Ολύμπιος ϶ϵ
Ο Μ. Α. Τιβέριος αναφέρεται στις καταβολές της γιορτής των Θεοφανίων και στα λατρευτικά δρώμενα της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας
Χριστιανικό και ειδωλολατρικό βάπτισμα
Μ. Α. ΤΙΒΕΡΙΟΣ | Κυριακή 9 Ιανουαρίου 2000 Εφημερίδα Βήμα

Τα Θεοφάνια, που γιορτάσαμε πριν από μερικές ημέρες, είναι μια γιορτή του χριστιανισμού σε ανάμνηση της βάπτισης του τριακονταετούς Χριστού από τον Ιωάννη τον Πρόδρομο, που ζούσε ασκητικά στην έρημο διακηρύσσοντας το βάπτισμα της μετανοίας. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες και αρχαιότερες γιορτές του χριστιανισμού, αφού η αρχή της ανάγεται ήδη στον 2ο αι., ενώ τον 3ο αι. τη βρίσκουμε να είναι ευρύτατα διαδεδομένη σε όλον τον χριστιανικό κόσμο. Ισως πολλοί να μη γνωρίζουν ότι από πολύ νωρίς μαζί με τη βάπτιση του Χριστού γιορταζόταν και η γέννησή Του. Ωστόσο η γιορτή των Θεοφανίων γρήγορα, ήδη από τα μέσα του 4ου αι., αποσυνδέθηκε από αυτήν των Χριστουγέννων, αφού τα τελευταία άρχισαν να τα γιορτάζουν ξεχωριστή ημέρα. Πρόκειται για έναν διαχωρισμό που στον 6ο αι. θα επικρατήσει καθολικά στον χριστιανικό κόσμο.

Η βάπτιση του Χριστού μού δίνει την αφορμή να κάνω μια αναδρομή στην τελετουργία του βαπτίσματος σε λατρευτικά δρώμενα της ελληνορωμαϊκής αρχαιότητας. Θέλω ευθύς εξαρχής να επισημάνω ότι οι μαρτυρίες που έχουμε σχετικά με το θέμα αυτό τόσο από αρχαία κείμενα όσο και από αρχαία μνημεία και ανασκαφικά δεδομένα είναι εξαιρετικά πενιχρές. Φυσικά εδώ δεν θα ασχοληθούμε με τις διάφορες τελετές καθαρμών, σπονδών και θυσιών της αρχαιότητας, στις οποίες το νερό έπαιζε κυρίαρχο ρόλο. Είναι πολλές και για αυτές διαθέτουμε μάλιστα και αρκετές πληροφορίες. Αλλωστε σε όλες τις εποχές και σε όλες σχεδόν τις θρησκείες απαντούν ιεροί ραντισμοί και ιερά πλυσίματα. Ωστόσο άλλο πράγμα είναι οι καθαρμοί αυτοί και άλλο η εμβάπτιση μέσα σε κολυμβήθρα με νερό, σε θάλασσα ή ποταμό. Η τελευταία εμφανίζεται ως δρώμενο σε τελετές μύησης αρχαίων μυστηρίων μέσω των οποίων, ως γνωστόν, οι πιστοί απέβλεπαν και προσδοκούσαν στην αιώνια σωτηρία τους, την οποία θα τους εξασφάλιζε η προσέγγιση και η γνωριμία τους με το θείο.
22 December at 20:14

Ολύμπιος ϶ϵ
το παραπάνω σχόλιο φίλε Ιάσων το παρέθεσα επικουρικά στην προσπάθειά σου να εγχειρήσεις εγκεφάλους και να εμφυτεύσεις ΑΛΗΘΕΙΕΣ
22 December at 20:16

Iason Yannis Schizas
Ευχαριστώ Ολύμπιε!
22 December at 20:20

Ολύμπιος ϶ϵ
Στη θέση των «Χριστουγέννων», οι πρόγονοί μας εώρταζαν το λεγόμενο «Τριέσπερον», μία εορτή η οποία γενικεύεται από τους ελληνιστικούς χρόνους κι εντεύθεν, προς τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους (ο οποίος κατά τον Κορνούτο ορίζεται ως «ο εν τοίς όλοις Λόγος καθ'όν η Φύσις ισχυρά και κραταιά εστί και απεριγένητος ούσα, μεταδοτικός ισχ... See Moreύος και τοίς κατά μέρος και αλκής υπάρχων») και Ηλίου. Το «Τριέσπερον» ξεκινούσε με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο (τη νύκτα της 21ης προς την 22α του Δεκεμβρίου, τη μεγαλύτερη δηλαδή νύκτα του έτους) και κορυφωνόταν με την αναγέννηση του φωτοδότη Ηλίου (τη νύκτα της 24ης προς 25η, όταν η ημέρα έχει ήδη μείνει «στάσιμη» επί 3 ημέρες μετά το Ηλιοστάσιο και αρχίζει πλέον να μεγαλώνει).
22 December at 20:24

Ολύμπιος ϶ϵ
Αργότερα, με την επιβολή της κρατικής ηλιολατρίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αυρηλιανό, το ελληνικό «Τριέσπερον» επισκιάσθηκε (κατά μίμηση της περσικής λατρείας του Θεού Μίθρα που εώρταζε και αυτή την γέννηση του Θεού στις 25 Δεκεμβρίου) από την «επίσημη» ρωμαϊκή εορτή του «Ανίκητου Ήλιου» («Sol Invictus»). Η «Ημέρα της Γεννήσεως του Ανίκητου Ηλίου» («Dies Natalis Solis Invicti»), η στιγμή δηλαδή που ο ακατάβλητος Ήλιος, έχοντας θριαμβεύσει επάνω στο σκοτάδι της «bruma» (βλέπε κατωτέρω), αρχίζει να ανέρχεται δυναμικά και υπερήφανα στον ουράνιο θόλο, είχε, φυσικά, ως προεόρτιο τη νύκτα του Χειμερινού Ηλιοστασίου, όταν ετιμάτο σιωπηρώς η Θεά του Κάτω Κόσμου Αντζερόνα (Angerona, Dea Tacita), προστάτις των νεκρών και προσωποποίηση της Θελήσεως, της Εσωτερικής Φωνής, της Ενοράσεως και της Σιωπής, στα λεγόμενα «Ντιβάλια» ή «Αντζερονάλια» («Divalia» ή «Angeronalia», βλ. Claudio Rutilio, «Η Θεολογία των Ρωμαίων»). Τα «Divalia» έκλειναν τις λεγόμενες «σύντομες ημέρες» («brevissimi dies», «bruma») που σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της ηλιακής διαδρομής μέσα στον ενιαυτό.
22 December at 20:25

Agelos Sertis
kala pou eisai kai esy kai ta les kai poli sosta.mpravo!
22 December at 22:55

Tassos Athanassopoulos
3 μέρες σκότους κυριεύουν την πλάση του πλούτου... (Πλούτων - Αίδης)
πριν ξαναγεννηθεί το ΦΩΣ!
3 μέρες στον Αδη για κάθε ηλιακό Θεό...
3 μέρες κάθε 3-αδικής υπόστασης
Δία/ς - ... See More
Αίδ/ης [Αδης] -
Ποτ/αίδ/ων-Ποτιδάων=Ποσειδών]...
απο την Ζεύξη, όπου ο ΖΕΥΣ αναροφά τον κόσμο
στην Διάζευξη του Διός...
3 μέρες σκότους...
Να κλείσει ο κύκλος των 360!
+ 5 μέρες δημιουργίας...
Για να ετοιμαστεί ο νέος μικρός Ενιαυτός...
Χρόνια πολλά στο ΦΩΣ...
Χρόνια πολλά στον Προ-μη-θέα εντός μας...!
Wed at 00:20 ·
ΕΦΗ ΣΟΥΡΑΒΛΑ
ΕΦΗ ΣΟΥΡΑΒΛΑ
Χρονια πολλα σε ολους σας ΣΥΝ- ΕΛ-ΛΗΝΕΣ και ειθε να ξαναγεννηθει μεσα μας το ΦΩΣ!Σας ευχαριστω για τις εξαιρετικες πληροφοριες που παραθεσατε!
Wed at 00:43

Chriestos Petropoulos
ELPIZO TO FOS TOU APOLLONA NA MAS FOTISI GIATI TO EXOUME AMESA ANAGI.........ZEYS SOTIR KAI NIKI GIA NA MIN KSEXNIOMASTE
Wed at 01:52 ·