Κύριε Μιχάλη Μιχαλακόπουλε, πολλά συγχαρητήρια για το τεκμηριωμένο αυτό κείμενο-διαμαρτυρία σας. Ελάχιστοι είναι οι άνθρωποι που τολμούν να πουν την αλήθεια τόσο ξεκάθαρα. Ότι ευθύνη για την καταστροφή φέρει και η ιουδαιοχριστιανική θρησκεία η οποία βρώμησε τον κόσμο αυτόν χάριν του ανύπαρκτου άλλου.
Δεν είναι άσχετο ότι οι ανώμαλοι πατέρες της θρησκείας αυτής της ερήμου, μιλούν συνεχώς για την συντέλεια του κόσμου αυτού. Το μίσος τους προς αυτόν τον κόσμο είναι απύθμενο. Τον θεωρούν ακάθαρτο και σιχαμερό, αντί να θεωρούν ως τέτοιες τις βρωμερές ψυχές τους. Κι όταν περιφρονείς κάτι είναι φυσικό να του προσθέτεις τα βρωμερά σου σκουπίδια και να το υποβαθμίζεις συνεχώς.

Καταθέτω λοιπόν με τη σειρά μου ένα λιθαράκι προς την κατεύθυνση που επιθυμείς:

ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ - ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΑΡΜΕΝΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΙΟΥΔΑΙΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ
ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ
Η ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗ ΑΝΤΙΛΗΨΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

ΓΕΝΕΣΗ, πρώτο βιβλίο της Βίβλου, (1. 26): «... κι ας εξουσιάζει στης θάλασσας τα ψάρια, στου ουρανού τα πτηνά, στα ζώα και γενικά σ’ όλη τη γη και στα ερπετα...». Όλα λοιπόν στην εξουσία του ανθρώπου. Όλα για τον άνθρωπο.
Και μέσα σε έναν αιώνα κοντεύει ο άνθρωπος να καταστρέψει τον πλανήτη γη. Βρόμισε θάλασσες, λίμνες και ποταμούς. Ξήλωσε χιλιάδες δάση. Ρύπανε την ατμόσφαιρα. Εξαφάνισε και εξαφανίζει από το πρόσωπο της γης ολόκληρα είδη ζώων. Δεν σέβεται κανένα στοιχείο της φύσης. Ούτε καν τον εαυτό του.
Γιατί να τα σεβαστεί; Μήπως ο θεός δεν του τα έδωσε για να τα εξουσιάζει; Τι θα πει εξουσία; Δεν θα πει ότι τα κάνω ότι θέλω; Έναν θεό έχουμε. Μήπως έχει θεό η θάλασσα, για να σεβαστώ αυτόν και την θάλασσά του; Ή μήπως έχει ο ποταμός, η λίμνη, τα δάση και τα ζώα; Ή μήπως πρέπει να πιστεύω σε τέτοιες βλακείες, όπως εκείνοι οι χαζοί αρχαίοι Έλληνες, οι οποίοι σέβονταν τον ποταμό, επειδή λέει ήταν θεός;
Εγώ πηγαίνω στις όχθες του, ξεπλένω τον ραντιστήρα μου, και στα τέτοια μου αν ψοφήσουν τα ψάρια του ή αν μολυνθούν οι καλλιέργειες που ποτίζει παρά κάτω. Όλ’ αυτά είναι πιο κάτω από μένα. Λέει πουθενά το ευαγγέλιο ότι είναι αμαρτία αυτό που έκανα; Όχι. Λέει ότι είναι αμαρτία να σκοτώνεις ζώα ή ψάρια; Όχι. Για μένα δεν τα έκανε ο θεός; Τα κάνω λοιπόν ό,τι θέλω.
Δηλαδή για την μόλυνση και την καταστροφή του πλανήτη φταίνε οι γραφές που μας βάλανε να εξουσιάζουμε τα πάντα στη γη; Που μας λένε ότι εμείς ήμαστε τα ανώτερα όντα του πλανήτη κι ότι έχουμε δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω τους; Για πες μου. Εσύ κάτι έχεις στο νου σου για να μιλάς έτσι.
Μάλιστα, καλά κατάλαβες. Έχω να σου πω τη γνώμη των Ελλήνων γι’ αυτό το ζήτημα. Τι και πώς οι άνθρωποι αυτοί δίδασκαν στα παιδιά τους για τα θέματα αυτά. Έχω βρει κι έναν μαθητή του Επίκουρου που τα λέει πολύ συνοπτικά, απλά και όμορφα. Κέλσο τον λένε.
Είναι γραμμένα στο βιβλίο του «Αληθής λόγος», εκδ. «Θύραθεν»: «...Ισχυρίζονται (Ιουδαίοι και Χριστιανοί) ότι τα πάντα δημιουργήθηκαν από το θεό για χάρη του ανθρώπου, ενώ εμείς υποστηρίζουμε ότι δεν έγιναν και δεν γίνονται, ούτε για χάρη των ανθρώπων ούτε για χάρη των ζώων. Και ούτε είναι έργα θεού οι βροντές κι οι αστραπές κι οι βροχές. Ακόμα κι αν δεχόταν κανείς ότι αυτά τα φαινόμενα είναι έργο του θεού, γιατί θα έπρεπε να βρέχει για χάρη του ανθρώπου, κι όχι για χάρη των δένδρων ή των αγκαθιών ή των χόρτων. Κι αν πεις ότι κι αυτά μόνο για χάρη του ανθρώπου φυτρώνουν, τότε γιατί όχι για χάρη των άγριων ζώων.
Στο κάτω κάτω εμείς, με τόσους κόπους και επίμονη δουλειά, μόλις που καταφέρνουμε να τρεφόμαστε, ενώ αυτά ούτε να οργώνουν χρειάζεται ούτε να σπέρνουν. Και σ’ όποιον θα μου θύμιζε τη φράση του Ευριπίδη, “κι ο ήλιος κι η νύχτα τους θνητούς υπηρετούν” θα ρωτούσα, γιατί ντε και καλά εμάς κι όχι τα μυρμήγκια και τις μύγες; Αφού και γι’ αυτά, η νύχτα είναι για ν’ αναπαύονται κι η μέρα για να βλέπουν και να κάνουν.
Και σ’ όποιον πει ότι είμαστε άρχοντες των ζώων, μιάς και τα κυνηγούμε και μετά τα καταβροχθίζουμε, θα ρωτήσω: τι αποκλείει, εμείς να έχουμε για χάρη αυτών, αφού κι εκείνα μας κυνηγάνε και μας τρώνε; Και μάλιστα, εμείς για να τα πιάνουμε χρειαζόμαστε όπλα και δίχτυα και σκυλιά, χώρια που πρέπει να μαζευόμαστε πολλοί. Ενώ η φύση τα προίκισε με δικά τους όπλα, κι έτσι ως προς αυτό είμαστε εμείς υποδεέστεροι.
Θα μου πείτε, ο θεός μας έδωσε μυαλό, ώστε να μπορούμε να πιάνουμε και να κακομεταχειριζόμαστε τα άγρια θηρία. Εδώ θα απαντήσω ότι επί τόσα χρόνια, προτού εμφανιστούν οι πόλεις κι οι τέχνες κι οι επικοινωνίες και τα όπλα και τα δίχτυα, οι άνθρωποι αρπάζονταν και καταβροχθίζονταν από τ’ άγρια θηρία. Σπανιώτατα συνέβαινε το αντίστροφο. Άρα εδώ θα λέγαμε πως ο θεός τους ανθρώπους τους είχε μάλλον υποταγμένους στα άγρια ζώα.
Μα θα μου πείτε, οι άνθρωποι είναι ανώτεροι από τα ζώα, διότι ζούνε σε πόλεις και έχουν κράτη και αξιώματα και εξουσίες. Ε, λοιπόν σιγά το πράγμα. Και τα μυρμήγκια κι οι μέλισσες το ίδιο. Οι μέλισσες – τουλάχιστον αυτές – έχουν αρχηγό, διαβαθμίσεις, περίθαλψη, κάνουν πολέμους, εξοντώνουν τους ηττημένους, χτίζουν πόλεις, ακόμα και προάστια, αλλάζουν βάρδιες στη δουλειά, τιμωρούν τους τεμπέληδες – τους κηφήνες τουλάχιστον, που τους απελαύνουν. Τα μυρμήγκια από τους αποθηκευμένους σπόρους κόβουν τα φύτρα για να μη βλαστήσουν, έτσι ώστε να τους μείνουν για ένα χρόνο.
Επίσης, τα νεκρά μυρμήγκια τα αποθέτουν σε έναν τόπο που έχουν ξεχωρίσει ειδικά για αυτό το σκοπό. Κι ο τόπος αυτός είναι για αυτά κάτι ανάλογο με τα δικά μας πάτρια μνήματα. Επίσης όταν συναντιούνται, έχουν τρόπο να συνεννοούνται μεταξύ τους και να μη χάνουν το δρόμο τους. Χρησιμοποιούν φυσικά δική τους γλώσσα, έχουν δική τους κοινή λογική και νοήματα και συλλογικούς σκοπούς και σημαινόμενα.
Για πείτε μου τώρα, αν κάποιος από ψηλά από τον ουρανό ρίξει μια ματιά στη γη, ποιές μεγάλες διαφορές νομίζετε ότι θα βρει ανάμεσα στα δρώμενα τα δικά μας και των μελισσών και των μυρμηγκιών; Ίσως μοναχά τ’ ότι οι άνθρωποι καταγίνονται με τη μαγεία και τη βασκανεία. Μόνο που σ’ αυτά μας έχουν αφήσει πίσω τα φίδια κι οι αετοί: από αντίδοτα τουλάχιστον κι από τρόπους να προλαβαίνουν και να απομακρύνουν το κακό, γνωρίζουν ουκ ολίγα – μέχρι και πέτρες χρησιμοποιούν για να σώζουν τα μικρά τους. Και ξέρουν μυστικά που αν τύχει ποτέ να τα μάθει άνθρωπος, θα νομίζει πως κατέχει θαυμαστές γνώσεις.
Θα μου απαντήσουν, ότι ο άνθρωπος έχει συλλάβει την έννοια του θείου, κι αυτό τον κάνει ανώτερο από τα άλλα ζώα. Ας ξέρουν λοιπόν όσοι το ισχυρίζονται αυτό, ότι αυτή την ιδιότητα πολλά άλλα ζώα θα την διεκδικήσουν, και μ’ όλο τους το δίκιο. Γιατί, τι πιο θεϊκό από το να προβλέπει κανείς τα μελλούμενα και να τα φανερώνει; Αυτά λοιπόν οι άνθρωποι είναι υποχρεωμένοι να τα μαθαίνουν από τα άλλα ζώα και κυρίως από τα πουλιά. Κι όσοι καταλαβαίνουν τα σημάδια τους, υποτίθεται πως έχουν προφητικές ικανότητες.
Επομένως, τα πουλιά και όσα άλλα ζώα είναι προικισμένα από το θεό με προφητικές ιδιότητες και μας γνωστοποιούν με σημάδια τα μελλούμενα, φαίνεται πως από την φύση τους είναι πιο κοντά στο θεό, πιο σοφά και πιο αγαπητά σ’ αυτόν. Υπάρχουν μάλιστα άνθρωποι μυαλωμένοι που ισχυρίζονται ότι τα πουλιά έχουν δικό τους τρόπο επικοινωνίας φανερά ανώτερο από τους δικούς μας, και ότι αυτοί είναι σε θέση να καταλαβαίνουν τα λεγόμενά τους και να το αποδεικνύουν έμπρακτα. Προλέγουν φερειπείν ότι σύμφωνα με τα λεγόμενά τους τα πουλιά θα αναχωρήσουν προς ένα ορισμένο σημείο και εκεί θα κάνουν κάτι συγκεκριμένο και τα όσα προλέγουν επαληθεύονται...
Βλέπουμε λοιπόν ότι δεν δημιουργήθηκαν τα πάντα για χάρη του ανθρώπου, όπως δεν δημιουργήθηκαν τα πάντα για χάρη του λιονταριού ή του αετού ή του δελφινιού...».
Υπάρχει άραγε μεγαλύτερος βαθμός σεβασμού, από την πλευρά του ανθρώπινου είδους, προς το οποιοδήποτε ζωικό πλάσμα της φύσης, απ’ ότι αυτός που μας εξιστόρησε ο Κέλσος; Μέχρι και ανώτερα θεώρησε κάποια είδη του ζωικού βασιλείου από το ανθρώπινο σόι του, ο άνθρωπος αυτός! Εάν υποθέσουμε ότι η οικουμένη των ανθρώπων σκέφτονταν μ’ αυτόν τον τρόπο, θα υπήρχε άραγε ποτέ καταστροφή της φύσης από ανθρώπινες ενέργειες; Αυτό το ερώτημα δεν πρέπει ν’ απαντηθεί, ξέχωρα από τον καθένα μας αλλά κι απ’ όλους μαζί;