ΔΩΡΗΤΗΣ - ΔΩΡΕΑ ΣΩΜΑΤΟΣ (ΑΣΧΕΤΗ ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΩΡΕΑ ΟΡΓΑΝΩΝ)

«ΤΟ ΠΤΩΜΑ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΗ Ή ΣΤΑ ΣΚΟΥΛΗΚΙΑ;»

Ένα αξιοπρεπές ερώτημα

Πριν από λίγα χρόνια, ο δημιουργός της «Βουλής των Εφήβων» και συγγραφέας του «Αρνούμαι» Αντώνης Σαμαράκης, άφησε για πάντα την πένα δίπλα στα γραπτά του και αναχώρησε για τον διάπλου της Αχερουσίας λίμνης.
Το σημαντικό πέρασμά του από την ζωή δέθηκε με το τελευταίο «Αρνούμαι» που δήλωσε πριν τον θάνατό του: αρνήθηκε την συνηθισμένη ταφή της σορού του και ζήτησε να δοθεί αυτή προσφορά στο Ανατομείο για την εκπαίδευση των φοιτητών Ιατρικής στα ελληνικά Πανεπιστήμια.

Οι εφημερίδες και τα ΜΜΕ δεν σχολίασαν επαρκώς την αξιοπρεπή αυτή επιθυμία του κυρίου Σαμαράκη. Δεν ήσαν λίγοι όμως αυτοί που θέλησαν να γίνουν αμέσως μιμητές του, με το ορθό σκεπτικό: «Οι απόγονοι με την ταφή του πτώματός μου δεν κερδίζουν τίποτα, μα με την παράδοσή του στην επιστήμη κερδίζουν πολλά.»
Πριν περίπου από 2.500 χρόνια, κάποιος «τρελός επιστήμονας» της εποχής, με κίνδυνο της ζωής του που ισοδυναμούσε με θανατική καταδίκη βάσει των νόμων της πόλεως, κρυφά και μυστικά έκανε ανατομική έρευνα σε νεκρά σώματα. Το μέχρι τότε άγνωστο κυκλοφορικό σύστημα, το νευρικό σύστημα, η δομή και λειτουργία των βασικών οργάνων του ανθρώπου, οι περιγραφές των συμπτωμάτων των νόσων, η έρευνα και η παρατήρηση, μπήκαν για πρώτη φορά κάτω από την αιγίδα της επιστήμης, και η Ιατρική, που μέχρι τότε ασκούνταν από τα εκάστοτε ιερατεία, έγινε η κύρια όσο και σωτήρια για τον άνθρωπο επιστήμη.
Ο «τρελός επιστήμονας» φυσικά, ήταν ο θεμελιωτής και πατέρας της Ιατρικής, ο Ιπποκράτης. Έκτοτε η επιστήμη αυτή γνώρισε γιγαντιαία άλματα τόσο στην έρευνα όσο και στην άσκηση και δεοντολογία.
Τα μαύρα χρόνια του πνευματικού σκοταδισμού που καταδίκασαν την Ιατρική ως «επιστήμη του Διαβόλου», «ειδωλολατρική μαγγανεία» (Άπαντα Ιωάννου Χρυσοστόμου), την Δημοκρατία ως cibitas diaboli «πολίτευμα του Διαβόλου» και δίδασκαν πως «μόνον η πίστις σώζει», φυσικά πέρασαν. Σήμερα κάθε έλλογος άνθρωπος σκέπτεται και αποφασίζει για την πορεία της ίασής του ακολουθώντας τις υποδείξεις των επιστημόνων. Υπάρχει όμως και μια άλλη μερίδα ανθρώπων που σκέπτονται και κάτι περισσότερο: την χρησιμότητα του νεκρού σώματός τους (όχι των οργάνων).
Είναι κάτι απλό. Πολλοί άνθρωποι αρνούμενοι να θαφτούν και να υποβάλουν τους δικούς τους σε υπέρογκα έξοδα και τρομερά δυσάρεστες καταστάσεις, αποφασίζουν να δωρίσουν μετά θάνατον τα σώματά τους στην επιστημονική έρευνα. Οι φοιτητές των Πανεπιστημίων μας της Ιατρικής έχουν ανάγκη να κάνουν πρακτική εξάσκηση σε πτώματα, για να μπορούν αργότερα ως ολοκληρωμένοι επιστήμονες να σώζουν ζωές. Δυστυχώς, η προκατάληψη, η άγνοια και η επιμονή των ιερατείων, δυσκολεύουν την ενημέρωση, με αποτέλεσμα να μην έχουν πτώματα στα Ανατομεία της χώρας μας. Οι εισαγωγές πτωμάτων από το εξωτερικό είναι υπερβολικά περιορισμένες (μάλλον μηδενικές).
Ένας αγαπημένος φίλος, κάτοικος του νομού Σερρών, έφυγε πριν λίγες ημέρες από κοντά μας. Η σορός του, μετά από δική του απαίτηση, δόθηκε δωρεά στο Ανατομείο Θεσσαλονίκης με απλούστατες διαδικασίες. Η αξιοπρεπέστατη οικογένειά του, βιώνοντας τα οφέλη που δίνει η σωστή αυτή επιλογή, έγιναν και εκείνοι δωρητές σώματος. Το άψυχο σώμα του αγαπημένου συγγενούς τους, δεν αχρηστεύτηκε γενόμενο βορά των σκουληκιών που θα αναλάμβαναν την αποσύνθεσή του. Θα γίνει αντικείμενο ιατρικής έρευνας και άσκησης των μελλοντικών Ασκληπιάδων (ιατρών).
Σημαντικές παραμένουν οι λεπτομέρειες που συνοδεύουν το συγκεκριμένο περιστατικό του φίλου δωρητή σώματος.
Ο γιατρός στο νοσοκομείο που πιστοποίησε τον θάνατο του φίλου μας, εξεπλάγη όταν ο γιος ανέφερε πως ο νεκρός πατέρας του ήταν Δωρητής Σώματος. Συγκινημένος ο γιατρός ρώτησε: «Μα τι αξιοθαύμαστη παιδεία έχει αυτός ο άνθρωπος; Ποιος είναι; Γνώριζε τις τρομερές ελλείψεις σε πτώματα στα Ανατομεία; Πώς κατανόησε τις δυσκολίες στην εκπαίδευση των φοιτητών μας;»
Η απάντηση του γιου εξέπληξε ακόμα περισσότερο τον γιατρό:
«Δεν είχε καμιά ιδιαίτερη παιδεία, γνώριζε τις ελλείψεις στα Ανατομεία, ήθελε να είναι χρήσιμος ακόμη και μετά θάνατον, αγαπούσε και σεβόταν υπέρμετρα τους δικούς του. Απέρριπτε κάθε επώδυνη κατάσταση που θα μπορούσαν να υποστούν οι οικείοι του. Ήταν ένας απλός καθημερινός σκεπτόμενος άνθρωπος με σύγχρονους προβληματισμούς. Ένας συνηθισμένος άνθρωπος, τίποτα περισσότερο.»
Μπορούμε να ευχηθούμε, στο μέλλον να υπάρξουν πολλοί που θα μιμηθούν αυτόν τον «απλό καθημερινό άνθρωπο», αναλαμβάνοντας την ευθύνη να προάγουν τον ανθρώπινο πολιτισμό με αξιοπρέπεια και σεβασμό προς την σημαντικότερη των επιστημών, την Ιατρική. Για το καλό όλων μας!
Όσοι θελήσουν να γίνουν μιμητές της αξιοπρεπούς αυτής ενέργειας, να γίνουν δηλαδή μετά θάνατον ΔΩΡΗΤΕΣ ΣΩΜΑΤΟΣ, ας ζητήσουν πληροφορίες και έντυπα από τα Ανατομεία:
Αθηνών στα τηλέφωνα 210-7771142, 210-7462305 και Θεσσαλονίκης 2310-999305, 2310-99934
Επίσης, για περισσότερες λεπτομέριες:
http://209.85.135.132/search?q=cache:S2tG6qheyDIJ:panacea.med.uoa.gr/topic.aspx%3Fid%3D824+%CE%B4%CF %89%CF%81%CE%B5%CE%B1+%CF%83%CF%89%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82&cd=1&hl=el&ct=clnk

Μάρω Κιουλάφα
Υ.Γ.
Ο Πολιτισμός και η Ιστορία τρέπουν την ροή τους από τις μονάδες (από τους λίγους που δεν καλουπώνονται σε αναξιοπρεπή καλούπια ή παλούκια).


ΥΠΟΛΕΓΟΜΕΝΑ Σταύρου Βασδέκη:


Στις αρχές της τρίτης χιλιετίας, τέθηκε από κάποιον προς τους γνωστούς και φίλους του, στην πόλη των Σερρών, το ερώτημα: πού προτιμάτε να παραδώσετε το πτώμα σας, στην επιστήμη, στα σκουλήκια ή στη φωτιά, και ζήτησε ν’ απαντήσουν όλοι, μέσα σ’ έναν μήνα.
Τ’ αποτελέσματα απέδειξαν ότι το ερώτημα αυτό λειτούργησε ως Λυδία λίθος, όσον αφορά στο ποιόν και στην μόρφωση του καθενός που κλήθηκε ν’ απαντήσει. Κοντολογίς οι θετικές απαντήσεις που δόθηκαν προς την μεριά της επιστήμης, ήρθαν εξ ίσου κι από εκεί που δεν θα το περίμενε κανείς.
Ήδη το δυο πρώτα πτώματα βρίσκονται στο ανατομείο της ιατρικής σχολής του Αριστοτέλειου πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης, τα οποία αναμένουν, συν τω χρόνω, να προστεθούν στην παρέα τους και καμιά εικοσαριά ακόμη. Αρκετά μάλιστα στενών τους συγγενών. Πρόκειται για τον Μήτσο τον ψαρά και τον Μπάρμπα Νίκο τον αγρότη. Και οι δυο τους ήταν φιλόσοφοι. Ο πρώτος σπουδαγμένος κυρίως προφορικά και ο δεύτερος είχε διαβάσει κάμποσες δεκάδες εκατοντάδων βιβλία. Άνθρωποι του δημοτικού που λέμε. Πριν πεθάνουν τα λέγανε τακτικά μεταξύ τους.
Αυτοί οι δυο ήταν από τους πρώτους που είχαν δωρίσει το πτώμα τους στην επιστήμη. Μαζί μ’ αυτούς και η ταβερνιάρισσα η Ντίνα. Κι αυτή του δημοτικού.
Από τους νεώτερους, οι περισσότεροι είναι του λυκείου. Αναλογικά, για την εποχή μας, θα λέγαμε κι αυτοί του δημοτικού. Σχεδόν της βασικής εκπαίδευσης.
Το ερώτημα, νομίζουμε, που παρουσιάζεται από μόνο του μπροστά μας είναι γιατί την κοπάνησαν οι «μορφωμένοι». Έστω, το γιατί αναλογικά είναι οι λιγότεροι. Φυσικά δεν το συζητάμε καν ότι οι δωρητές σώματος είναι πιο ολοκληρωμένοι και πιο μορφωμένοι άνθρωποι απ’ αυτούς που έκαναν το κορόιδο, απέναντι στον τεθέν ερώτημα, το περί της δωρεάς του σώματός τους. Κι αυτό διότι η δωρεά αυτή είναι άσχετη με τις φιλοσοφικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις του καθενός.
Δηλαδή ο άθεος ή ο άθρησκος, όπως και να το δούμε το ζήτημα, δεν έχει κανέναν απολύτως λόγο να εμποδιστεί προς την κατεύθυνση της δωρεάς. Από την άλλη ο κάθε θρησκευόμενος, ακόμη κι αυτός που πιστεύει στην ανάσταση των νεκρών (υπάρχει ακόμα κι αυτή η ανοησία καρφωμένη στα κεφάλια ορισμένων), δεν ρισκάρει τίποτε με την δωρεά, διότι είτε το πτώμα του φαγωθεί από τα σκουλήκια είτε από την φωτιά είτε, σαπίσει στον τάφο, μετά από τις επεμβάσεις που θα του κάνουν οι φοιτητές κάποιας ιατρικής σχολής, ο θεός με την ίδια ευκολία, για την κάθε περίπτωση θα του ξαναδώσει την ποθούμενη ανάσταση.
Άξιο περιέργειας είναι το ποσοστό αυτών οι οποίοι απάντησαν ότι προτιμούσαν την καύση του σώματός τους, που είναι περίπου το ένα τρίτο. Μάλιστα τότε, επειδή αυτό δεν μπορούσε να γίνει στην χώρα μας, πολλοί απ’ αυτούς σχεδίαζαν την καύση τους στην γειτονική χώρα της Βουλγαρίας.
Προσωπικά θαύμασα την εμμονή τους αυτή, διότι όταν τους πρόβαλα το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει καμιά διαφορά στο να καούν μια δυο μέρες μετά τον θάνατό τους, όπως οι ίδιοι επιθυμούσαν, ή μετά από τέσσερα χρόνια από την παραμονή του πτώματός τους στο νεκροτομείο. Όταν λοιπόν τους έθετα αυτό το επιχείρημα, παρατηρούσα με δέος, ότι συμπεριφέρονταν σαν να μη το είχαν καν ακούσει.
Η περίεργη, εκ πρώτης όψεως, αυτή συμπεριφορά ήταν φανερό ότι προέρχονταν από μια ασυνείδητη, να την πούμε, φοβία για την τύχη του πτώματός τους μέσα στο νεκροτομείο. Κατέληξα στο συμπέρασμα αυτό δια της μεθόδου της «εις άτοπον απαγωγής», διότι αφού ο άνθρωπος δεν έχει πρόβλημα με την καύση, στην οποία καταλήγουν και οι δυο περιπτώσεις, άρα το μόνο που φοβάται είναι η περίοδος της παραμονής του σώματός του στο νεκροτομείο. Κάτι που ισχύει μόνο στην δεύτερη περίπτωση της δωρεάς.
Δεν αποτολμώ μάλιστα να γενικεύσω την περίπτωση που η εξαδέλφη μιας δωρήτριας δήλωσε απορημένη για την αναισχυντία της συγγενούς της, η οποία θα ήταν εκτεθειμένη ολόγυμνη μπροστά τα μάτια των καθηγητών και των φοιτητών. Η αδυναμία μου όμως ν’ αντιληφθώ την αλλόκοτη αυτή συμπεριφορά με βάζει σε μεγάλο πειρασμό ώστε να μη την υπολογίσω και καθόλου.
Όπως όμως και να έχει το ζήτημα, αυτό που επαληθεύεται, είναι ότι η μόρφωση που παρέχουν οι ανώτατες σχολές της χώρας, όχι μόνο δεν είναι της προκοπής αλλά είναι μάλλον για κλάματα. Ότι αντί να καταπολεμά την δεισιδαιμονία μάλλον την καλλιεργεί. Διότι το περιστατικό που θα αναφέρουμε στη συνέχεια έχει ήρωα έναν γιατρό του Ε.Σ.Υ Ροδοπόλεως Σερρών.
Όταν λοιπόν ο Μήτσος ο ψαράς ήταν στα τελευταία του, από καρκίνο του πνεύμονα, ο εν λόγω γιατρός, ο οποίος ήταν και φίλος του Μήτσου, συμβούλεψε την κυρία ψαρού, έτσι την αποκαλούσαν στο χωριό, να αφήσει τώρα αυτές τις ιστορίες με τις δωρεές σώματος και να θάψει τον άντρα της με τους παπάδες, όπως κάνει όλος ο καλός κόσμος!
Αυτό το κτήνος ήταν γιατρός! Έκανε μαθήματα ανατομίας και χειρουργικών επεμβάσεων πάνω σε πτώματα υποχρεωτικά, όταν σπούδαζε. Γνώριζε ο χασάπης αυτός ότι υπάρχει πρόβλημα στους νεαρούς γιατρούς, λόγω της απειρίας τους που προκύπτει από την έλλειψη πτωμάτων στις ιατρικές σχολές. Ότι είναι απαράδεκτο οι νέοι γιατροί να αποκτούν την εμπειρία τους επάνω σε ζωντανούς ανθρώπους. Επίσης στην δωρεά του Μήτσου του ψαρά, έφεραν αντιρρήσεις ουκ ολίγοι «μορφωμένοι», γνωστοί και φίλοι του.
Αυτό είναι το μορφωτικό επίπεδο της χώρας της Ελλάδος. Της πατρίδας του Ιπποκράτη! Ένα επίπεδο της άκρας ντροπής. Όταν τα σκουλήκια δεν περιμένουν τον θάνατο του σώματος αλλά ροκανίζουν τα μυαλά των ζωντανών. Από τις εκατοντάδες συζητήσεις που ακολούθησαν από τότε που τέθηκε το ζήτημα της δωρεάς σώματος, ούτε ένας άνθρωπος δεν βρέθηκε που να τολμήσει να εξηγήσει τους λόγους για τους οποίους δεν επιθυμεί να γίνει δωρητής. Είναι λέει δικαίωμα του καθενός να θέλει ή να μη θέλει.
Δικαίωμα του καθενός. Μάλιστα, δικαίωμα του καθενός. Κι εσείς κύριε και κυρία μου έχετε το δικαίωμα να πάτε στο νοσοκομείο το παιδάκι σας, για να το εγχειρήσει κάποιος γιατρός, ο οποίος δεν διαθέτει την απαραίτητη χειρουργική εμπειρία, διότι όταν ασκούνταν στο θέμα αυτό, η σχολή του δεν διέθετε πτώματα για να μπορούσε να εξασκηθεί αρκούντως. Μάλιστα, έχουμε στη χώρα αυτή πολλά δικαιώματα απέναντι στην αδιαφορία και στην ανευθυνότητα. Και υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Τόσο υψηλό ώστε να χαρίζουμε τα πτώματά μας στα σκουλήκια και στη φωτιά κι όχι στις υπηρεσίες της ιατρικής επιστήμης!