Τα κόμματα, έτσι όπως αποκαλύπτεται τώρα δεν ήταν ποτέ πραγματικοί φορείς ιδεολογιών. Οι "ιδεολογίες" που μας πλάσαραν και κάποιοι ακόμα το συνεχίζουν ήταν και είναι μια μορφή μάρκετιγκ για τους πελάτες. Ο δε χαρακτηρισμός "αριστερός" και "δεξιός" που τότε φάνταζε τόσο σοβαρός ήταν στην πραγματικότητα ένα νοητικό παιχνίδι, όπως τόσα άλλα, για να κρατούν τον κοσμάκη απασχολημένο να κοιτά αλλού ενώ όλοι αυτοί οι κύριοι έκαναν ανενόχλητοι τη μπίζνα τους και τη μπίζνα των αφεντικών τους.
ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ (και υποπτεύομαι ότι πάντα ή σχεδόν πάντα ήταν) ΠΑΡΑΡΤΗΜΑΤΑ ΞΕΝΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ και οι καλλίτεροι ή οι περισσότερο υποσχόμενοι υπάλληλοι προωθούνταν πάντα σε θέσεις μεγαλοστελεχών.
Δεν σκούριασε η ιδεολογία, απλώς έχουν φθάσει κοντά στο σκοπό τους και πέταξαν το προσωπείο, ΠΈΤΑΞΑΝ ΤΑ ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ. Αυτό ήταν η "ιδεολογία" ένα πρόσχημα, μια ταμπέλα.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΑΙΟ ΟΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΘΕΜΑ ΠΟΥ ΕΝΤΕΧΝΩΣ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΣΑΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ, ΕΝΩ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΩΣ ΨΗΦΙΖΟΥΝ ΑΘΟΡΥΒΑ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΠΟΛΛΑ - ΠΟΛΛΑ ΚΑΤΙ ΑΛΛΟ ΑΠΕΙΡΩΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΤΕΤΑΙ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ.

Οι τροποποιήσεις για την εκποίηση δημοσίων εκτάσεων αφορολόγητα, και χωρίς την έγκριση του ελεγκτικού συνεδρίου που προωθήθηκαν και ψηφίσθηκαν αθόρυβα χωρίς ιδιαίτερες ενστάσεις μέσα στο κατακαλόκαιρο, αποτελούν ένα παράδειγμα.

Το διαβόητο πλέον ΦΕΚ 867 της 10ης Ιουλίου 2006, που μυρίζει Δραγώνα, αποτελεί ένα άλλο εξοργιστικό παράδειγμα.

Έχουν όλοι τους το ίδιο αφεντικό, ντυθήκαν με διαφορετικά προσωπεία για να μας αποπροσανατολίσουν και να μας κατευθύνουν εκεί που θέλουν κοιμίζοντας μας με κολακείες του τύπου "κυρίαρχος λαός", αφήνοντάς μας να νομίζουμε ότι εμείς ψηφίζουμε κι εμείς αποφασίζουμε ποιος θα κυβερνήσει, ενώ απλώς με την παρουσία μας στην κάλπη βοηθάμε να στηθεί το σκηνικό που θα νομιμοποιήσει τις αποφάσεις τους.
Αν έπρεπε να βάλω έναν τίτλο θα έλεγα:
ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΔΡΑΓΩΝΕΣ