Αξιόλογο άρθρο ως προς την ιστορικότητα του, αλλά ρηχό και ανακριβές ως προς την "εσωτερικότητα" του. Αρχίζει με το αναληθές ότι η λατρεία της Κυβέλης ξεκίνησε από την Φρυγία.

Πρώτον, θεά Κυβέλη δεν υπήρξε ποτέ....
Στην πόλη Κύβελα της Φρυγίας η λατρεία της "Μεγάλης Μητέρας" είχε πάρει πρωτόγνωρη μορφή και έκταση και έγινε για την εποχή της παγκόσμια γνωστή. Έτσι, σε ολάκερο τον Μεσογειακό χώρο έγινε πασίγνωστη η "Ρέα" της πόλης "Κύβελα", η οποία σύντομα έφτασε να αναφέρεται ως "Ρέα Κυβέλη" από τον Λαό, κατά το σύγχρονο "Παναγία Τηνειακή" ή "Παναγία Σουμελά" κλπ κλπ....

Η Μεγάλη Μητέρα και η λατρεία της είναι γνωστή από τα νεολιθικά τουλάχιστον χρόνια στον χώρο του Αιγαίου και αποτελεί προεξέχουσα μορφή και επίκεντρο λατρείας στους τόπους που αποικίστηκαν και γνώρισαν επιρροή από τους Πρωτοέλληνες. Μεγάλη έξαρση αποκτά η λατρεία στα Μινωικά χρόνια και έκτοτε, παρότι φαινομενικά εκτοπίστηκε από την λατρεία του Δία και του λεγόμενου Δωδεκάθεου, στην πράξη όμως παρέμεινε κυρίαρχη στα κλασσικά χρόνια, παραμένοντας προεξέχουσα και ζωντανή μέχρι σήμερα με την μορφή της "Παναγίας".

Η Μεγάλη Μητέρα, η Ρέα, είναι η Ουράνια Μητέρα, η πρωταρχική Γαία πριν την γέννηση του Σύμπαντος, η οποία συλλαμβάνει από τον Πατέρα Ουρανό και γεννάει τον Υιό και Λόγο, τον παίδα Διόνυσο, ποιητή και αιτία της Δημιουργίας καθώς από το διαμελισμένο "Σώμα" του γεννήθηκαν τα πάντα και φυσικά και ο άνθρωπος. Το Μέγα Μυστήριο στο σημείο αυτό είναι ότι ο αναφερόμενος ως "Ουράνιος Πατέρας" είναι ο ίδιος ο Ηρικεπαίος, ο Πρωτογέννητος Φάνητας Διόνυσος. Δεν είναι της στιγμής να εμβαθύνουμε σε αυτό, μόνον υπενθυμίζουμε έναν στίχο από την "θεία Κωμωδία" του Δάντη, όπου αναφέρει: "....Παναγία Μητέρα Κόρη του Υιού σου!!!!"

Η πρωταρχική Μητέρα, η ουράνια Μητέρα αποκαλούμενη και "Πλατυτέρα των ουρανών" καθότι εκύησε τον ίδιο τον Υιό - Θεό Διόνυσο, είναι η Μεγάλη Μητέρα "Ρέα", η οποία προσομοιάζεται και ως απέραντη θάλασσα που γεννά τα πάντα. Από το αρχέγονο όνομα για την θάλασσα "Μάρα - Μαρέα" προέκυψε το όνομα της υπέρτατης θεάς "Ρέας", αλλά και το όνομα της υπέρτατης Μητέρας "Μαρίας", της Μητέρας του Υιού θεού, όπως την συναντάμε στον ίδιο αρχέγονο μύθο, αλλά διαστρεβλωμένο οικτρά από τους εβραιοχριστιανούς.

Η ουράνια θάλασσα ΜαΡέα, Μα - Ρέα, Μαμά - Ρέα, Μητέρα - Ρέα, αντιπαραβάλλεται με την έτερη Μητέρα - θάλασσα που γεννάει όλα τα ζωντανά όντα, τον γεννήτορα Ωκεανό που λατρεύεται στο πρόσωπο της Αφρογέννητης θεάς, της θεάς Αφροδίτης. Έτσι είχαμε δύο Μητέρες, δύο Μητέρες - θάλασσες, την ουράνια Μαρέα - Μεγάλη Μητέρα Ρέα και την Γήινη Μαρία την Μητέρα Φύση, την πλανεύτρα Φύση - Αφροδίτη. Η διαφορά είναι ότι η ουράνια Μητέρα έπαψε να γεννάει - είναι αειπάρθενος, ενώ η Γήινη Μητέρα συνεχίζει να γεννά ακόμα ερωτευόμενη. Η παρά Φύση αντίθεση στον Έρωτα των ψυχικά ανέραστων ευνουχισμένων διαστρεβλωτών εβραιοχριστιανών, την Ουράνια Μητέρα Ρέα την παρουσίασε ως Μαρία αειπάρθενο Μητέρα του Υιού του θεού, ενώ την παντοτινά γεννούσα Μητέρα Φύση, την ονόμασε Μαρία η πόρνη (Μαρία η Μαγδαληνή) η οποία όμως μέσα από την εσωτερική παράδοση (απόκρυφα ευαγγέλια), επανήλθε γελοιοποιώντας τους συκοφάντες της, καθώς αναγορεύεται ως αγαπημένη ερωμένη, σύζυγος του Υιού του θεού. Έτσι αποκαθίσταται μια από τις πλέον απόρρητες αλήθειες, ότι η Μητέρα θεά Φύση είναι σύζυγος του Πατέρα - Υιού θεού....

Η Μεγάλη Μητέρα Ρέα, πλανητικά αντιστοιχεί στον πλανήτη Κρόνο ως η θηλυκή έκφραση του πανγεννήτορα Χρόνου (σχετικά στην Ορφική εσωτερική διδασκαλία). Αρχαία σύμβολα και αντιστοιχίες του Κρόνου, ο μαύρος λίθος, καθώς ο ίδιος ο Κρόνος παρουσιάζεται ως κατάμαυρος εξωτερικά, αλλά κάτασπρος εσωτερικά! Έτσι, η λατρεία της Μεγάλης Μητέρας Ρέας (θήλεος Κρόνου) συνοδεύτηκε από το έμβλημα σύμβολο του κατάμαυρου λίθου.

Δυστυχώς η αποκάλυψη του Εσωτερικού μύθου σε βέβηλους, οδήγησε στην παρανόηση, με αποτέλεσμα η Μεγάλη Μητέρα Ρέα ως σύμβολο της θηλυκής όψης του Κρόνου και ο αγήραος Κρόνος, παραληφθέντες από βάρβαρους Σημίτες, διαστρεβλώθηκαν αφάνταστα. Στην αρχή για τους Σημιτικούς λαούς διατηρήθηκε το ζευγάρι αρσενικής και θηλυκής όψης, στην συνέχεια όμως ο Σημιτικός πατριαρχισμός εκτόπισε την θήλεα όψη - την Μεγάλη Μητέρα - και τόνισε την αρσενική Κρόνεια όψη, στους μουσουλμάνους ως Αλλάχ και στους εβραίους ως Ιεχωβά.... Βέβαια η Μεγάλη Μητέρα ως ζωντανό Αρχετυπικό σύμβολο δεν δύναται να εξαλιφθεί. Έτσι παρέμεινε ολοζώντανη όχι μόνον στον εβραιοχριστιανισμό ως Παναγία αλλά και στον Μωαμεθανισμό όπως και στον Εβραϊσμό (ως Σεκινάχ)....

Η πιο πολύτιμη κληρονομιά που μας άφησαν οι πρόγονοι μας πέρα από τα μύρια αξιοθαύμαστα παγκόσμια, είναι τα Μυστήρια και η ζωντανή ακόμα και σήμερα διδασκαλία τους, όπως διασώζεται στους ιερούς Λόγους του θεολόγου Ορφέα και εν γένει στην Ορφική Διδασκαλία. Δυστυχώς πολύ ελάχιστοι προσέγγισαν το ιερό αυτό κληροδότημα και από αυτούς ακόμα λιγότεροι διείσδυσαν στα ιερά και άρρητα του Ορφισμού. Πολλοί όμως βιάστηκαν εξωτερικά να τα ερμηνεύσουν, πέφτοντας στην ίδια παγίδα που έπεσε ο κάθε βέβηλος που ανέτοιμος πήγε να μυηθεί στην άρρητη Γνώση. Με αποτέλεσμα μόνον παρανόηση, ημιμάθεια και διαστρέβλωση να διαδίδεται.

Έφτασε μάλιστα να αποβαίνει κατεστημένο κάθε επιπόλαια άποψη περί των απορρήτων και αρρήτων του Ορφισμού, αποβαίνοντας κατεστημένο και αυτή η καταγωγή του Ορφέα και του Ορφισμού, καταντώντας να θεωρείται η γηγενής αυτή αλήθεια ξενόφερτη και εκ βαρβάρων. Παρότι μια ελάχιστα κοπιαστική έρευνα αποκαλύπτει ότι, ο Ορφέας και ο Ορφισμός, ούτε από την Ανατολή κατάγεται, ούτε βέβαια από την Αίγυπτο άντλησε την ιερή Γνώση, αλλά ούτε καν Θράκας ήταν, όπως ανοήτως ψιττακίζεται ακόμα και σήμερα.

Ο Ορφέας γιος της Μούσας Καλλιόπης και του βασιλιά Οίαγρου, γεννήθηκε στην Πιμπλεία στον Όλυμπο και έζησε στο βασίλειο του πατέρα του, το οποίο βρίσκονταν στην περιοχή των βόρειων πλαγιών του Παγγαίου, στην λεκάνη του Αγγίτη - παραποτάμου του Στρυμώνα - περιοχή που σήμερα μοιράζεται σε τρεις Νομούς, Σερρών - Δράμας και Καβάλας. Πρωτεύουσα δε του βασιλείου ήταν η σημερινή Αλιστράτη Σερρών, γνωστή για τα περίφημα σπήλαια της. Με την σημερινή διοικητική διαίρεση, καθόλου Θράκας.... Σχετικά στο http://www.amra.gr/forum/index.php/topic,1932.0.html