Πύλη Ιάσωνος και Ρέας

  • Greek
  • English (United Kingdom)

ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ



ΑΝΘΟΥΛΑ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ
ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ 
Ανθολόγιο Αντιχριστιανικών Κειμένων

ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ

Στη σύγχρονη Ελλάδα η Εκκλησία είναι ο απόλυτος αφέντης. Οι πολιτικοί ορκίζονται ενώπιον του αρχιεπισκόπου, οι μαθητές κάνουν την προσευχή τους πριν αρχίσουν τα μαθήματα. Στα νοσοκομεία, στα δικαστήρια, σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, τα θρησκευτικά σύμβολα είναι εκεί για να μας θυμίζουν την παρουσία της θρησκείας των ρασοφόρων παντού. Η Εκκλησία είναι ο προνομιούχος κάτοχος της μεγαλύτερης ακίνητης περιουσίας στη χώρα. Η Εκκλησία απολαμβάνει τις μεγαλύτερες φοροαπαλλαγές. Η Εκκλησία ελέγχει τον δημόσιο και ιδιωτικό βίο των νεοελλήνων...

Κι όμως υπήρξαν άνθρωποι που αντιστάθηκαν σ' αυτό το πανίσχυρο κατεστημένο. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα εμφανίστηκαν ποιητές που σατίρισαν το ήθος και τις πράξεις των ρασοφόρων αλλά και συγγραφείς που κατήγγειλαν τόσο την καταστροφή των μνημείων του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού από τους βάρβαρους καλόγερους όσο και την αγαστή συνεργασία των δεσποτάδων με τους Οθωμανούς δυνάστες.

Στη συνέχεια η κριτική προχώρησε ακόμη βαθύτερα και αμφισβητήθηκε όχι μόνον η συμπεριφορά των αυτόκλητων εκπροσώπων του Ιησού Χριστού αλλά και η ίδια η χριστιανική θρησκεία, τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.

Προκειμένου λοιπόν να αποκαλυφθεί το σύνολο της αντιχριστιανικής κειμενογραφίας, προκειμένου να αναδειχθούν οι πνευματικοί αγώνες των σύγχρονων Ελλήνων διαφωτιστών, προκειμένου να τιμηθούν όλοι όσοι ενδιαφέρθηκαν για την αφύπνιση του "ποιμνίου", έστω κι αν το πλήρωσαν και το πληρώνουν ακόμη ακριβά, συντάχθηκε το ανθολόγιο αυτό, το οποίο περιλαμβάνει κείμενα δεκάδων δημιουργών από τις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης μέχρι σήμερα.

Και έπεται συνέχεια...

Μερικοί από τους συγγραφείς που ανθολογούνται:

Ανδρέας Λασκαράτος, Εμμανουήλ Ροΐδης, Γιώργος Βιζυηνός, Γιώργος Σουρής, Κώστας Βάρναλης, Νίκος Καζαντζάκης, Γιάννης Κορδάτος, Χαράλαμπος Θεοδωρίδης,  Παναγής Λεκατσάς, Γιάννης Σκαρίμπας, Λιλή Ζωγράφου, Μάριος Βερέττας, Νίκος Βεργίδης, Κυριάκος Σιμόπουλος, Μιχάλης Καλόπουλος, Δημήτρης Λιαντίνης και πολλοί άλλοι....

Τιμή: 15,00 €
ISBN 976-960-6712-44-9
Εκδόσεις ΒΕΡΕΤΤΑ
Κοσκινού - Ρόδος 85100
Τηλ: 2241072648
www.verettas.gr
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.



Σχόλια (146)
  • ΘΑΝΟΣ
    Μου αρέσει η φράση "περιλαμβάνει κείμενα δεκάδων δημιουργών από τις παραμονές της Ελληνικής Επανάστασης μέχρι σήμερα"
    Ποιάς ελληνικής επανάστασης; Δεν πιστεύω να εννοείτε αυτην που έγινε "για του Χριστού την Πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία";

    Καλό ξύπνημα......
  • ΑΝΤΙΟΧΟΣ
    Καί ποιός σου είπε φίλτατε Θάνε ότι έγινε "για του Χριστού την Πίστη την Αγία"; Αφού η εκκλησία(Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως) την αφόρισε. Άρα αυτό δεν ισχύει. Μόνον "για της Πατρίδος την Ελευθερία" ισχύει.
  • ΘΑΝΟΣ
    Φίλτατε Αντίοχε οι Τούρκοι όμως δεν "μάσησαν" το δούλεμα του αφορισμού και κρέμασαν τον Πατριάρχη......
  • Σταύρος Βασδέκης
    Ορθοδοξία - Παπαδαριό. Πώς ερωτεύτηκαν τρελά το "οθωμανικο δίκαιο".

    Ιστορική διαδρομή της Ορθοδοξίας

    Είναι λάθος να εξετάζουμε και να κρίνουμε τον ρόλο της εκκλησίας
    μόνο από τις μέρες της άλωσης. Η εκκλησία έχει αποστασιοποιηθεί
    και απομακρυνθεί από την στήριξη του Βυζαντίου πολλούς αιώνες πριν
    την άλωση. Έχει αντιληφθεί ότι το μέλλον του είναι αλλού.
    Κλειδί για την κατανόηση του ρόλου της εκκλησίας είναι να εξετάσουμε
    τον τουρκολάτρη Γεννάδιο.



    Αλλά πριν πάμε εκεί να σταθούμε με μια επιγραμματική αναφορά
    στους διωγμούς που υπέστησαν οι εθνικοί απ την ορθοδοξία και
    η βίαιη κατεδάφιση ναών και φίμωση της επιστήμης και ακαδημίας
    του Πλάτωνα καθώς και ένα σωρό εγκλήματα που μπορεί κάποιος να
    βρει σε δεκάδες βιβλία και σάιτ.

    Σε συνέχεια η Ορθοδοξία στην υπηρεσία της Βυζαντινή αυτοκρατορίας
    προσφέρει κατάλληλα επεξεργασμένη πνευματική τροφή που ουσιαστικά
    αλλοιώνει τις επιστημονικές επιδόσεις των αρχαίων ελλήνων.
    Εδώ έχουμε μια παρέκκλιση από αυτό που ονομάζουμε "ελληνικό".

    Όταν το Βυζάντιο άρχισε να αισθάνεται τον θανάσιμο κλοιό των Οσμαληδών
    οι κληρικοί επιδόθηκαν σε άγονους θεολογικούς διαπληκτισμούς που
    ουσιαστικά δημιούργησαν ένα χάσμα στην κοινωνία και αποκοίμισαν
    την Αυτοκρατορία η οποία φάνηκε πως της έλλειπε το "πνευματικό στήριγμα"
    που θα την έβγαζε απ το τέλμα που είχε περιέλθει.
    Όλα αυτά πολύ πριν το 1453 και το 1204 όταν ακόμα υπήρχε χρόνος.

    Πριν μπει το δίλημμα "ενωτικοί ανθενωτικοί" είχε μπει ο άλλος
    ανούσιος διαπληκτισμός εικονολάτρες εικονοκλάστες που πάλι τραυμάτισε
    σε ένα μεγάλο βαθμό την δομή της Αυτοκρατορίας.

    "Μομφήν επί ολιγωρία δυσκόλως ημπορούν να αποκρούσουν οι τότε ιθύνοντες
    την Εκκλησίαν, ουσιαστικώς δε επηρρεάζοντες και την πολιτικήν του Κράτους.
    Αντί να ωθούν τους ράθυμους Βυζαντινούς προς παρασκευήν, να τους τονώνουν
    ψυχικώς δια ν' αντεπεξέλθουν κατά της λυσσώδους επιθετικής μανίας των Τούρκων,
    τους εσυνήθιζον να ελπίζουν μόνο εις τον Θεόν ουδέν δε οι ίδιοι να ενεργούν
    δια την σωτηρίαν των." (Από Μάριο Πλωρίτη αυτό)

    Η τουρκολάτρες Ορθόδοξοι προκειμένου να δικαιολογήσουν την προδοσία τους
    και τον ανθελληνισμό τους εφηύραν το πλάνο επιχείρημα πως ο ελληνισμός θα
    αφομοιωνόταν απ την Δύση αν δεν τα έκαναν πλακάκια με τον Μουχάμετ.
    Ντροπή που ακόμα και σήμερα σοβαροί άνθρωποι τα πιστεύουν αυτά και τα ανακυκλώνουν.
    Για την καλλιεργημένη Λατινοφοβία οι ανθενωτικοί κυρίως φοβήθηκαν για τα "πρωτεία"
    αλλά ουσιαστικά οι Λατίνοι έχουν κυριεύσει για περισσότερο από 2 αιώνες
    μεγάλες περιοχές της Ελλάδας και δεν φάνηκαν ποτέ ότι ήταν ουσιαστικός κίνδυνος.
    Τόσο οι Καθολικοί της Σύρου όσο και τα Επτάνησα που διοικήθηκαν από Λατίνους
    για πολλούς αιώνες (για να μην αναφέρουμε την Κρήτη Χίο Ρόδο και Πελοπόννησο)
    δεν κινδύνεψαν ΠΟΤΕ από Λατινοποίηση.

    Παρόλα αυτά προς τους τελευταίους αιώνες της Αυτοκρατορίας μια μεταρρυθμιστική
    προσπάθεια για να παραμεριστεί η παπαδοκρατία και να ανανεωθούν οι Θεσμοί
    έγινε από τον Πλήθωνα τον Γεμιστό.

    Το μετά τον δέκατο αιώνα βαριά άρρωστο Βυζάντιο πεθαίνει οριστικά το 1453.
    Η προδοσία του Γεννάδιου είναι το "γενικό συμπέρασμα" της θεοκρατικής
    ανθελληνικής πολιτικής του. Η προδοσία του Γεννάδιου, η πολιτική της Ορθοδοξίας
    δηλαδή, υποθηκεύει την τύχη του Ελληνισμού για άλλα 400 χρόνια. Αντίθετα,
    η αυτοθυσία του Παλαιολόγου καταδεικνύει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο την
    αβυσσαλέα διαφορά που χωρίζει το Ελληνικό Πνεύμα από την Ορθοδοξία εκείνη
    την ιστορική περίοδο. Την αξιοπρέπεια από το ξεφτιλισμένο τσατσιλίκι, τον ηρωισμό
    από την προδοσία, την θυσία για το μεγαλύτερο και χειροπιαστό ιδανικό, την πατρίδα,
    από την κατάπτυστη και ποταπή συναλλαγή για την εξουσία.
    Μπορούσε ο Παλαιολόγος να την κοπανήσει για τη Γένοβα μαζί με τον Γενοβέζο
    φρούραρχο της Πόλης Ιουστινιάνη που έφυγε με το καράβι του όταν δυσκόλεψαν
    τα πράγματα; Ερωτώ την ιστορία. Η απάντηση είναι ότι μπορούσε και παραμπορούσε.
    Και γιατί δεν έφυγε αλλά κάθισε και πολέμησε μέχρι τελικής πτώσεως υπερασπιζόμενος
    την Πόλη του; Ερωτάω εσάς τους θαυμαστές του τουρκολάτρη Γεννάδιου.
    Γιατί ήταν αληθινός Έλληνας κι όχι μουνουχισμένος από την πονηρή Ορθοδοξία
    είναι η απάντηση. Ακόμη γιατί ήταν μάγκας σαν άνθρωπος και σα μάγκας αντιμετώπισε
    τη φοβερή πρόκληση της ιστορίας. Ο κόσμος πάει μπροστά με τέτοιου είδους ανθρώπους
    κι όχι με όπισθεν
    Και ο Ελληνισμός έμεινε πίσω, ένεκα της πολιτικής της Ορθοδοξίας κι ας πάψουν να
    μιλάνε για ανιστόρητα ελληνο ... τέτοια μαραφέτια.
    Η θυσία του Παλαιολόγου καταδεικνύει περίτρανα, τι θα είχε συμβεί στο ύστερο
    ξεχαρβαλωμένο Βυζάντιο, αν το παπαδαριό είχε παραμερισθεί από την μεταρρύθμιση του
    ελληνιστή Πλήθωνα Γεμιστού.
    Η Πόλη τουλάχιστον, την οποίαν δεν πρέπει να πιάνει στο στόμα του το παπαδαριό, γιατί αυτό
    την πρόδωσε, θα είχε το λιγότερο πολεμήσει σαν τον Παλαιολόγο ενάντια στον Τούρκο και
    δεν θα είχε προδοθεί από τους ανθέλληνες ορθόδοξους της κλίκας του Νοταρά και του
    Γεννάδιου.

    Και έχει το θράσος η Ορθοδοξία με τέτοια κουμάσια, τέτοια μηδαμινά ανθρωπάκια
    που θρέφει, να μιλάει για πνεύμα, για Ελληνισμό και για ελληνικά χαρακτηριστικά.
    Η ανθελληνική πράξη του Γεννάδιου, η προδοσία του, συμπληρώνεται πλήρως με το
    κάψιμο των βιβλίων του Πλήθωνα Γεμιστού, για να μην υπάρχει πια καμία αμφιβολία
    για την ιστορία όπως και να διαβαστεί από τον οποιονδήποτε. Το χτικιό του ψόφιου
    θεοκρατικού Βυζαντίου περνάει με την Ορθοδοξία στην νεώτερη Ελληνική ιστορία.
    Με την προδοσία του Γεννάδιου και το κατάπτυστο δόγμα: "θέλημα Θεού" διαιωνίζεται
    η δουλεία του Ελληνισμού. Με την αποτυχία της επανάστασης του '21 στο κοινωνικό
    της σκέλος, η ανθελληνική Ορθοδοξία "ελληνοποιείται" αυθαίρετα και με τον εξουσιαστικό
    της τσαμπουκά φτάνουμε μέχρι σήμερα, με τους αρχιεπισκόπους, τους πνευματικούς
    απογόνους του τουρκολάτρη και προδότη Γεννάδιου να μιλάνε για "άκριτους ηρωισμούς
    και λεονταρισμούς" και για "σιαμαία μεγέθη". Να κλάψουμε ή να γελάσουμε με όλ' αυτά;
    Oι πράξεις μας είμαστε κι όχι οι θεωρίες μας.
    Έτσι η αυτοθυσία του Παλαιολόγου και η προδοσία του Γεννάδιου υπήρξαν απόλυτες πράξεις.
    Οι πράξεις των ανθρώπων της ιστορίας, τις περισσότερες φορές αν όχι όλες, είναι απόλυτες
    και αποδεικνύουν τα πιστεύω τους.

    Η Ορθοδοξία λοιπόν, εκ των πραγμάτων και από το ζοριλίκι και τον τσαμπουκά των καιρών
    αναγκάστηκε να ρίξει νερό στο κρασί της και όχι γιατί το ήθελε. Αυτό μερικοί αβασάνιστα το
    ονομάζουν ... ορθόδοξη ελληνικότητα σήμερα. Τότε εγείρεται το ερώτημα αν μπορούμε να
    συνεννοηθούμε στοιχειωδώς.

    «. .. Ο Μωάμεθ δεν ήταν μόνον καλός στρατηγός, αλλά και καλός πολιτικός.
    Πρώτα πρώτα τίμησε εκείνον που συνετέλεσε εις την πτώση της πρωτεύουσας.
    Ο Γεννάδιος Σχολάριος υπήρξε ο καλύτερος σύμμαχος του Μωάμεθ. Όχι μόνον
    με τα κηρύγματα του έσπειρε την διχόνοια, αλλά και καλλιέργησε τον
    φιλοτουρκισμό. Εξ άλλου αυτός, ο Νοταράς και οι άλλοι ομόφρονες των, καθώς
    και οι καλόγεροι και τα πλήθη της Πόλης , που ήταν εχθροί του Παλαιολόγου και
    φανατικοί αντίπαλοι της πολιτικής της Ενώσεως των Εκκλησιών, είχαν ανοίξει
    κάθε πόρτα του Κάστρου και έβαλαν τους Τούρκους μέσα εις την πρωτεύουσα,
    ενώ ο πιστός εις τον Παλαιολόγο στρατός πολεμούσε ακόμη. Άρα ουσιαστικώς
    ένα μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της Kωνσταντινουπόλεως συνθηκολόγησε. Κατά
    το ισχύον τότε ισλαμικό δίκαιον οι πόλεις που συνθηκολογούσαν δεν καταστρέφονταν
    και η παλαιά καθιερωμένη κοινωνική τάξη και ιεραρχία δεν ανατρέπονταν .
    Εφόσον λοιπόν η Πόλη, κατά μεγάλο μέρος, συνθηκολόγησε και οι φιλότουρκοι
    οπαδοί του Σχολάριου κατόρθωσαν να φύγουν ανενόχλητοι από την πρωτεύουσα,
    ήταν επόμενο ότι δεν διέτρεχαν κανένα κίνδυνο κατά την μετά της αλώσεως
    πρώτες ημέρες Οι σφαγές που έγιναν, έγιναν εις βάρος του πληθυσμού που
    ήταν πιστός εις τον Παλαιολόγο και ανθίστατο ... »

    Από το βιβλίο του Γιάννη Κορδάτου 'Ή Κοινωνική Σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του '21 »

    Από www.metafysiko.gr
  • ΑΝΤΙΟΧΟΣ
    Φίλτατε Θάνε, στην Οθωμανική αυτοκρατορία, υπήρχε το διοικητικό σύστημα των "μιλλετιών". Τα "μιλλέτια" ήσαν εθνικοθρησκευτικές ενώσεις, οι οποίες διοικούνταν από θρησκευτικούς ηγέτες.
    Έτσι υπήρχε το "μιλλέτ-ι-ισλάμ", το οποίο περιελάμβανε όλους τους μουσουλμάνους ασχέτως καταγωγής(Τούρκους, Αλβανούς, Κούρδους, Άραβες, Έλληνες εξισλαμισμένους από διάφορες περιοχές, μουσουλμάνους της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, της Βουλγαρίας, της Βορείου Αφρικής κ.λ.π.), το "μιλλέτ-ι-ρούμ" των ορθοδόξων χριστιανών, το οποίο περιελάμβανε τους διαφόρους ορθοδόξους χριστιανούς της Οθωμανικής αυτοκρατορίας(Έλληνες, Βουλγάρους, Σέρβους καί Μαυροβουνίους, Ρουμάνους, Παλαιστινίους, Αραβοορθοδόξους κ.λ.π.), υπήρχε το "μιλλέτ των Αρμενίων" καί υπήρχε καί το "μιλλέτ των Εβραίων".
    Σε κάθε "μιλλέτ", αρχηγός ήταν ένας θρησκευτικός ηγέτης με τον τίτλο του "εθνάρχη".
    Αυτός ο ηγέτης, ήταν υπόλογος για το σύνολο των μελών του "μιλλετιού" του, ώστε να είναι πιστοί υπήκοοι του σουλτάνου.
    Επομένως, όταν εξεγείρονταν τα μέλη ενός "μιλλετιού", οι Οθωμανοί εκτελούσαν ως ηθικό αυτουργό τον αρχηγό αυτού του "μιλλετιού", διότι απέτυχε να αποτρέψει την συγκεκριμένη επανάσταση. Άρα, δεν ήταν καί δεν είναι θέμα του όποιου τυχόν "πατριωτισμού" του πατριάρχη ή της όποιας εξαπάτησης των Τούρκων εκ μέρους του, αλλά αντιθέτως ο συγκεκριμένος πατριάρχης ήταν θύμα, αυτής της πρακτικής των Οθωμανών. Άρα, τυχόν παράπονά σας, στον τότε σουλτάνο καί όχι αλλού.
  • π.Αγγελος  - την απάντηση σας την δίνει ο Μακρυγιάννης
    Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
    Όταν αποφασήσαμε να κάμομε την Επανάσταση, δεν εσυλογισθήκαμε, ούτε πόσοι είμεθα, ούτε πως δεν έχομε άρματα, ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις, ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε: «που πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά , ως μία βροχή, έπεσε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και οι κληρικοί, και οι προεστοί, και οι καπεταναίοι, και οι πεπαιδευμένοι, και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.
    Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια.
    Ι.Μ. Μέγα Σπήλαιο καλόγεροι σφαγιάστηκαν από τους Τουρ-αρβανούς αφού πρώτα πολέμησαν ηρωικά.
    Ι.Μ. Αγίας Λαύρας παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε τους προκρίτους και τους αγωνιστές του ΑΓΩΝΑ. αφού είχε ονομασθεί αρχηγός της επανάστασης.
    Ι.Μ. παμ. Ταξιαρχών Αποθήκη πυρομαχικών
    Ο Γρηγόριος Δικαίος (1788-1825) ή περισσότερο γνωστός ως Παπαφλέσσας ήταν κληρικός, πολιτικός και αγωνιστής, ήρωας της Eλληνικής Επανάστασης του 1821.
    Στις 19 Μαΐου όταν φάνηκαν τα αιγυπτιακά στρατεύματα, πολλοί από τους άνδρες του Παπαφλέσσα διασκορπίστηκαν και έμεινε με 300 (ή κατά άλλους 600) πολεμιστές. Στις 20 Μαΐου, και αφού προδόθηκε εκ των έσω από τον Γ. Κορμά, βρήκε τον θάνατο προβάλλοντας απεγνωσμένη αντίσταση μαζί με τους λίγους άνδρες που του είχαν μείνει.
    Δημηγορία του Σουλτάνου: Ο δόλιος Ρωμηός Πατριάρχης, καίτοι κατά το παρελθόν είχε δώσει πλαστά δείγματα αφοσιώσεως, όμως κατά την περίπτωσιν ταύτην, μη δυνάμενος να αγνοή την συνωμοσίαν της επαναστάσεως του έθνους του [...], όμως ένεκα της εμφύτου διαφθοράς της καρδίας του, ου μόνον δεν ειδοποίησε, ουδέ επετίμησε τους αφελείς [...], αλλά, κατά τα φαινόμενα, αυτός ο ίδιος, όπισθεν των παρασκηνίων, έδρα κρυφίως, ως αρχηγός της επαναστάσεως…
    1.1 «...κα βρίζουν, οι πουλημένοι εις τους ξένους, και τους παπάδες μας, όπου τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζὶ εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον καὶ δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας ωσὰν λεοντάρια. Ντροπὴ Ελληνες!». Μακρυγιάννης
    2 1.2 «Σαν μία βροχή ήρθε σε όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας και όλοι, και οι κληρικοί και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι γραμματισμένοι και οι έμποροι, όλοι συμφωνήσαμε στον ίδιο σκοπό και κάναμε την επανάσταση... Η επανάστασις η εδική μας δεν ομοιάζει με καμμίαν από όσας γίνονται την σήμερον εις την Ευρώπην. Της Ευρώπης αι επαναστάσεις εναντίον των διοικήσεών τους είναι εμφύλιος πόλεμος• ο εδικός μας πόλεμος ήτο πλέον δίκαιος, Ήτον έθνος με άλλον έθνος». Κολοκοτρώνης
    3 1.3 «Η ημέρα (της ᾽Επανάστασης), την οποίαν επιθυμούσοιν οι πατέρες μας να την ιδούν, έφθασε... δια να λάμψη πάλιν ο Σταυρός και να λάβη πάλιν η Ελλάς... την ελευθερίαν της...Ο,τι και αν εκάμαμεν ήτο έμπνευσις και έργον της Θείας προνοίας».
    4 Αν. Γαζής
    5 1.4 «Την επανάστασιν εκίνησαν και ενεψύχωσαν οι κληρικοί... άνευ των οποίων ο λαός δεν ήθελε κινηθή...». Εμμ. Ξάνθος
    6 1.5 «Είναι καιρός... να κρημνίσωμεν από τα νέφη την ημισέληνον και να υψώσωμεν το σημείον, δι οὗ πάντοτε νικώμεν, λέγω τον Σταυρόν, και ούτω να εκδικήσωμεν την πατρίδα και την ορθόδοξον ημών πίστιν από την ασεβή των ασεβών καταφρόνησιν». Αλέξ. Υψηλάντης
    7 1.6 «Μόνον του Ευαγγελίου η διδαχή εμπορεί να σώση την αυτονομίαν του γένους. Οι Ελληνες πολέμησαν όχι μόνο υπέρ πατρίδος αλλά και υπέρ πίστεως». Αδαμάντιος Κοραής
    2. Προχωράμε στον περίφημο αφορισμό του Υψηλάντη από το Πατριαρχείο. Σε επιστολή του στον Κολοκοτρώνη τον Ιανουάριο του 1821 ο Υψηλάντης αναφέρει: «Ο Πατριάρχης, βιαζόμενος υπό της Πόρτας, σας στέλλει αφοριστικά και Εξάρχους, παρακινώντας σας να ενωθήτε με την Πόρταν. Εσείς όμως να ταθεωρήτε αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου» (Ιστορία του Ελλ. Έθνους, τομ. ΙΒ', σ.130β).
Για την ανάρτηση σχολίων πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Ιστοχώρου.
Τα ήδη εγγεγραμμένα μέλη κάντε απλά την Είσοδο σας στον Ιστοχώρο.
Για την σωστή αναγραφή του πλήρους ονόματος σας επεξεργαστείτε το Προφίλ Χρήστη.
Τα σχόλια θα εξετάζονται από τον διαχειριστή πριν την δημοσίευση τους ως προς την τήρηση των Όρων Λειτουργίας του Ιστοχώρου.
comments
 

Newsletters

Κατάλογοι Ενημέρωσης με email (Newsletters):
Τα στοιχεία που δίνετε είναι για αποκλειστική χρήση του schizas.com και δεν δίνονται σε κανέναν άλλο φορέα ή πρόσωπο.

Στην ίδια Κατηγορία

Προβολές

Συνδεθείτε Εύκολα!

Συνδεθείτε εύκολα με τα Κοινωνικά σας Δίκτυα:

Powered by OneAll Social Login

Ενισχύστε την Πύλη Ιάσωνος

Στηρίξτε τον Ιστοχώρο και Τηλεόραση schizas.com. Η δική σας ενίσχυση είναι απαραίτητη.

Δωρίστε:
Νόμισμα
 EUR
Ποσό