Τα περί συγχωρήσεως εκ του ασφαλούς τα ακούω βερεσέ. Ένα παλιό κόλπο είναι για να αναβαπτίζονται οι ""πιστοί"" εγκληματίες και να συνεχίζουν τη δράση τους. Όλοι οι μεγάλοι εγκληματίες ηγεμόνες ζητούσαν συγχώρηση μετά από εγκλήματα, ο Θεοδόσιος για τους 10-15 χιλιάδες δολοφονημένους Θεσσαλονικείς και ο Ιουστινιανός για τις 30 χιλιάδες σφαγιασμένους στον ιππόδρομο! Συνήθως βαπτίζονταν χριστιανοί περί το τέλος της ζωής τους -μερικοί δεν πρόλαβαν καν- για να συγχωρηθούν εκ του ασφαλούς όλα τα εγκλήματά τους...

Αυτό που μετράει και ενδιαφέρει είναι,, ποιος συγχωρεί ποιον! Ο πατήρ-Βαρβάσιος ή πως ακριβώς λέγεται ουδόλως ενδιαφέρει, βγάζει μεροκάματο ως δημόσιος υπάλληλος. Το ζήτημα είναι, το θύμα έχει συγχωρήσει τον δράστη; Πώς να το κάνει αφού δεν ζει... Άρα δεν υπάρχει συγχώρηση για τον δολοφόνο κι ας λένε οι παπάδες ό,τι θέλουν! Αφού δεν υπάρχει θανατική ποινή, ας μείνει ισόβια μέσα!