Πύλη Ιάσωνος και Ρέας

  • Greek
  • English (United Kingdom)

Περί "Δημοκρατίας"



Έν πρώτοις η επιβολή τού δημοκρατικού πολιτεύματος εις τάς Αθήνας δέν οφείλεται εις τήν θέλησιν τού λαού, αλλ'εις τήν τύχην τής διαμάχης μεταξύ τών φατριών τών ισχυροτέρων οικογενειών, Πεισιστρατιδών καί Αλκμεωνιδών. Οι τελευταίοι, χάριν τής επικρατήσεώς των καί αποτυχόντες εις τάς προσπαθείας των νά ανατρέψουν τόν Ιππίαν, εζήτησαν τήν επέμβασιν τής μεγάλης αντιπάλου τών Αθηνών, Σπάρτης, ο βασιλεύς τής οποίας Κλεομένης επελθών κατά τών Αθηνών, μετά τών Αλκμεωνιδών, κατενίκησε τόν Ιππίαν καί επέβαλε τό 510 π.Χ. την...δημοκρατίαν τού Αλκμεωνίδου Κλεισθένους.

Περί 'Δημοκρατίας'

Αναπτυχθέντος τού πολιτεύματος, ανεπτύχθησαν παραλλήλως καί αι δυνάμεις τού όχλου, παρασυρομένου από τούς δημαγωγούς-γέννημα καί θρέμμα τής δημοκρατίας-καί ανεδείκνυαν άνδρας, θητεύοντας εις τά διάφορα συμφέροντα τών οικονομικών εκμεταλλευτών, συμμαχούντων μετά τών 'ρητόρων' καί τών φαύλων πολιτικών.Διά τούτο η μερίς τών δημοκρατικών εις τάς Αθήνας καί εις τάς διαφόρους πόλεις δέν εδίσταζε νά συμμαχή μετά τών εχθρών τής πόλεως διά νά επικρατήση, αρχής γενομένης, κατά τά ανωτέρω, από τού γενάρχου τής δημοκρατίας Κλεισθένους.

Αι ελληνικαί πόλεις τής Ιωνίας δέν διάφυγον τής τύχης αυτής καί μετεβλήθησαν εις...δημοκρατίας υπό τού Μαρδονίου(!), καταργήσαντος όλας τάς τυραννίας καί εγκαταστήσαντος δημοκρατίας (Ηροδότου 'Ιστορία' Στ,43).Καί βεβαίως, οι δημοκρατίαι δαψιλώς υπηρέτουν τά συμφέροντα τών επιβαλόντων αυτάς, πράγμα πού δυστυχώς, επεβίωσε καί εις τήν νεωτέραν Ελλάδα, όπου Έλληνες πολιτικοί-δημοκράται κατά σύμπτωσιν-δέν εδίστασαν νά στηριχθούν εις τήν εύνοιαν τών ξένων ισχυρών διά νά αποκτήσουν τήν εξουσίαν. Καί οι ξένοι επίκουροι ζητούν καί λαμβάνουν πάντοτε ανταλλάγματα παρά τών ευνοηθέντων.

Ανάγκη νά μνημονεύσωμεν ότι η πρώτη-δημοκρατικώτατη-πράξις τού Κλεισθένους ήτο η καθιέρωσις τού 'εξοστρακισμού', διά τού οποίου απεμάκρυνεν εξ Αθηνών όλους τούς οπαδούς τών Πεισιστρατιδών καί τούς πολιτικούς του αντιπάλους.Ο εξοστρακισμός κατέστη αποτελεσματικόν όπλον εις χείρας τών δημαγωγών διά τήν εξόντωσιν τών αντιπάλων των καί τών επιφανεστέρων Αθηναίων, όντων κατά κανόνα αντιθέτων τής δημοκρατίας. Καί όχι μόνον πολιτικών, στρατηγών καί άλλων αξιωματούχων, αλλά καί πνευματικών ανδρών, φιλοσόφων, ποιητών, επιστημόνων, καλλιτεχνών, ων ουκ έστιν αριθμός. Ο δε εξοστρακισμός συνεπληρώθη καί από άλλο αποτελεσματικώτερον όπλον: τό κώνειον.

Μεταξύ τών πολλών θυμάτων τών δύο αυτών μεθόδων τής ευκλεούς 'δημοκρατίας' άς απαριθμήσωμεν ελαχίστους. Είναι ονόματα γνωστότατα στήν ιστορίαν, πού εδόξασαν τήν αρχαίαν Ελλάδα καί εκληροδότησαν τήν ανυπέρβλητον εθνικήν μας κληρονομιάν, διά τήν οποίαν ημείς καυχώμεθα καί προβάλλομεν ανά πάσαν στιγμήν. Εις τήν διανόησιν, τήν επιστήμην, τήν φιλοσοφίαν, τήν τέχνην, αλλά καί εις τήν πολιτικήν, τόν δημόσιον βίον καί τήν διαχείρισιν τών κοινών, όπου υπηρέτησαν καί εδίδαξαν τήν αρετήν, τήν ωραιοτέραν επιδίωξιν εις τήν ζωήν κατά Αριστοτέλην:

Σωκράτης, Πλάτων, Αριστοτέλης, Αριστοφάνης, Ευριπίδης, Θουκιδίδης, Αντιφών,
Καλλίστρατος, Διαγόρας, Αναξαγόρας, Φειδίας, Δημοσθένης, Δημήτριος ο Φαληρεύς, Μιλτιάδης, Αριστείδης, Θεμιστοκλής, Φωκίων, Ξενοφών, Κίμων, Αλκιβιάδης, Μένανδρος, Φιλοκράτης, Αναξανδρίδης, Μενέδημος, Ηγήμων, Στίλπων, Λεωσθένης, Τιμόθεος, Ανδοκίδης, Καλλιμέδων, Δείναρχος, Τιμόμαχος, Ξενοκράτης, Δάμων, Φρύνιχος, κ.α. Κοσμούν τό ατελείωτον μαρτυρολόγιον τών υπό τής δημοκρατίας διωχθέντων. Τόσον, ώστε νά απορή κανείς πώς οι Αθηναίοι εύρισκον τόν χρόνον νά ασχοληθούν καί μέ κάτι άλλο, πλήν τών δικών καί καταδικών.
Αλλά καί εις τάς μετά τών άλλων σχέσεις της καί εις τήν εν γένει έναντι εχθρών, αλλά καί φίλων συμμάχων συμπεριφοράν της δέν υπήρξε καλλιτέρα η αθηναϊκή δημοκρατία:

α) σφαγές τών δημοκρατικών στήν Κέρκυρα, τη συνδρομή τών Αθηναίων δημοκρατών, επί τών αριστοκρατικών επί 7 ημέρας (Θουκυδίδης, 'Ιστορία', Γ 81). Ούτε ικέτες σέ ναόν δέν σεβάσθησαν!
β) Επιβολή 'δημοκρατίας' στήν Σάμον, μέ σφαγές καί εξανδραποδισμούς (Θουκυδίδης, Ιστορία)
γ) Σφαγή τών Μηλίων από τούς Αθηναίους καί πλήρης εξανδραποδισμός των (Θουκυδίδης, Ιστορία, Ε85-116)
δ) Εις τήν Τορώνην τής Χαλκιδικής υπό τόν δημαγωγόν Κλέωνα επώλησαν τά γυναικόπαιδα ως δούλους (Θουκυδίδης, Ιστορία)
ε) Εις τήν Ιστιαίαν τής Ευβοίας, μετά τήν κατάληψιν της, ηγουμένου τού Περικλέους, εξετόπισαν όλους τούς κατοίκους καί εμοίρασαν τήν γήν καί τήν πόλιν εις 2000 Αθηναίους
στ) Ομοίως μέ τό ε) συνέβη καί στούς Αιγινήτες.
ζ) Εις τήν Λέσβον, λόγω αποστασίας της κατά τόν Πελοποννησιακόν Πόλεμον εκ τής συμμαχίας τών Αθηνών, αι οποίαι τής είχον επιβάλει βαρυτάτην φορολογίαν, επέδραμον οι Αθηναίοι καί αφού κατέλαβον τήν νήσον ετιμώρησαν τούς κατοίκους σκληρότατα. Κατεδάφισαν τά τείχη τής πόλεως, εθανάτωσαν 1000 πολίτας καί διένειμαν τήν γήν είς 3000 Αθηναίους κληρούχους.
η) Στήν διάρκειαν τού πολέμου δέν εσέβοντο αιχμαλώτους. Χαρακτηριστικόν παράδειγμα τό πνίξιμον τού πληρώματος δύο τριήρων τού στόλου τών Σπαρτιατών (Αιγός ποταμοί).
Αλλά μήπως καί όταν μετ'ολίγον, ανατραπείσης τής φοβεράς εξουσίας τών τριάκοντα, τή επινεύσει πάλιν τής Σπάρτης, καί αποκατασταθείσης τής δημοκρατίας, αυτή καί ο 'ακόλαστος' όχλος κατέστησαν σοφώτεροι; Ή εδιδάχθησαν έστω καί κατ'ελάχιστον εκ τών σφαλμάτων τής αθλίας, εις ήν εξώθησεν ούτος, πολιτικής, αποτέλεσμα τής οποίας υπήρξε καί αυτής τής πόλεως η θανάτωσις καί τού ελληνισμού γενικώτερον ο ευτελισμός καί η κατάπτωσις. Η μετά τήν αποκατάστασιν τής δημοκρατίας καταδίκη καί θανάτωσις τού Σωκράτους, τού γίγαντος αυτού τής σκέψεως καί τής σοφίας, τόν οποίον καί αυτή η λαίλαψ τών τριάκοντα καί τών ένδεκα εσεβάσθη, μαρτυρεί τό αντίθετον. Καί η δευτέρα αθηναϊκή δημοκρατία υπήρξε χείρων της πρώτης εις τά αυτά πεσούσα αμαρτήματα, αλλά καί μή αναδείξασα ως η πρώτη ούτε ένα Θεμιστοκλέα, ούτε Αριστείδην, ούτε Κίμωνα καί ούτε, πολλώ μάλλον, ένα Περικλέα, η κορωνίς τών επιτευγμάτων τού οποίου υπήρξεν ο 'Χρυσούς Αιών'. Όχι βεβαίως της δημοκρατίας αλλά τού ιδίου, η εξαίρετος καί ανεπανάληπτος αυτή ακμή τής τέχνης καί τού κάλλους, εις τήν οποίαν προήχθησαν μεσούντος τού 5ου π.Χ. αιώνος αι Αθήναι καί η οποία τυγχάνει 'η ασύγκριτη πολιτιστική κληρονομία γιά όλους τούς λαούς τής γής'. Αυτή η ακμή θαυμάζεται παρά πάντων τών λαών καί όχι, βεβαίως, η δημοκρατία τών Αθηνών, η οποία μόνον παραδείγματα πρός αποφυγήν καί αποτροπιασμού κατέλιπε.

Ώστε, η Αθηναϊκή δημοκρατία, όπως άλλως τε καί πολλαί δημοκρατίαι τών άλλων πόλεων τού αρχαίου ελληνικού χώρου, πάν άλλον ή θερμοκοιτίς τού αρχαιοελληνικού πνεύματος καί τής σοφίας υπήρξεν, ουδέ καί προστάτις αυτού. Τό ελληνικόν πνεύμα έχει πολύ παλαιοτέρας τάς ρίζας. Εις τήν εποχήν τών ημιθέων καί τών ηρώων, τής ωραίας ελληνικής μυθολογίας, τού Ορφέως καί τών ορφικών ποιητών, τού Μουσαίου, τού Χίρωνος, τών μεταορφικών επικών, ως ο Όμηρος καί ο Ησίοδος, τών αρίστων μουσουργών, ως οι Φιλάμων, Θάμυρος, Τέρπανδρος, κ.α., τών αξιών πολλού λόγου σοφών νομοθετών, ως ο Ζάλευκος, ο Σόλων, ο Λυκούργος, ο Χαρώνδας. Καί αυτοί οι επτά σοφοί τής αρχαιότητος έζησαν άπαντες πρό τής δημοκρατίας, τινές δέ εξ αυτών υπήρξαν καί τύραννοι εις τάς πατρίδας των (Πιττακός,Περίανδρος,Κλεόβουλος). Όπως προϋπήρξαν καί πολλοί άλλοι σοφοί καί επιφανείς επιστήμονες, ο Θαλής ο Μιλήσιος, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης, ο πολύς Πυθαγόρας, ο Ξενοφάνης, ο Παρμενίδης, ο Ηράκλειτος, κ.α.

Ο πολιτισμός τής αρχαίας Ελλάδος (φιλοσοφία,πολιτική,επιστήμη,τέχνη) υπήρξεν έργον καί έμπνευσις τών θαυμασίων εκείνων πνευμάτων, τά οποία ήδη από τών προϊστορικών χρόνων καί επί πολλούς αιώνας καί επί τής ελληνιστικής εποχής, μέ δύναμιν ακαταγώνιστον καί ορμήν έσχισαν τούς πέπλους τής αγνοίας καί τού σκότους καί έρριψαν εκτυφλωτικόν φώς σοφίας, γνώσεως καί κάλλους. Τό οποίον ακόμη καί σήμερον αποτελεί τό βάθρον τής φιλοσοφίας, τής επιστήμης καί τής τέχνης εν τω κόσμω. Η πολιτική ανεπτύχθη υπό τών φιλοσόφων καί νομοθετών τούτων, ανηγορεύθη δέ εις αληθή επιστήμην καί συστηματικήν επιστημονικήν διδαχήν υπό τών γιγάντων τού πνεύματος, Σωκράτους, Πλάτωνος, Αριστοτέλους. Ο τελευταίος, πλήν τών άλλων περί πολιτικής έργων του, καί 158 έργα αντιστοίχων πολιτευμάτων μεταξύ τών οποίων καί τήν Αθηναϊκήν Πολιτείαν, τήν μόνην δυστυχώς εξ όλων αυτών διασωθείσαν. Καί δέν είναι, βεβαίως, τυχαίον ότι ούτοι εδιώχθησαν υπό τής αθηναϊκής δημοκρατίας, ουδέ ότι τού δημοκρατικού πολιτεύματος ήσαν επικριταί καί αρνηταί, όπως τό σύνολον σχεδόν τών τής αρχαιότητος σοφών καί φιλοσόφων.

Αυτοί όλοι ήσαν οι δημιουργοί τού απαραμίλλου ελληνικού πολιτισμού καί τών εξόχων έργων αυτού,πνευματικών καί υλικών, τά οποία αποτελούν τήν ασύγκριτον καί μοναδικήν εν τω κόσμω πολιτιστικήν μας κληρονομίαν καί όχι βεβαίως, πολλού γε καί δή, τό 'δημοκρατικόν πολίτευμα', τό οποίον υπήρξεν, ως είδομεν, εχθρός καί διώκτης αυτού.
Αντιθέτως οι μεγάλοι δημιουργοί του καί εμπνευσταί, φιλόσοφοι, ποιηταί, ρήτορες, καλλιτέχναι, ακόμη καί επιφανείς πολιτικοί, εύρισκον φιλόξενον καί πλουσιοπάροχον διαμονήν εις τά αυλάς τών βασιλέων καί τών 'τυράννων', όπου κατέφευγον διωκώμενοι ή προσεκαλούντο. Απετέλει παράδοσιν εν τω αρχαίω βίω, διασωθείσαν καί μέχρι τών νεωτέρων χρόνων, εις τάς αυλάς τών βασιλέων η τοιαύτη τών ανδρών τούτων μετά βασιλέων καί τυράννων αναστροφήν, ως μαρτυρούν πλείστα παραδείγματα: (ενδεικτικώς)
Ανακρέων στόν τύραννον τής Σάμου Πολυκράτη. Αισχύλος καί Σιμωνίδης εις τήν αυλήν τού Ιέρωνος τών Συρακουσών. Φιλόξενος, Ανταγόρας, Άρατος, πλησίον τού βασιλέως Πτολεμαίου τού Σωτήρος. Αριστοτέλης εις τήν αυλήν τού Φιλίππου Β'. Οι Πεισιστρατίδαι υπήρξαν προστάται τών τεχνών καί τών γραμμάτων.
Αυτά υπήρξαν τά θανάσιμα ελαττώματα τής δημοκρατίας καί, διά νά είμεθα ακριβέστεροι, τά ελαττώματα τών Ελλήνων, τά οποία εις τό δημοκρατικόν πολίτευμα εύρισκον τό κατάλληλον έδαφος καί εγιγαντούντο.

Ενδυμίων Μάκης Δέμος




Σχόλια (8)
  • ΣΕΛΕΥΚΟΣ ΠΡΟΕΔΡΟΥ
    Περι δημοκρατίας
    Ο Σωκράτης Στήν Πολιτεία λέγει ότι η δημοκρατία είναι ένα σκαλοπάτι πιό πάνω από την τυρανία, κάτι λαμόγια αναλαμβάνουν την διακυβέρνηση καί αμέσως ψάχνουν που υπάρχουν λεφτά για να τα φάνε.Όταν τα αρπάξουν,ψάχνουν που αλλού υπάρχουν λεφτά καί τα τρώνε καί αυτά. και πάει έτσι.
    Να σημειωθή ότι την εποχή του Σωκράτους η δημοκρατία ήτο ΑΜΕΣΗ καί όχι δι εκπροσωπων(Σκυλο βολευτική).
    Επειδή δεν είμαι καί ιδιαίτερα έξυπνος γιά να καταλάβω ερωτώ
    Αφού όλοι οί ΕΛΛΗΝΕΣ έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν και
    εκλέγεσθαι,πώς γίνεται καί εκλέγονται πάντα μόνον περιούσιοι;
    Όλοι οι πρόεδροι της σκυλοβολευτικής Δημοκρατιας πλην τού Κ. Σαρτζετάκη Ήταν είναι καί αν δεν ξυπνήσετε Ζώα θα είναι περιουσιοι.
    Ολοι οι πρωθυπουργοί πλήν του ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ που δολοφονήθηκε Ήταν ειναι και αν δεν ξυπνησετε ΖΩΑ θα είναι περι-ουσιοι.
    Όλοι οί υπουργοίι πλήν του ΤΡΙΤΣΗ που πέθανε υπό σκοτεινές
    συνθηκες ήταν είναι και αν δεν ξυπνήσετε ΖΩΑ θα είναι περιουσιοι
    Ολοι οι βολευτές μηδενός εξερουμένου ήταν είναι και αν δεν ξυπνησετεΖΩΑ θα είναι περιούσιοι.
    Παραλίγο να ξεχάσω τον ΚΟΚΟ δήλωσε με καμάρι οτι είναι ξαδελφος του καρόλου της αγγλίας ο οποίος είναι περιούσιος.
    Θα συνιστούσα να αλλαξη το όνομα απο ντε λα γκρέτσια
    σε ντε λα κλώτσια.
    Οι γενικοί γραμματείς τών υπουργείων; περιούσιοι,οι διευθηντές
    τών μεγάλων οργανισμών: περιούσιοι οι διευθηντές των μικρών
    οργανισμών:περιούσιοιΌι καθηγητές πανεπιστημίων:περιούσιοι
    οι παπάδες καί η θρησκεία:περιούσιοι.Δέν πήγε ο λιάπης (αρχιραβίνος) στο υπουργικό συμβουλιο,τό υπουργικό συμβουλιο
    πηγε στόν γιάννη λιάπη,Αυτός είναι ο πρωθυπουργός.
    Οι ΕΛΛΗΝΕΣ δεν εχουμε λοιπόν τό δικαίωμα του εκλέγεσθαι αυτό
    τό έχουν στην χώρα μας μόνον οι περιούσιοι.
    Διατηρούμε βέβαια το δικαίωμα του εκλέγειν .ΨΕΥΔΟΣ ούτε αυτό.ΜΟΝΟΝ του ΨΗΦΙΖΕΙΝ όπως απεδείχθη στά τελευταία χρο-νια. Το εκλέγειν το εχει η μονή πετράκη η Ουάσινκτον WASH. (από το πλύσιμο) καί το κοLondon.
    Διατυρούμε ομως ενα δικαίωμα που κανείς δεν μπορεί να μας
    αφαιρέση ΤΟ ΚΑΡΥΟΦΥΛΙ ΜΑΝΑ ΜΟΥ.
  • ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ  - ΔΗΜΙΚΡΑΤΙΑ & ΡΕΠΟΥΠΛΙΚΑ
    Για να απαντηθούν ερωτήματα όπως αυτά του συνέλληνα Σέλευκου, πρέπει να δούμε κατ' αρχήν της διαφορές της πολιτείας και ειδικότερα της δημοκρατίας των Ελλήνων με την σύγχρονη πολιτεία των χριστιανορωμιών. Οι διαφορές αυτές προέκυψαν ιστορικά μέσα από την μεταλαγή των πολιτικών ηθών που συνέβησαν καθ' όλην την ιστορική πορεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και επιρέασαν αποφασιστικά την πορεία των πολιτικών πραγμάτων της Ευρώπης μέχρι και σήμερα. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, περιγράφει την πορεία αυτή, αναφέροντας ότι η Ρώμη στην κλασσική αρχαιότητα ήταν μία καθαρά ελληνίζουσα πόλη. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ότι ήταν Τρώες (Αχαιοί) αναμεμιγμένοι με Σπαρτιατικό (Δωρικό) αίμα, μιάς και οι γείτωνες Σαβίνοι με τους οποίους ανεμίχθησαν ήταν αποικία Λακεδαιμονίων. Μετά τον Ιούλιο Καίσαρα η Ρώμη εμφανίζεται με ένα νέο είδος Δημοκρατίας, την Ρεπούπλικα. Η τελευταία είναι που θεωρούμε εμείς σήμερα σαν "Δημοκρατία" ενώ έχει μεγάλες διαφορές από την Ελληνική.
    Θα προσπαθήσω να τονίσω τις βασικές διαφορές αν και η πραγματική κατανόηση γίνετε μέσα από την πραγματική μελέτη των εξελήξεων της ιστορίας.
    Α) Στην Ρεπούπλικα όλοι έχουν ίσα πολιτικά δικαιώματα!
    Β) Στην Ελληνική Δημοκρατία ενισχύονται τα πολιτικά προνόμια των αδυνάτων για να υπάρχει κοινωνική εξισορόπηση και δηκαιοσύνη.
    Στην πραγματικότητα η απόλυτη ισότητα των δικαιωμάτων λειτουργεί υπέρ των πλουσίων γι αυτό και στην εποχή μας βλέπουμε να κυβερνούν εν τέλει οι "περιούσιοι". Στην εποχή μας πχ συμβαίνει η "ποσόστοση" που είναι μιά "αδικία" υπέρ των γυναικών, για να τους δοθεί η ευκαιρία να μετέχουν στα κοινά.

    Α)Στην Ρεπούμπλικα όλοι έχουν το δικαίωμα να εκτεθούν σε εκλογές δια ψήφου.
    Β)Στην Ελληνική δημοκρατία οι άρχοντες εκλέγονται δια κληρώσεως.
    Στην πραγματικότητα η ψηφοφορία λειτουργεί υπέρ των πλουσίων (και των ευνοουμένων τους) διότι έχουν την δυνατότητα να κάνουν ευρύτερες δημόσιες σχέσεις, και περισότερες συναλαγές, συχνά με πελατιακό χαρακτήρα.

    Α)Η Ρεπούπλικα επισημοποιεί τις αντιμαχόμενες φατρίες (σημερινά κόμματα), με μόνιμους εκπροσώπους.
    Β)Στην Ελλάδα οι αποφάσεις δεν μπορούσαν να επισημοποιηθούν δι αντιπροσώπου. Ούτε στο δικαστήριο ήταν δυνατόν να εκπροσωπηθεί κάποιος από τον δικηγόρο του, γι αυτό έπρεπε να μάθει τις νομικές συμβουλές "απ έξω". (Περίπτωση ο υπερ αδυνάτου λόγος του Λυσία).
    Τις αποφάσεις τις έπαιρναν οι δυνάμενοι να συμμετάσχουν στην "γενική συνέλευση" της Πνύκας, γι αυτό όπως μας παραδίσει ο Θουκιδίδης, ποτέ δεν ήταν πάνω από 5.000 λόγω των ασχολιών και των αποστάσεων που δεν έδινε την δυνατότητα να είναι παρόντες όλοι δικαιούμενοι να συμετάσχουν. Όταν ο Κλεισθένης πέτυχε να νομοθετηθεί αποζημίωση για την παρουσία με σκοπό να αυξηθούν οι συνερχόμενοι στην Πνύκα, κατηγορήθηκε από τους ολιγαρχικούς για "δημαγωγία" και δωροδοκία των πολιτών.

    Όλα αυτά και άλλα, φαίνοντα περίεργα στους σημερινούς ανθρώπους, που εκπαιδεύονται απο την μικρή ηλικία να θεωρούν σαν τέλεια δημοκρατία την Ρωμαϊκή ρεπούπλικα.
    Τελικά όμως όπως αναφέρει και ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του, το πολίτευμα που εκλέγει με ψήφο τους ηγέτες του είναι ολιγαρχικό.
    Η ελληνική δημοκρατία, εφαρμοζόταν σε όλες τις ελληνικές πόλεις όταν δεν είχαν τυρανία και είναι γνωστή σε πολλούς ως άμεση (χωρίς αντιπροσώπους), αλλά με κλιμάκωση οργάνων που εκτελούν τις λιτουργείες του κράτους.
  • Σταύρος Βασδέκης
    Σέλευκε, πλην όλων αυτών, των περί δημοκρατίας και των περιούσιων, υπάρχουν κι αυτοί που θα περιγραφούν παρακάτω. Έχω την γνώμη ότι μια κοινωνία χαρακτηρίζεται και από την ποσότητα των επιλέκτων που μπορεί να διαθέτει.
    Θα σε παρακαλούσα θερμώς , όπως και τον οποιονδήποτε, να μου πεις δυο λόγια για τη γνώμη που τυχόν έχεις για τι θέμα αυτό, το οποίο φαίνεται ότι δημιουργεί ενοχλήσεις όταν. σπανίως έως και καθόλου, τίθεται.

    ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΠΙΦΑΝΩΝ

    του Αλαίν ντε Μπενουά

    Το γεγονός ότι οι επίλεκτοι είναι μία αναγκαιότητα σε κάθε κοινωνία με στοιχειώδη οργάνωση, είναι αυταπόδεικτο και εύκολα αντιληπτό. Το αποδεικνύει η ιστορική εμπειρία. Δεν γνωρίζουμε κανένα παράδειγμα ανεπτυγμένης κοινωνίας που δεν ανέδειξε τους επιφανείς της...

    Η ιδέα των επιφανών, αντίθετα από ό,τι πολλοί πιστεύουν, δεν είναι μία ηθική ιδέα, αλλά ένα απλό κοινωνικό δεδομένο. Οι όροι «επιφανής» (ή «επίλεκτος») και «αριστοκράτης» δεν είναι συνώνυμοι. Σε κάθε αριστοκρατία υπάρχουν και επιφανείς, ωστόσο όλοι οι επιφανείς δεν είναι αριστοκρατικοί. Το να είναι κανείς επιφανής ή επίλεκτος, σημαίνει απλώς το να αναδεικνύεται ως ένας από τους «καλύτερους». Όμως «καλύτερους» σχετικά με τι;

    ... Η έννοια τους «επιφανούς» ή «επιλέκτου» αναφέρεται στον μικρό αριθμό εκείνων που στο εσωτερικό κάθε συλλογικότητας, είτε κοινωνικής, είτε επαγγελματικής, είτε οποιασδήποτε άλλης, ενδιαφέρονται να έχουν και έχουν τις καλύτερες επιδόσεις σε ό,τι αφορά τις ειδικές απαιτήσεις αυτής της συλλογικότητας...

    Εδώ ο αστικός ορισμός του «επιλέκτου», ο οποίος εστιάζει μόνον στους επιχειρηματικούς παράγοντες της ευφυϊας, και μάλιστα της ευφυϊας στην οποία αναφέρονται οι ψυχομετρητές, φαίνεται ελάχιστα έγκυρος.
    Οι κάτοχοι του «συντελεστή ευφυϊας» δεν σκέπτονται αναγκαστικά και υποχρεωτικά με τον ορθότερο τρόπο, ούτε και έχουν τα περισσότερα και ισχυρότερα προτερήματα του χαρακτήρα.
    Αμέτρητοι είναι μέσα στην Ιστορία οι αυτοχειροτόνητοι επίλεκτοι που πρόδωσαν τις αξίες που υποτίθεται ότι ενσάρκωναν. Ήδη από το 1885 ο Νίτσε τόνιζε: «Το πνεύμα μόνο του δεν αυτοχειροτονείται ευγενές. Αντίθετα χρειάζεται κάποιον παράγοντα που να μπορεί να το καταστήσει ευγενές».

    Το συμπέρασμα είναι λοιπόν ότι η εποχή μας δεν χρειάζεται καινούργιους αυτοχειροτόνητους επίλεκτους. Οι τωρινοί καιροί ζητούν πραγματικούς επίλεκτους, που να είναι περισσότερο χαρακτήρες παρά ευφυϊες, που να χαρακτηρίζονται περισσότερο από γερές σπονδυλικές στήλες παρά από γερά μυαλά.

    ... Εκείνο που χαρακτηρίζει τους επιφανείς είναι η ισορροπία που υπάρχει ανάμεσα στα δικαιώματα που απονέμουν στους εαυτούς τους και στα καθήκοντα που αναθέτουν στους εαυτούς τους... Οι επιφανείς δίνουν στον εαυτό τους τα περισσότερα δικαιώματα γιατί αναθέτουν στον εαυτό τους τα περισσότερα καθήκοντα. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι η μεγαλύτερη αρετή του επιφανούς είναι το ότι τα παίρνει «όλα επάνω του». Πιστεύει ότι όλα τον αφορούν και συγχρόνως γνωρίζει ότι δεν υπάρχει κανείς πάνω από αυτόν, στον οποίο να μπορεί να μεταβιβάσει τις ευθύνες του...

    Για τον Φρειδερίκο Νίτσε, η ηθική των επιφανών ήταν μια ηθική θετικότητας, αντίθετα από την «ηθική των δούλων», όπως την περιέγραφε, στην οποία δεν έβλεπε παρά μία ηθική αιώνιας αμφισβήτησης, κοινωνικού σχίσματος και ιδίως μνησικακίας.

    «Ποιος είναι ευγενής;» ρωτούσε το 1885 και απαντούσε αμέσως μετά με μία απαρίθμηση χαρακτηριστικών: «τα χαρακτηριστικά του ευγενούς είναι η φροντίδα των λεπτομερειών, η όψη της σιγουριάς που χρησιμοποιεί η αυτοκυριαρχία για να αμυνθεί απέναντι στην αδιακρισία των άλλων, η ηρεμία των κινήσεων και του βλέμματος, η άρνηση των ευτελών τιμών και κολακειών, η πεποίθηση ότι η ψυχική επικοινωνία δεν είναι εύκολη, η βεβαιότητα ότι οι υποχρεώσεις του είναι κυρίως προς τους ίσους του, η αίσθηση ότι πάντοτε έχει κανείς κάτι να μοιράσει στους άλλους, η απόλαυση των καλών τρόπων και των ωραίων μορφών, η δυσπιστία προς όλες τις εκδηλώσεις υποτιθέμενης αφέλειας, η πεποίθηση ότι η ίδια η ευγένεια αποτελεί Αρετή, η δυνατότητα λησμοσύνης περισσότερο παρά συγχώρεσης, η αγάπη για την πραγματική απλότητα, η απέχθεια για τις επιπόλαιες γενικεύσεις, η ικανότητα να διατηρεί και να αντέχει τις μακρές εχθρότητες, η αηδία για την δημαγωγία, για την κουτοπονηριά και την χυδαία οικειότητα, η ικανοποίηση από το τέλειο έργο, η συνήθεια συλλογής πολυτίμων πραγμάτων, η ολοκληρωμένη συμμετοχή στην ζωή ταυτόχρονα με την διατήρηση των απαραίτητων αποστάσεων, η πεποίθηση ότι το να ξέρει κανείς να ζει και να πεθαίνει είναι ένα και το αυτό».

    «Το πάθος του ευγενούς είναι ειδικής φύσης» προσθέτει ο Νίτσε. «Είναι η χρησιμοποίηση ενός σπάνιου μέτρου, σχεδόν παράλογου για τους άλλους, είναι η αίσθηση θερμότητας σε πράγματα που για τους άλλους είναι ψυχρά, είναι η αποθέωση αξιών για τις οποίες δεν έχει ακόμα εφευρεθεί ένα μέτρο, είναι η θυσία σε βωμούς Αγνώστων Θεών, είναι η μεγαλοφροσύνη και η αυτοϊκανοποίηση που ξεχειλίζει και μοιράζει τα δώρα της στους ανθρώπους και στα πράγματα»

    Η ηθική των ευγενών είναι μία ηθική που λογοδοτεί στον ίδιο της τον εαυτό. Δεν είναι μια ηθική «γραπτού δικαίου» με κώδικες και δεκαλόγους. Είναι η έκφραση μιας άμεσης και προνομιακής σχέσης ανάμεσα στον εαυτό και την υπέρβασή του, ανάμεσα σε εκείνον που ζει και σε εκείνο που δίνει έννοια και περιεχόμενο στην ζωή. Μία κοινωνία ευγενών δεν είναι κοινωνία αμαρτίας, αλλά κοινωνία αιδούς.

    Δεν χάνεται κανείς προσβάλλοντας τον Θεό, αλλά ατιμαζόμενος. Μια τέτοια ηθική στηρίζεται εξολοκλήρου στην τιμή. Το κριτήριο είναι να μπορεί κανείς να αντικρίζει τον εαυτό του με υπερηφάνεια, αλλά δίχως εγωισμό.

    Από: http://dikaiopolis.pblogs.gr/2008/11/366088.html
  • ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ  - re: ΔΗΜΙΚΡΑΤΙΑ & ΡΕΠΟΥΠΛΙΚΑ
    ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ έγραψε:
    Για να απαντηθούν ερωτήματα όπως αυτά του συνέλληνα Σέλευκου, πρέπει να δούμε κατ' αρχήν της διαφορές της πολιτείας και ειδικότερα της δημοκρατίας των Ελλήνων με την σύγχρονη πολιτεία των χριστιανορωμιών. Οι διαφορές αυτές προέκυψαν ιστορικά μέσα από την μεταλαγή των πολιτικών ηθών που συνέβησαν καθ' όλην την ιστορική πορεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και επιρέασαν αποφασιστικά την πορεία των πολιτικών πραγμάτων της Ευρώπης μέχρι και σήμερα. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, περιγράφει την πορεία αυτή, αναφέροντας ότι η Ρώμη στην κλασσική αρχαιότητα ήταν μία καθαρά ελληνίζουσα πόλη. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ότι ήταν Τρώες (Αχαιοί) αναμεμιγμένοι με Σπαρτιατικό (Δωρικό) αίμα, μιάς και οι γείτωνες Σαβίνοι με τους οποίους ανεμίχθησαν ήταν αποικία Λακεδαιμονίων. Μετά τον Ιούλιο Καίσαρα η Ρώμη εμφανίζεται με ένα νέο είδος Δημοκρατίας, την Ρεπούπλικα. Η τελευταία είναι που θεωρούμε εμείς σήμερα σαν "Δημοκρατία" ενώ έχει μεγάλες διαφορές από την Ελληνική.
    Θα προσπαθήσω να τονίσω τις βασικές διαφορές αν και η πραγματική κατανόηση γίνετε μέσα από την πραγματική μελέτη των εξελήξεων της ιστορίας.
    Α) Στην Ρεπούπλικα όλοι έχουν ίσα πολιτικά δικαιώματα!
    Β) Στην Ελληνική Δημοκρατία ενισχύονται τα πολιτικά προνόμια των αδυνάτων για να υπάρχει κοινωνική εξισορόπηση και δηκαιοσύνη.
    Στην πραγματικότητα η απόλυτη ισότητα των δικαιωμάτων λειτουργεί υπέρ των πλουσίων γι αυτό και στην εποχή μας βλέπουμε να κυβερνούν εν τέλει οι "περιούσιοι". Στην εποχή μας πχ συμβαίνει η "ποσόστοση" που είναι μιά "αδικία" υπέρ των γυναικών, για να τους δοθεί η ευκαιρία να μετέχουν στα κοινά.

    Α)Στην Ρεπούμπλικα όλοι έχουν το δικαίωμα να εκτεθούν σε εκλογές δια ψήφου.
    Β)Στην Ελληνική δημοκρατία οι άρχοντες εκλέγονται δια κληρώσεως.
    Στην πραγματικότητα η ψηφοφορία λειτουργεί υπέρ των πλουσίων (και των ευνοουμένων τους) διότι έχουν την δυνατότητα να κάνουν ευρύτερες δημόσιες σχέσεις, και περισότερες συναλαγές, συχνά με πελατιακό χαρακτήρα.

    Α)Η Ρεπούπλικα επισημοποιεί τις αντιμαχόμενες φατρίες (σημερινά κόμματα), με μόνιμους εκπροσώπους.
    Β)Στην Ελλάδα οι αποφάσεις δεν μπορούσαν να επισημοποιηθούν δι αντιπροσώπου. Ούτε στο δικαστήριο ήταν δυνατόν να εκπροσωπηθεί κάποιος από τον δικηγόρο του, γι αυτό έπρεπε να μάθει τις νομικές συμβουλές "απ έξω". (Περίπτωση ο υπερ αδυνάτου λόγος του Λυσία).
    Τις αποφάσεις τις έπαιρναν οι δυνάμενοι να συμμετάσχουν στην "γενική συνέλευση" της Πνύκας, γι αυτό όπως μας παραδίσει ο Θουκιδίδης, ποτέ δεν ήταν πάνω από 5.000 λόγω των ασχολιών και των αποστάσεων που δεν έδινε την δυνατότητα να είναι παρόντες όλοι δικαιούμενοι να συμετάσχουν. Όταν ο Κλεισθένης πέτυχε να νομοθετηθεί αποζημίωση για την παρουσία με σκοπό να αυξηθούν οι συνερχόμενοι στην Πνύκα, κατηγορήθηκε από τους ολιγαρχικούς για "δημαγωγία" και δωροδοκία των πολιτών.

    Όλα αυτά και άλλα, φαίνοντα περίεργα στους σημερινούς ανθρώπους, που εκπαιδεύονται απο την μικρή ηλικία να θεωρούν σαν τέλεια δημοκρατία την Ρωμαϊκή ρεπούπλικα.
    Τελικά όμως όπως αναφέρει και ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του, το πολίτευμα που εκλέγει με ψήφο τους ηγέτες του είναι ολιγαρχικό.
    Η ελληνική δημοκρατία, εφαρμοζόταν σε όλες τις ελληνικές πόλεις όταν δεν είχαν τυρανία και είναι γνωστή σε πολλούς ως άμεση (χωρίς αντιπροσώπους), αλλά με κλιμάκωση οργάνων που εκτελούν τις λιτουργείες του κράτους.

    Η καλή εκτέλεση των καθηκόντων βασιζόταν στον αυστηρό απολογητικό ετήσιο έλεγχο των αρχόντων και όχι στην "αγαθή τους προαίρεση. Πολλοί που έκαναν κακή διαχείρηση ταμείου, επλήρωναν το έλειμα απο την περιουσία τους, ή τιμωρούντο αυστηρά άν δεν είχαν να πληρώσουν. Τα περι "αρίστων" είναι προφάσεις "εν αμαρτίες" συγχρόνων ....καλοθελητών, για να συγχωρήσουμε τις ατασθαλίες τους. Ο ίδιος ο Πλάτων στην πολιτεία του αναφέρει ότι "και οι άριστοι αν μείνουν ανεξέλεγκτοι, θα πάψουν να είναι.
    ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΑΜΕΙΟ.-
  • ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ  - re: re: ΔΗΜΙΚΡΑΤΙΑ & ΡΕΠΟΥΠΛΙΚΑ
    ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ έγραψε:
    [quote=ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ]Για να απαντηθούν ερωτήματα όπως αυτά του συνέλληνα Σέλευκου, πρέπει να δούμε κατ' αρχήν της διαφορές της πολιτείας και ειδικότερα της δημοκρατίας των Ελλήνων με την σύγχρονη πολιτεία των χριστιανορωμιών. Οι διαφορές αυτές προέκυψαν ιστορικά μέσα από την μεταλαγή των πολιτικών ηθών που συνέβησαν καθ' όλην την ιστορική πορεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και επιρέασαν αποφασιστικά την πορεία των πολιτικών πραγμάτων της Ευρώπης μέχρι και σήμερα. Ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς, περιγράφει την πορεία αυτή, αναφέροντας ότι η Ρώμη στην κλασσική αρχαιότητα ήταν μία καθαρά ελληνίζουσα πόλη. Οι ίδιοι οι Ρωμαίοι θεωρούσαν ότι ήταν Τρώες (Αχαιοί) αναμεμιγμένοι με Σπαρτιατικό (Δωρικό) αίμα, μιάς και οι γείτωνες Σαβίνοι με τους οποίους ανεμίχθησαν ήταν αποικία Λακεδαιμονίων. Μετά τον Ιούλιο Καίσαρα η Ρώμη εμφανίζεται με ένα νέο είδος Δημοκρατίας, την Ρεπούπλικα. Η τελευταία είναι που θεωρούμε εμείς σήμερα σαν "Δημοκρατία" ενώ έχει μεγάλες διαφορές από την Ελληνική.
    Θα προσπαθήσω να τονίσω τις βασικές διαφορές αν και η πραγματική κατανόηση γίνετε μέσα από την πραγματική μελέτη των εξελήξεων της ιστορίας.
    Α) Στην Ρεπούπλικα όλοι έχουν ίσα πολιτικά δικαιώματα!
    Β) Στην Ελληνική Δημοκρατία ενισχύονται τα πολιτικά προνόμια των αδυνάτων για να υπάρχει κοινωνική εξισορόπηση και δηκαιοσύνη.
    Στην πραγματικότητα η απόλυτη ισότητα των δικαιωμάτων λειτουργεί υπέρ των πλουσίων γι αυτό και στην εποχή μας βλέπουμε να κυβερνούν εν τέλει οι "περιούσιοι". Στην εποχή μας πχ συμβαίνει η "ποσόστοση" που είναι μιά "αδικία" υπέρ των γυναικών, για να τους δοθεί η ευκαιρία να μετέχουν στα κοινά.

    Α)Στην Ρεπούμπλικα όλοι έχουν το δικαίωμα να εκτεθούν σε εκλογές δια ψήφου.
    Β)Στην Ελληνική δημοκρατία οι άρχοντες εκλέγονται δια κληρώσεως.
    Στην πραγματικότητα η ψηφοφορία λειτουργεί υπέρ των πλουσίων (και των ευνοουμένων τους) διότι έχουν την δυνατότητα να κάνουν ευρύτερες δημόσιες σχέσεις, και περισότερες συναλαγές, συχνά με πελατιακό χαρακτήρα.

    Α)Η Ρεπούπλικα επισημοποιεί τις αντιμαχόμενες φατρίες (σημερινά κόμματα), με μόνιμους εκπροσώπους.
    Β)Στην Ελλάδα οι αποφάσεις δεν μπορούσαν να επισημοποιηθούν δι αντιπροσώπου. Ούτε στο δικαστήριο ήταν δυνατόν να εκπροσωπηθεί κάποιος από τον δικηγόρο του, γι αυτό έπρεπε να μάθει τις νομικές συμβουλές "απ έξω". (Περίπτωση ο υπερ αδυνάτου λόγος του Λυσία).
    Τις αποφάσεις τις έπαιρναν οι δυνάμενοι να συμμετάσχουν στην "γενική συνέλευση" της Πνύκας, γι αυτό όπως μας παραδίσει ο Θουκιδίδης, ποτέ δεν ήταν πάνω από 5.000 λόγω των ασχολιών και των αποστάσεων που δεν έδινε την δυνατότητα να είναι παρόντες όλοι δικαιούμενοι να συμετάσχουν. Όταν ο Κλεισθένης πέτυχε να νομοθετηθεί αποζημίωση για την παρουσία με σκοπό να αυξηθούν οι συνερχόμενοι στην Πνύκα, κατηγορήθηκε από τους ολιγαρχικούς για "δημαγωγία" και δωροδοκία των πολιτών.

    Όλα αυτά και άλλα, φαίνοντα περίεργα στους σημερινούς ανθρώπους, που εκπαιδεύονται απο την μικρή ηλικία να θεωρούν σαν τέλεια δημοκρατία την Ρωμαϊκή ρεπούπλικα.
    Τελικά όμως όπως αναφέρει και ο Αριστοτέλης στα πολιτικά του, το πολίτευμα που εκλέγει με ψήφο τους ηγέτες του είναι ολιγαρχικό.
    Η ελληνική δημοκρατία, εφαρμοζόταν σε όλες τις ελληνικές πόλεις όταν δεν είχαν τυρανία και είναι γνωστή σε πολλούς ως άμεση (χωρίς αντιπροσώπους), αλλά με κλιμάκωση οργάνων που εκτελούν τις λιτουργείες του κράτους.

    Η καλή εκτέλεση των καθηκόντων βασιζόταν στον αυστηρό απολογητικό ετήσιο έλεγχο των αρχόντων και όχι στην "αγαθή τους προαίρεση. Πολλοί που έκαναν κακή διαχείρηση ταμείου, επλήρωναν το έλειμα απο την περιουσία τους, ή τιμωρούντο αυστηρά άν δεν είχαν να πληρώσουν. Τα περι "αρίστων" είναι προφάσεις "εν αμαρτίες" συγχρόνων ....καλοθελητών, για να συγχωρήσουμε τις ατασθαλίες τους. Ο ίδιος ο Πλάτων στην πολιτεία του αναφέρει ότι "και οι άριστοι αν μείνουν ανεξέλεγκτοι, θα πάψουν να είναι.
    ΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΕΙΝΑΙ ΤΑΜΕΙΟ.-
    [/quote]
    Πρόσφατα η κα Μπακογιάννη όταν ερωτήθηκε από τον δημοσιογράφο κο Οικονομέα για τα ελλείματα και τις ατασθαλίες των γνωστών σκανδάλων, απάντησε: Μα πληρώσαμε με "πολιτικό" κόστος κε Οικονομέα.... ο λαός δεν μας επανεξέλεξε!!!.
    Ευχαριστούμε λοιπόν την κα Μπακογιάννη, ο λόγος της μας "χόρτασε". Και εις άλλα ..... με υγεία.
  • ΕΥΚΛΕΙΔΗΣ ΑΘΗΝΑΙΟΣ
    Εάν ζητήσεις από κάποιον να ελεγθεί, με την λογική αυτή μπορεί να σε κατηγορήσει για συκοφάντη, ότι δεν τον θεωρείς έντιμο άνθρωπο, και να σε κάτσει στο σκαμνί.
    Ο έλεγχος πρέπει να γίνεται ούτως ή άλλως. Και η αγαθή προαίρεση του διοικούντος, δεν εξασφαλίζει την αρίστη διαχείρηση. Είναι σίγουρο ότι κατω από αυστηρές συνθήκες ελέγχου, υπάρχουν πολλοί καλοί άρχοντες και διαχειριστές.
    Η πολιτική δεν είναι ευχολόγιο, και η κριτική πάντα σχετική. Όπως βλέπουμε, κάθε ένας βλέπει τον αρχηγό του κόμματός του "άριστο" και βρίζει τους άλλους.
Για την ανάρτηση σχολίων πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Ιστοχώρου.
Τα ήδη εγγεγραμμένα μέλη κάντε απλά την Είσοδο σας στον Ιστοχώρο.
Για την σωστή αναγραφή του πλήρους ονόματος σας επεξεργαστείτε το Προφίλ Χρήστη.
Τα σχόλια θα εξετάζονται από τον διαχειριστή πριν την δημοσίευση τους ως προς την τήρηση των Όρων Λειτουργίας του Ιστοχώρου.
comments
 

Newsletters

Κατάλογοι Ενημέρωσης με email (Newsletters):
Τα στοιχεία που δίνετε είναι για αποκλειστική χρήση του schizas.com και δεν δίνονται σε κανέναν άλλο φορέα ή πρόσωπο.

Στην ίδια Κατηγορία

Ελλάς

Συνδεθείτε Εύκολα!

Συνδεθείτε εύκολα με τα Κοινωνικά σας Δίκτυα:

Powered by OneAll Social Login

Ενισχύστε την Πύλη Ιάσωνος

Στηρίξτε τον Ιστοχώρο και Τηλεόραση schizas.com. Η δική σας ενίσχυση είναι απαραίτητη.

Δωρίστε:
Νόμισμα
 EUR
Ποσό