Πύλη Ιάσωνος και Ρέας

  • Greek
  • English (United Kingdom)
 Συζητήσεις
Welcome Guest   [Register]  [Login]
 Subject :ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΙΣΧΙΛΙΕΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟΥ ΝΥΞΕΙΣ ΜΑΚΡΑΙ (Μέρος Πρώτο) .. 24-02-2010 18:55:06 
Δά(ι)μωνας Μαινόμενος
Μέλος 10+ Καταχωρήσεων
Joined: 22-02-2010 11:49:37
Posts: 11
Location
Subject :ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΙΣΧΙΛΙΕΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟΥ ΝΥΞΕΙΣ ΜΑΚΡΑΙ (Μέρος Πρώτο)

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΔΙΣΧΙΛΙΕΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΟΞΟΥ ΝΥΞΕΙΣ ΜΑΚΡΑΙ της Μαρίας Σίδερη (Μέρος Πρώτο)

‘’Του δε λόγου τούδ’εόντος αεί αξύνετοι γίνονται άνθρωποι και πρόσθεν ή ακούσαι και ακούσαντες το πρώτον. Γινομένων γαρ πάντων κατά τον λόγον τόνδε απείροισιν εοίκασι, πειρώμενοι και επέων και έργων τοιούτων, οκοίων εγώ διηγεύμαι κατά φύσιν διαιρέων έκαστον και φράζων όκως έχει. Τους δε άλλους ανθρώπους λανθάνει οκόσα εγερθέντες ποιούσιν, όκωσπερ οκόσα εύδοντες επιλανθάνονται. Διό δει έπεσθαι τώ κοινώ. Ξυνός γαρ ο κοινός. Του λόγου δ’εόντος ξυνού ζώουσιν οι πολλοί ως ιδίαν έχοντες φρόνησιν. Ωι μάλιστα διηνεκώς ομιλούσι λόγω (τώ τα όλα διοικούντι), τούτο διαφέρονται, και οις καθ’ ημέραν εγκυρούσι, ταύτα αυτοίς ξένα φαίνεται. Οκόσων λόγων ήκουσα, ουδείς αφικνείται ες τούτο, ώστε γιγνώσκειν ότι σοφόν έστι πάντων κεχωρισμένον’’ Ηράκλειτος
Η οικουμενικότητα της οποίας χάνουμε σιγά σιγά τα πλεονεκτήματα, είναι κάτι τελείως διαφορετικό από τον κοσμοπολιτισμό που αρχίζει να μας κυριεύει. Η οικουμενικότητα προυποθέτει ένα γόνιμο πολιτισμό που προσφέρεται παντού, ενώ ο κοσμοπολιτισμός δεν οδηγεί ούτε σε δράση ούτε σε αξίες, παρά μόνο στην παθητική αδιαφορία ενός στείρου εκλεκτικισμού.
Σε κάθε περίοδο διανοητικής αναρχίας, όπου ο άνθρωπος, έχοντας χάσει την διάθεση για οντολογικούς προβληματισμούς, καταλήγει να φοβάται τον ίδιο του τον εαυτό και τη μοίρα του, ξεπηδάνε πάντα κάποιες σοφιστείες που λειτουργούν σαν θρησκεία για εκείνους που δεν έχουν πιά θρησκεία. Ακριβώς, όπως σε περιόδους διεθνών κρίσεων, μονοπωλούν την δημοσιογραφική επικαιρότητα στρατιές από προφήτες, φακίρηδες και θαυματοποιούς ‘’ Ιγκόρ Στραβίνσκυ, ‘’Μουαική Πσιητική’’
1994. Μετά την αναγνώριση της χριστιανικής χρονολόγησης. Εξι μόνον χρόνια πριν περάσουμε στην τρίτη χιλιετία της παραδοξότητας. Και θέλουν της δημιουργίας τα πείσματα, μήνα Ελαφηβολιώνα, το πρώτο κόκκινο τριαντάφυλλο να έχει ανθίσει, και πάνω από το κεφάλι μου ορατός να λάμπει ένας ήλιος σε διάφανο ουρανό.
Αλλά θέλουν και των ανθρώπων τα επιτηδεύματα, αυτόν τον ίδιο ουρανό άδειο από τα δεσμά τα ρυθμικά του παντός, έμπλεο από ιλιγγιώδεις αριθμούς, που μήτε να προφέρω γνωρίζω, μήτε και μ’αφήνουν ήρεμα να ανιχνεύσω, όταν βραδιάσει, τη λογική τάξη των αστερισμών, να ανακαλέσω τα μυθικά ονόματά τους και τη σοφία των μύθων τους να μνημονεύσω.
Και λέγω, πόσο λίγο είναι ετούτο το πολύ των ημερών μας, και πόσην άγνοια απαθή συνάγει η στεγνή μας γνώση. Και ίλιγγο νιώθώ όχι μόνον για τους αριθμούς που τον καινούργιο αυτόν ουρανό σημαίνουν, αλλά και με τα 2.000 χρόνια της χαοτικής αυθαιρεσίας που θέλησα, η άφρων, να επισκοπήσω με μόνον την ανθρώπινη ιστορία και μια σταγόνα απόσταγμα γνώσης ερωτικής που, κόποι και φιλία προς το γίγνεσθαι μου εδώρησαν, πυξίδα και γνώμονα της ύπαρξής μου, όχι αλάθητον.
Κι ωστόσον, θα αντισταθώ και θα φροντίσω το μέγεθος και το βάθος των λογικών παραβιάσεων που διέπουν με την ισχύ Νόμου τον κόσμο μας να αντιμετωπίσω, παρά τον κίνδυνο ο ίλιγγος αυτός να με παρασύρει στο ατελέσφορο.
Επειδή τώρα, μέσα στο όλο πλέγμα το άναρθρο των παραλόγων καιρών μας επισημαίνεται και η διαστολή των λέξεων από την έννοιά τους, ανάγκη να προλάβουμε όποιον (συνήθη, άλλωστε, και κατά πολύ new age εξάρτημα) αφορισμό (κατά τα εκκλησιαστικά ειωθότα) του Λόγου, που τον επικαλούμαστε σαν άξονα κεντρικό όποιας άποψης εδώ θα εκφραστεί.
Λόγος, λοιπόν, σημαίνει Ρυθμός, Ρήση και Λογική. Ο Λόγος είναι ταυτόχρονα το Συμπαντικό λογικό, απέχοντας πολύ από την Ratio της νόησης, είναι αυτό που ρυθμικά ενοποιεί τα ενάντια στοιχεία της δρώσας πραγματικότητας, γεννώντας έτσι την Αρμονία του Κόσμου. Και είναι, μαζί, ο τρόπος έκφρασης της Αλήθειας των φαινομένων και του γίγνεσθαι τους, και τέλος, εκφοράς αυτής της Αλήθειας την οποία μεταδίδει με τη γλώσσα.
Και ύστερα η Λογική, είναι ο σύνδεσμος ανάμεσα στο ορμέμφυτο ή την παρορμητική διαίσθηση του ανθρώπου για έρευνα και στην οντολογική πραγματικότητα, άγοντας έτσι τον άνθρωπο-ερευνητή στο συμπέρασμα, την κατανόηση και την γνώση.
Μόνον εάν παρέμβει η Λογική ανάμεσα στο Είναι και στο Εγώ, μπορούν να συναντηθούν ύστερα από μια διαλεκτική ανταπόκριση αυτά τα δύο. Μόνον έτσι μπορεί να εκμαιευτεί η προς άλληλα Αλήθεια, όπως και η του καθ’εκάστου. Η Λογική λοιπόν, είναι μια κανονική μέθοδος και μάλιστα, ρητά, μόνον στην διαλεκτική διάρθρωσή της. Η Δογματική, αν και αναγκαστικά ορά προς τον Λόγο, όμως τον χρησιμοποιεί (αν μπορούμε να εκφραστούμε έτσι) μόνον ως Ρήση. Μή έχοντας ουδεμία λογική εγκυρότητα, καθώς οι αφορισμοί της δεν προέρχονται από την μακρά γνωστική διαδικασία παραγωγής μάθησης και επομένως συμπερασμάτων, απλά αποτελεί την φαντασιόπληκτη, αυθαίρετη φραστική έκφανση αναπόδεικτου περιεχομένου σημαινόντων, εγκαθιστώντας τις αποφάνσεις της σαν “αυθεντικούς” Νόμους. Αλλά, μόνον η διαλεκτικά μορφωμένη Λογική είναι το μέσον που κατέχει ο άνθρωπος για να επιτευχθεί η αγχιβασία του Ηρακλείτου, η μεθοδική δηλαδή και έλλογη προσέγγιση των πραγμάτων.
Και, επειδή και ο Νόμος στην Ευνομία εντάσσεται, στην κοσμική δηλαδή αρμονική τάξη, αν είναι τελέσφορος και αληθινός, επόμενα, ανήκει στον μέγα ενοποιητικό Ρυθμό του Σύμπαντος Κόσμου. Και ως Ρυθμική συνέπεια, σημαίνει ότι ενοποιεί τ’αντίθετα επιτυγχάνοντας τη σύνθεση των αντιθέτων και την φιλότητα φέρει δεσμεύοντας τα συγκρουόμενα μέρη σε εξελικτική λειτουργία και την διαιώνιση των πραγμάτων εξασφαλίζει. Ετσι, Ρυθμός και Αρμονία είναι Σοφία, είναι η γενεσιουργός φιλία, η συμφωνία με το εν γίγνεσθαι, και επειδή είναι Λόγος, δεν είναι καθόλου αφηρημένη αλλά αφαιρετική.
Όταν λοιπόν αποχωρίζεται από το υπόλοιπο για να ρυθμίσει με νόμους τα μέρη, ούτε καταργεί αυτό το υπόλοιπο, ούτε διαλύεται στο επι μέρους. Αλλά μεταφράζει τον κοινό (συμπαντικό) Νόμο-Λόγο στις λειτουργικές ιδιορρυθμίες των μερών, αντλώντας από τον ένα Νόμο, τον θείο, που συνέχει και συναρμόζει τα μέρη. Κι ο ανθρώπινος Νόμος, όταν έλλογα ρυθμίζεται, όταν εμπνέεται από την θεία Ευνομία, είναι Σοφία και Αρμονία, είναι Ρυθμός. Αλλως, είναι Υβρις.
Και αν σύμφωνος είναι με το Δίκαιο του Λόγου, μπορεί ν’αλλάξει την τάξη των δομών του, παραλλάζοντας ή και μεταβάλλοντας τις ρυθμικές του ακολουθίες. Το Χάος, αντίθετα, που φέρει στην άλογη διασπορά των στοιχείων, είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί. Και μάλιστα, μόνον το Χάος μπορεί να έχει ανάγκη να διασφαλιστεί με την δύναμη του Κράτους και της Βίας, εκδηλώσεων του Είναι τόσον αρχέγονων, ώστε ταυτίζονται με την πρωτόγονη, εκρηκτική χρονική στιγμή της αναγκαίας μεν, αλλά επεισοδιακής και μόνον αρχής των πραγμάτων.
Iχνεύουμε λοιπόν την ιστορική κατάσταση της γενικής καταπληξίας, την οποία παρέλκει αυτό το δισχιλιετές παγκόσμιο κατεστημένο: Την εποχή του ανάρμοστου Χάους, του παραλόγου Νόμου και τρόπου. Όπου τα πλήθη των ανθρώπων αφήνονται να μένουν απόπληκτα, έρμαια οδυνηρού άγχους, φορείς παντελούς αδυναμίας, θύματα έσχατης απελπισίας, δέσμιοι της αφασίας των πιό πολύτιμων ικανοτήτων τους, χρεωκοπημένες στρατιές ψυχολογικά εξουθενωμένων ατόμων, ευνούχων δούλων του αυταρχισμού.
Προφανώς, θα χρειαστεί η μέθοδος του αποχωρισμού για ν’απαντηθούν τα, εγγενή στα θιγόμενα έως τώρα, ερωτήματα. Περιορίζουμε λοιπόν κατ’αρχάς το πεδίο αναφοράς μας στην εστία των δεινών, η οποία και είναι άμεσα ανιχνεύσιμη από τον δικό μας τόπο, την Ελλάδα. Γιατί, όντας η Ελλάδα στο μάτι του κυκλώνα που ανέτρεψε ό,τι θεωρούνταν επί χιλιετίες Λογικό και εύρυθμο και σαν Νόμος ετηρείτο, ανάλογα ήταν και μέρος του κυκλώνα. Πράγμα που σημαίνει ότι και την σαρωτική του μανία εδοκίμασε πολύτροπα και καταλυτικά και συμμετείχε όμως πάλιν ενεργά σ’αυτήν την καταστροφή. Το ειρωνικό βέβαια είναι, ότι η δεύτερη ιδιότητά της, ως συνεργού της καταστροφής, ορατά στράφηκε προς τον εαυτό της.
Είναι, δηλαδή, η Ελλάδα, τόσον πραγματικά όσον και εννοιακά, ένα είδος αυτόχειρα, ο οποίος αφού αποδυναμώθηκε καταπίνοντας παραλυτικά δηλητήρια για καιρό, προετοίμασε για τους μετέπειτα φονείς της ,τον εύκολο θάνατό της. Αν και, συμβαίνει και τούτο το αξιοπερίεργο: να είναι ένας αυτόχειρας που δολοφονήθηκε, ο οποίος όμως, και χωρίς να συμβεί μάλιστα καμμιά θεαματική Ανάστασή του, εξακολουθεί να ζει. Ανεπαίσθητα ίσως και λάθρα, σαν υπορέουσα Ψυχή στο πολύπληκτο κορμί της, η Ελλαδική Μνήμη υπήρξε δύναμη ζωοφόρος που εμπόδισε αυτό το πολύπαθο θύμα, την Ελλάδα, να σαπεί, να κονιορτοποιηθεί, ν’αφομοιωθεί στον απόλυτο Ζόφο.
Αντίθετα μάλιστα, παρά το Παγκόσμιο Κυβερνητικό ζητούμενο, φαίνεται ότι η Αρετή, η Αρμονία και η Σοφία (που μπορούν να εκληφθούν σαν κεντρικοί άξονες του εκπάγλου πολυμορφίας Ελληνικού Πολιτισμού), εξακολουθούν να ασκούν άφθαρτη γοητεία στο Γένος των ανθρώπων. Και η Ελλάδα, σαν κληροδότης ιδανικών Νοημάτων, υπήρξε ο δυναμικός ιδεολογικός εφαλτήρας της Ανθρωπότητας όποτε η εξαθλίωση στην οποία εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια την εξωθούν η Βία, το Χάος και η Μωρία, άγγιζε τα όριά της.
Και θα ορίσουμε ακόλουθα σαν τόπο συντέλειας του μέγιστου δεινού, της αναστροφής του άξονα του Ανθρώπινου Βίου που σημειώνεται με τον Λόγο και τον Ρυθμό, αναστροφής που εσήμανε την κυριαρχία της Αυθαιρεσίας και του Αυταρχισμού, το χώρο των εκάστοτε ισχυρών με την ιμπεριαλιστική μορφή της δύναμης, Κρατών. Τα οποία εντοπίζονται στο δυτικό ημισφαίριο του πλανήτη μας, με έντονη την επικέντρωσή τους στη Μεσογειακή λεκάνη και εκείθεν στα νεότερα Κράτη του Ατλαντικού. Έχουμε λοιπόν ένα νοητό τόξο Ισχύος, που στις μέρες μας ξεκινά από τα βόρεια της αμερικανικής ηπείρου και εκτείνεται προς τη Δύση, ώσπου, περικλείοντας την Ευρώπη, εγγίζει το πρόσωπο του Νότου και της Ανατολής. Φαίνεται σχηματικά, ότι η Ελλάδα είναι το ίχνος της τελικής καμπής αυτού του τόξου, απ’όπου μπορεί ν’αναπτυχθεί πολύτροπα.
Αυτό το γεωγραφικό ίχνος, εδώ και χιλιάδες χρόνια, είναι το σημείο εκκίνησης του ενός σκέλους ενός, επίσης νοητού, τριγώνου, του οποίου η βάση ορίζεται σαν η σκιαγραφία της Κρατικής παγκόσμιας ισχύος και τα σκέλη σαν το αντίστοιχο σημαίνον του ιδεολογικού-φιλοσοφικού εποικοδομήματος.
Μάλιστα, μπορούμε χωρίς ενδοιασμούς -γιατί η ασάφεια των καιρών επιτρέπει την μέγιστη κλίμακα των υποθέσεων-, να εκτείνουμε το ιδεολογικό-φιλοσοφικό σκέλος που αντιστοιχεί στην πραγματικότητα και -κυρίως- στην έννοια “Ελλάδα”, όσο η αισιόδοξη ή μη από μέρους μας εκτίμηση των πραγμάτων μας επιτρέπει, έτσι ώστε να έχουμε ένα ανισοσκελές σχήμα. Πάντως, όσο απαισιόδοξοι (ή απλώς κακά πληροφορημένοι) και αν είμαστε, η μεγαλύτερη από τις την Φιλοσοφία και τις Ιδέες σημαίνουσα πλευρά του τριγώνου, θα αντιστοιχεί στην έννοια Ελλάδα = καταφάσκων λόγος = θέση. Και η μικρότερη, πλην υπαρκτή και ισοβαρής για την υπόσταση του σχηματοποιημένου εποικοδομήματος του κόσμου μας, σε τί αντιστοιχεί;
Επειδή για να προκύψει ο σύμφωνος (καταφάσκων) λόγος -Ελλάδα- προϋποτίθεται η Ηρακλείτια διαμάχη των αντιθέτων, ούτε στην απαραίτητη για την γένεση της τελικής θέσης Άρνηση θα ειπούμε ότι αντιστοιχεί αυτή. Αλλά, εφ’όσον ήδη ορίζεται ως αντικειμενική στο σκέλος Ελλάδα, θα περιοριστούμε να συνοψίσουμε τα σημαίνοντά της (Χάος, Βία, Μωρία) στην Επικούρεια έννοια του μηδενός, το οποίο ερμηνεύεται ως μη όν. Άρα λοιπόν, κατά την εκφραζόμενη άποψη, ένα μεγάλο μέρος του σύγχρονου κόσμου λαμβάνει και αποδέχεται ως κίνητρο και συμπεριφορά Ζωής, ένα τεχνηέντως μορφωμένο “Τίποτε”. Και οι δεσπόζουσες διανοητικές προσαρμογές των πολιτών αυτού του κόσμου, είναι έτσι διαστρεβλωμένες, ώστε ν’αντιστοιχούν σε οτιδήποτε απαγορεύει την Ευτυχία, την Ελευθερία, την ευδόκιμη Σκέψη, σε οτιδήποτε αποξενώνει το μέρος από το Ολον, διαταρράσοντας οδυνηρά την Αρμονία του Λόγου.
Ποιά κακοδαιμονία, ποιά ιστορική ή της Μοίρας αναπόδραστη Ειρωνεία θέλησε μια τέτοια ανατροπή του ισόρροπου και του αρμονικού, χάριν της δεσποτείας του αόριστου, του άνομου, του διαχωρισμού έως τη διασπορά των φύσει και χρεία αναγκαίων δεσμών του κοσμικού Ρυθμού; Μόνον με επιφύλαξη και κατά σημεία μπορεί να επιχειρηθεί η απάντηση.
Να εκληφθεί σαν πρώτη (χρονικά) γωνία της απόκλισης του ρυθμιστή άξονα ο ίδιος ο 5ος π.α.χ.χ. αιώνας, δεν θα ήταν ότοπο. Τότε, που η Ελλάδα λησμονώντας τη βάση του ίδιου αυτής Δικαίου, τον σεβασμό δηλαδή της αυτονομίας και αυτοδιάθεσης των πόλεων Κρατών της, μονομάχησε με τον εαυτό της, πληγώνοντας το πάγκαλο σώμα της με αιχμές ερειπίων, λιμών, λοιμών, αρχομανίας και αλαζονείας.
Και ύστερα, όταν επάνω στα ερείπια πραγμάτων και ιδεών έχτισαν οι Μακεδόνες υπέρνοες την γλίσχρα αυτοκρατορία τους. Και έπειτα, όταν η Ρωμαϊκή παραφροσύνη βρήκε νωθρές και διάτρητες από τη μαλθακότητα της Ανατολής τις ελληνικές συνειδήσεις, όπου έχτισε τα Κολοσσαία στη θέση των Παρθενώνων, κι έβαλε τα διαστροφικά όργια στη θέση των εξαγνιστικών Μυστηρίων, τους σαλτιμπάγκους στη θέση του Δραματικού θεάτρου. Χωρίς αντίσταση, ουσιαστικά “κατά παραχώρησιν”, η Ελλάδα δηώθηκε, εντασσόμενη στο πλέγμα ενός κόσμου φαύλης και ωμής ισχύος, ο οποίος έμελε να αποτελέσει το κέντρο διαστολής του Χάους, που ως σήμερα κυβερνά.
Στην αρχή βέβαια της Ρωμαϊκής δεσποτείας, κάτι οι φιλοσοφικές Σχολές, κάτι η -ατροφούσα, φυσικά- λειτουργία των Ιερών και των Μαντείων, κάτι οι Αγώνες που -έστω κι αν έστεφαν Νέρωνες- διαρκούσαν, συντηρούσαν κάτω από την αιθάλη και τη σποδό της τη σπίθα της Ελληνικής Μνήμης. Πόσες ελπίδες υπήρχαν ώστε απ’αυτήν ν’αναπτυχθεί η ολόλαμπη φωτιά της Αλήθειας; Κανείς δεν μπορεί ν’απαντήσει. Πολύ περισσότερο αφού αυτό δεν έγινε.
Η καίρια στιγμή της ανατροπής συμπίπτει με την κοινωνικά και πολιτικά αποδοτική Κίνηση των Ρωμαίων να οικειοποιηθούν το ρεύμα των τότε “αναρχοτρομοκρατών’’ Χριστιανών. Ήδη, η σαθρότατη ρωμαϊκή συνείδηση είχε αποδείξει ότι αβασάνιστα μπορούσε να προσεταιριστεί ο,τιδήποτε θα επικύρωνε αυτό που αποτελούσε τη βάση και την Αρχή της κοσμικής εξουσίας των αυτοκρατόρων. Αφού οι Πάτριοι θεοί τους είχαν εξοβελιστεί και στη θέση τους εγκαταστάθηκε μια πολυθεϊστική παρωδία, αφού ακόλουθα κι αυτό το ετερόκλητο κατασκεύασμα υποσκελίστηκε με πειραματικά μονοθεϊστικά εξαμβλώματα, δεν ήταν βέβαια πολύ το να εγκατασταθεί στην κορυφή της στρεβλής πυραμίδας της κοινωνίας τους ο Μίθρας, ή οποιοδήποτε άλλο “θεϊκό” μοντέλο μπορούσε να εκφράσει την τυραννία του Κράτους -οργάνου τυφλής και άκριτης Βίας, μοναδικού ουσιαστικά στηρίγματος της παραπαίουσας ιστορικά αυτοκρατορίας.
Ο Χριστιανισμός, ιδιαίτερα μετά την ριζική επέμβαση και τους “κανονισμούς” του Παύλου, εξασφάλισε για τον Ρωμαϊκό Ιμπεριαλισμό κωδικοποιημένα τα ζητούμενα της επιβίωσής του: Από τη μια, ένα ποσοτικά μετρήσιμο πλήθος εργατικού και Κρατικού δυναμικού, από την άλλη, το σημαντικότερο, μια κυρίαρχη κοσμοαντίληψη που απέκλειε κάθε είδους ελευθεροφροσύνη, κάθε Αξιοπρέπεια, κάθε ενότητα ανάμεσα στο “είναι” και το ‘’εγώ”, κάθε αίσθηση και σέβας του Ωραίου, του Μεγάλου και του Αληθινού, κάθε δράση σύμφωνη με τον θείο Νόμο της ανέλιξης, κάθε συνειδητή συναρμογή στις αρμονικές σπείρες του γίγνεσθαι, τις ατέρμονες, τις πλέον ανοιχτές προς το άπειρο και ταυτόχρονα διηνεκώς στρεφόμενες προς την ειδική θεώρηση των μερών.
Η Βυζαντινή ίντριγκα πρώτη, συνέλαβε το συμφέρον της Εξουσίας και πρώτη παρέδωσε τον Άνθρωπο στα δεσμά του ιδεολογικού ιστού που, με το όνομα του Χριστιανισμού, αποτελούσε το μόρφωμα του λαβυρινθώδους και αμήχανου έως τότε, παραδόξου. Και νομιμοποιεί ό, τι ως τότε κατά τον “κοινόν Λόγον” εθεωρείτο αισχρό, απεχθές, υβριστικό.
Έτσι, τη θέση του κατά φύσιν δέοντος, του Ελεύθερου Ανθρώπου, καταλαμβάνει σαν ζητούμενο από την “θεϊκή” πλέον βούληση ο Δούλος. Τη θέση της Ενότητας των όντων, τόσον εκάστων των μερών όσον και στην συνεύρεση των ετεροτήτων, ο πολλαπλός διαμερισμός: Το Σώμα γίνεται αντίπαλος του Πνεύματος -ή μάλλον, της Ψυχής, γιατί το Πνεύμα εμπεριέχει τη Διάνοια, κάτι που θεωρείται δυσάρεστο κι επικίνδυνο εάν κατέχεται από δούλους. Το Σώμα κακοποιείται, εξευτελίζεται, διαπομπεύεται, διώκεται κυριολεκτικά από τον εσμό των θηρευτών της Σωτηρίας ενός ακατάσχετου και ψυχωσικού “ΕΓΩ”, και τίποτε άλλο.
Ο Έρωτας καθυβρίζεται, αφορίζεται, εκχυδαϊζεται και εξορκίζεται σαν έκφραση του Κακού που αποκτά τώρα μορφή και έννοια αντίστοιχη της Απόλυτης, πλήν αόριστης Απειλής. Πράγμα που θα τροφοδοτήσει για χιλιετίες το άγχος, τις νευρώσεις, τις ψυχώσεις που νέμονται την ανθρώπινη φύση, τα μορμολύκεια τούτα τα τρεφόμενα με την Υγεία και την Αθωότητα του καθενός.
Γιατί, βέβαια, ο Έρωτας δεν μπορούσε να δοξάζεται από δούλους. Επειδή είναι ο αρχετυπικός και άμεσος τρόπος για την Έκσταση. Γιατί μας αποβαρύνει από τα πλεονάσματα του “εγώ”, χωρίς να μας διαλύει, αλλά αντίθετα, διαστέλλοντας την αντίληψη της υπόστασής μας. Γιατί μας κάνει δοτικούς και δεκτικούς, γενναιόδωρους ως την αυτοθυσία. Γιατί ανοίγει αυτός, με τη θεϊκή αιχμή της Ουσίας του, τις πύλες της εντελέχειας στη μεγαλειωδέστερη, τελειότερη και ηδυτέρα έκφανσή της. Γιατί αποδεικνύει ότι μπορούμε να εξερχόμαστε από τη στενή σφαίρα της εγωπάθειας, χωρίς να καταργούμαστε -πράγμα που ισοδυναμεί με θάνατο-, όχι συστελλόμενοι προς το μηδέν, αλλά διαστελλόμενοι προς το Άλλο, το ένα και το Παν, το Άναρχο και Ατέρμονο, το Έσχατο και το Πρώτο σημείο της Ύπαρξης. Γιατί τα μέρη συν-ουσιαζόμενα, κοινωνούν τη διττή υπόσταση της Υπαρξής τους, άρα προσλαμβάνουν την ομογένεια τους. Και, αν διαχωριζόμενα περιγράφονται (π.χ. “άρρεν” και “θήλυ”) είναι κατά την σημαντική του “εν διά δυοίν”. Για τούτο, δεν είναι περίεργο που αυτοί οι χωλοί και χλωμοί διώκτες της Ηδονής -κόρης του Έρωτα και της Ψυχής- εφεύραν και υποκατέστησαν την καταλυτική έννοιά του με κάποιαν “Αγάπη”, χλιαρή και συμπαθητικούλα, ελεγχόμενη και “αρκετή” για την Σωτηρία των αφυδατωμένων ψυχών τους.
Και συνέχεια: Η Αρμονία και ισοτιμία κατά τα θεία θέσφατα των Ελλήνων του Αρσενικού και του θηλυκού, διαμελίζεται και διασπέρεται με τρόπους πολλαπλούς. Κύρια η Γυναίκα, το θήλυ, υφίσταται τον υποβιβασμό της στην κατηγορία της ανόργανης Ύλης ή και παρακάτω: του άλαλου Τίποτε -καθώς της αφαιρείται η Ψυχή, ενώ της προσάπτονται ιδιότητες συνώνυμες του (αναγκαίου, όμως) Κακού.
Υστερα, ο πανεπιστήμων, φιλόσοφος, φιλόκαλος Άνθρωπος, διώκεται σαν “ειδωλολάτρης” (άλλη παραλλαγή του Κακού αυτό), άλλως σαν Ελληνας. Η Τέχνη αφανίζεται από το πνεύμα του φανατισμού και της αποθέωσης υπέρ της Ασχήμιας και του Αμόρφου.
Και, η Ελλάδα ρίχνεται στην πυρά, στις κατακόμβες των μυοβριθών μοναστηριών, ή στις επιχρίσεις των παλιμψήστων, η Ελλάδα ακρωτηριάζεται στα σώματα των θεών της, αφορισμένη δόξα, καταργημένο Όνομα. Γιατί η Ελλάδα εσήμαινε ό, τι ακριβώς φοβάται το Χάος, όποιο ένδυμα κι αν φέρει. Τι μεγαλύτερη απειλή μπορεί να υπάρξει από το σημαίνον “Ελλάδα” σ’έναν κόσμο όπου επικρατεί ο Προκρούστης, ο διαμελισμός της Ρυθμικής συνέχειας, η δειλία και η αποχώρηση, ο αρνητισμός και η σκεπτική στρεψοδικία;
Αλλά, λογικά ανακύπτει το ερώτημα, πώς, επιτέλους, και παρά τις προηγηθείσες καταστρεπτικές των Ηθών και Εθών του Ελληνικού κόσμου ιστορικές συγκυρίες, πώς και γιατί, παραδόθηκε η ανθρώπινη συνείδηση σε μια τέτοια παραμόρφωση, πώς ο ίδιος ο Άνθρωπος κατήντησε ένα σκωληκοβριθές και ψοφολάγνο υποκείμενο, αθλιότερο των φόβων του των μέχρι τότε χειρίστων, εφ’όσον μάλιστα, νωπή ήταν ακόμη η Ελληνική Ρήση;
Εδώ θα θιγεί το κρυπτότερον των αιτίων, αλλά καιριότερο των ερεισμάτων της εκάστοτε Αυταρχικής απολυταρχίας: Η ψυχολογική βία, η Κυβερνητική σαν τρόπος διαμόρφωσης -ή παραμόρφωσης- συνειδήσεων. Γιατί εκεί βασίστηκε το Χριστιανικό Κράτος: στον εκβιασμό των συνειδήσεων μέσω του Φόβου, της Ενοχής, της Βίας αφ’ενός, και της Κολακείας αφ’ετέρου. Πράγματι: Αφού, κατ’αρχάς, η απόλυτη διάζευξη του Ανθρώπου από το Σύμπαν έχει κιόλας προηγηθεί, αφού το “ή’’ έχει υποκαταστήσει το λογικό “και” του Κόσμου, ύστερα, αυτός ο άνθρωπος, ο κατά τα χριστιανικά δόγματα Δούλος θεού και αρχόντων, ο έρπων, ο εκ γενετής μιαρός και αμαρτωλός και ένοχος, αναγορεύεται ωστόσον σε “Κορωνίδα της Δημιουργίας”, “εικόνα και ομοίωση του θεού” (Και ιδού λοιπόν θεωρητικοποιημένος ο ειδωλολατρισμός κατ’αρέσκειαν του χύδην όχλου), “κυρίαρχος της Γής”, και, προσφάτως, του Σύμπαντος, του οποίου, επειδή κι αυτό έγινε ανύπαρκτο θεωρητικά, ήταν (μόνον!) το Κέντρο. Οπότε βέβαια, με τις ευλογίες του θεού που του έμοιαζε, αυτό το τρισάθλιο, εκλεκτό όμως όν, εξαπολύει την μανία του αείποτε αποθρασυμένου μωρού, του εκάστοτε κολακευμένου ανοήτου, ως Άρχων, μόνος έμψυχος αυτός μεταξύ “πραγμάτων” υποτελών του, ενάντια σε ό, τι μέχρι την τέτοιου είδους κατάπτωσή του, λάτρευε, τιμούσε, σεβόταν και δεόταν. Την Φύση και τις διδασκαλίες της.
Η Γαία, αποστερημένη τα θεϊκά της σκήπτρα, τους θύρσους και τις δάδες, υφίσταται την αισχρότερη καθύβριση. Σπιλώνεται με δεισιδαίμονες μυθοπλασίες και καταγράφεται στις έμπυες συνειδήσεις του καινοφανούς αυτού ανθρώπου σαν φυλακή, ρύπος, “υλικά δεσμά” κ.ά. αντάξια της μεγίστης Ύβρεως. Πού αλλού παρά στην έντρομη τούτη θρασύτητα των “φαυλοτέρων των ανθρώπων” βασίζεται η σύγχρονη οικολογική βυσοδομία, και μήπως, άραγε, εμφανίστηκε από τότε εκφρασμένος λόγος έγκαιρα που να αντιμετωπίζει τελέσφορα την έσχατη τούτη Μωρία; Και μήπως έπαψε ο “μοντέρνος” άνθρωπος να πάσχει από το σύνδρομο αυτό του Παντοκράτορα Δούλου;
Πώς να αντισταθεί η Ελλάδα, η ήδη ερειπωμένη, η ως ηττημένη συγχρωτιζόμενη με την βασιλεία του σαρωτικού φυγοκεντρικού Χάους, στη μαζική αυτή παραφροσύνη, στη λαίλαπα των αδηφάγων πένητων που εξαπέλυσε το Κράτος και η θεολογική Απάτη;

http://orfikitheologia.blogspot.com email:orfikoskuklos@yahoo.gr
IP Logged
Last Edited On: 24-02-2010 18:55:06 By Δά(ι)μωνας Μαινόμενος for the Reason
Page # 


Powered by ccBoard


Newsletters

Κατάλογοι Ενημέρωσης με email (Newsletters):
Τα στοιχεία που δίνετε είναι για αποκλειστική χρήση του schizas.com και δεν δίνονται σε κανέναν άλλο φορέα ή πρόσωπο.

Συνδεθείτε Εύκολα!

Συνδεθείτε εύκολα με τα Κοινωνικά σας Δίκτυα:

Powered by OneAll Social Login

Ενισχύστε την Πύλη Ιάσωνος

Στηρίξτε τον Ιστοχώρο και Τηλεόραση schizas.com. Η δική σας ενίσχυση είναι απαραίτητη.

Δωρίστε:
Νόμισμα
 EUR
Ποσό