Κύριε Α. Πιστοφίδη, φαίνεται πράγματι ότι έτσι έχουν τα πράγματα ιστορικώς.
Ας μου επιτραπεί να στρέψω το ενδιαφέρον προς την μεριά των μικροδανειοληπτών.
Γνωρίζουμε, εδώ και καιρό ότι τα περισσότερα νοικοκυριά της χώρας είναι καταχρεωμένα, εξ αιτίας των δανείων που λαμβάνουν αλόγιστα από τις τράπεζες.
Ο λόγος φυσικά της δανειοληψίας είναι το, υποτιθέμενο στις περισσότερες περιπτώσεις, οικονομικό « έλλειμμα» των ατόμων ή των οικογενειών.
Θέτω τώρα ευθέως το ερώτημα: υφίσταται άραγε όντως οικονομικό έλλειμμα, σε κάθε περίπτωση καταφυγής σε δανειοληψία ή μήπως υφίσταται, στις περισσότερες των περιπτώσεων, έλλειμμα νοός και προγραμματισμού;
Έπειτα τι συμβαίνει με την αρετή της αυτάρκειας και του πορεύεσθαι με όσα υπάρχουν;
Μήπως η κινητήρια δύναμη της δανειοληψίας είναι όχι τόσο το οικονομικό έλλειμμα του δανειολήπτη όσο το πνευματικό. Αυτός είναι και ο λόγος που η έννοια της αυτάρκεις και του αρκείσθαι στα υπάρχοντα, έχει εξοβελιστεί και από τον καθημερινό βίο αλλά και από την παιδεία της χώρας μας.
Την αρετή της αυτάρκειας και της ανεξαρτησίας από την δανειοληψία, την διδάσκω, επί εβδομαδιαίας βάσεως, εδώ και δυο δεκαετίες, στους μαθητές του δημόσιου σχολείου όπου εργάζομαι. Όσες φορές έτυχε ν’ ακούσω ευχαριστίες από μαθητές μου, μετά από αρκετά χρόνια από την αποφοίτησή τους, είχαν να κάνουν κυρίως με το θέμα αυτό. Ότι δηλαδή απέφευγαν τον δανεισμό, ακόμα κι όταν βρίσκονταν στα όρια της απελπισίας, αισθανόμενοι την διαφορά απέναντι στους πολλούς εγκλωβισμένους συνανθρώπους τους.