σου γράφω μέσα από την ψυχή μου ακολουθώντας την αρχή του "ΕΙΜΑΙ ΕΣΥ". Εχω ακούσει διάφορα καλά για σένα από τύπους αξιόλογους και μη, φαιδρούς και μη, και σε συγχαίρω για την λεόντεια προσπάθεια σου αφύπνισης των Ρωμιών, δύσκολο πραγματικά έργο. Δεν έχω παρευρεθεί ποτέ στα Προμήθεια γιατί δεν αντέχω την πολυκοσμία, ότι αυτή περιλαμβάνει και τις δυσάρεστες επιπτώσεις που θα είχε στον αγνό τρόπο ζωής που ακολουθώ. Πριν αναφέρω ταπεινά την γνώμη μου, που προέρχεται κυρίως από την διαύγεια και την διαίσθηση μου θα σου πω λίγα από τα πολλά που είναι για μένα ο Όλυμπος. Ο υπαρκτός και η Ουτοπία, ο Φωτεινός και ο Σκοτεινός, ο Θερμός και ο Ψυχρός, ο Όλυμπος που με έφτιαξε αυτό που "ΕΙΜΑΣΤΕ". Περήφανα μπορώ να πω ότι σε μερικά σημεία τον έχω κατεβάσει μερικούς πόντους από το συχνό πέρασμα μου και την τριβή μου μαζί του......Είναι η ΄σιωπηλή πολύωρη ακίνητη ματιά προς τη θάλασσα και ο αναστεναγμός της αναχώρησης, η ανακάλυψη ΄δύσβατων μονοπατιών, το μάζεμα ξύλων, ο χαρούμενος ξέφρενος έρωτας πάνω στο κορμί του, η ατέλειωτη μέθη, το κάλεσμα πνευμάτων τις νύχτες με φεγγάρι, η αναζήτηση της σπηλιάς του Γιανγκούλα και των θησαυρών που βρίσκονται ακόμα εκεί, οι συναντήσεις των παρανόμων στα ορεινά σκοτεινά πλατώματα, το απειλητικό προειδοποιητικό σκούξιμο του αγριογούρουνου που σε κάνει να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, τα αστραφτερά μάτια του λύκου, το φευγαλέο πέρασμα του χρυσαετού. Είναι η αγάπη με την οποία η καθάρια κρυστάλλινη πηγή σου προσφέρει την ψυχή της για να ξεδιψάσεις και η καρυδιά τα παιδιά της που έχει αφήσει ολογύρα της για να χορτάσεις, που σε γεμίζουν λατρεία, ευγνωμοσύνη και δάκρυα έκστασης. Είναι...... Είναι............ Είναι ..... τα πάντα .
Ζωή πραγματικά ελληνική, είναι μόνο η ζωή που διαμορφώνεται, εξελίσσεται και ανελίσσεται μέσα από τη Φύση. Δεν μπορεί ο αστός εύκολα να συλλάβει ολοκληρωτικά αυτή την έννοια, ο εκφυλισμός και η παρακμή προέκυψε καθαρά από αυτήν την αδυναμία. Χωρίς την αληθινή ζωή, όλα είναι απλώς ένα πανηγύρι, μια βολική πλάνη, ή απλώς τα πρόβατα άλλαξαν μαντρί, νομίζοντας μάλιστα ότι επαναστάτησαν και γίναν αίγαγροι, κραυγάζοντας ύμνους σαν κομμουνιστές σε διαδήλωση και όχι λαλώντας σαν αηδόνες.
Χρειάζεται πόνος, αίμα, συντριβή, θάνατος και στη συνέχεια κάθαρση και αναγέννηση. Ποιός το κάνει αυτό? Ποιός είναι ο φωτισμένος μύστης, το φωτεινό παράδειγμα, ποιός κοπιάζει, αγωνιά δίνοντας την αέναη σκληρή μάχη για την θέωση? Ποιός έχει ανεβάσει κραδασμικό επίπεδο (ή τουλάχιστον προσπαθεί) για να μπορέσουν οι Θεοί να τον ακούσουν? Ποιός μπορεί να συγκριθεί με τον Ορφέα και την αλήθεια του και όχι τον μύθο του? Ποιός άλλαξε το "εί" του για να μπορέσει να αλλάξει το σύμπαν? Λείπει η μυστικιστική εμπειρία, σιωπηλή και σεβάσμια και το κάλεσμα των αηδονιών.
Οταν το ραβδί που περπατάς στην πλαγιά του Ολύμπου, γίνει το σκαλιστήρι που θα χαράξει το χώμα για να ακουμπήσεις τον σπόρο που ερωτεύτηκες αληθινά, παντοτινά, χωρίς κανένα όριο και οι νύμφες τον μεγαλώσουν στην αγκαλιά τους, τότε ο Όλυμπος θα μιλήσει και θα σου πεί πράγματα που όλες οι αιωνιότητες δεν αρκούν για να τα ακούσεις.
Με τιμή, εμείς.