Επί αυτού του θέματος, οφείλω να πω, ότι συμφωνώ με το σκεπτικό σου φίλτατε Ιάσονα, ως προς τους κανόνες ευπρεπείας. Από εκεί καί πέρα, το τί αισθήματα θα εκφράζει κάποιος με τα γραπτά του, ασχέτως αν αυτά θα είναι συμπαθείας ή αντιπαθείας, φιλίας ή έχθρας κ.λ.π. είτε για πρόσωπα είτε για κοινωνικές ομάδες, ουδόλως θα πρέπει να μας απασχολούν, αν καί εφ' όσον παραμένουν απλώς στον χώρο των αισθημάτων. Καί αυτό, διότι τα αισθήματα, είναι απολύτως προσωπικά.
Αντιθέτως, αυτό το οποίο πλέον δεν είναι ούτε καν αρμοδιότητά μας ως ανταλλακτηρίου ιδεών, αλλά αρμοδιότητα των αστυνομικών καί δικαστικών αρχών, είναι όταν αυτά τα αισθήματα εκδηλώνονται βιαίως, με αξιόποινες πράξεις.
Λόγου χάριν, αν κάποιος για συγκεκριμένους λόγους είναι αντιεβραίος καί γράφει πλείστα όσα κείμενα κατά των Εβραίων, είναι αναφαίρετο δικαίωμά του. Όμως, αυτό το οποίο θα πρέπει να απασχολήσει τις αρμόδιες αρχές, δεν είναι τα όποια αισθήματα αυτού του ανθρώπου, αλλά αν λόγου χάριν, ωθούμενος από αυτά τα αισθήματά του, πάει καί καύσει μία συναγωγή ή πράξει κάποιες ανάλογες πράξεις. Καί αυτό, διότι τότε εκφεύγει του επιπέδου των ιδεών καί υπεισέρχεται στο επίπεδο των αξιοποίνων πράξεων.
Ακόμα, θεωρώ ότι ως πρακτικό πλαίσιο των κανόνων ενός ανταλλακτηρίου ιδεών, θα πρέπει να θεωρηθεί ο "Νόμος περί της ευκοσμίας των ρητόρων" στην Αρχαία Αθήνα. Αυτόν τον νόμο, τον παραθέτω αυτολεξεί, σε μετάφραση των εκδόσεων "Κάκτος", για να δείτε την σημερινή επικαιρότητά του.

Σχόλιο:
"Εάν κάποιος ρήτορας μιλώντας στη βουλή ή στον δήμο απομακρύνεται από το υπό συζήτηση θέμα ή δεν μιλάει χωριστά για κάθε θέμα ή αν ο ίδιος μιλάει δύο φορές για το ίδιο θέμα στην ίδια συνέλευση ή κοροϊδεύει ή βρίζει κάποιον ή διακόπτει τον ομιλητή ή στη μέση της συζήτησης σηκώνεται καί μιλάει για οτιδήποτε χωρίς να ανεβεί στο βήμα ή κάνει συστάσεις στον επιστάτη ή μεταχειρίζεται βία εναντίον του, τότε, μετά τη λήξη της συνεδρίασης της εκκλησίας του δήμου ή της βουλής οι πρόεδροι έχουν το δικαίωμα να του επιβάλουν για κάθε παράβαση πρόστιμο μέχρι πενήντα δραχμές στέλνοντας έγγραφη ειδοποίηση στους εισπράκτορες. Αν κριθεί άξιος μεγαλύτερης τιμωρίας, αφού του επιβάλουν το πρόστιμο το μέχρι πενήντα δραχμές, φέρνουν το θέμα στην αμέσως επόμενη συνεδρίαση της βουλής ή της εκκλησίας του δήμου. Αφού κλητευτεί ο κατηγορούμενος, γίνεται η κρίση, καί, αν καταδικαστεί με μυστική ψηφοφορία, τότε οι πρόεδροι ειδοποιούν εγγράφως τους εισπράκτορες."


Πηγή: Αισχίνη λόγος "Κατά Τιμάρχου" εδάφιο 35, τόμος 235 των εκδόσεων "Κάκτος" στην σειρά Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων "Οι Έλληνες" καί πρώτος των Απάντων του Αισχίνη. Πρώτη έκδοση Αθήνα 1.995μ.α.χ.χ.

Αυτόν λοιπόν τον κανονισμό θεωρώ ότι θα πρέπει να εφαρμόζουν τα διάφορα ανταλλακτήρια ιδεών.
Αυτό πρακτικώς σημαίνει, κατά την γνώμη μου, είτε την διαγραφή των ασχέτων σχολίων στα διάφορα θέματα, είτε τον διαχωρισμό τους σε νέα θέματα καί ταυτοχρόνως την διαγραφή των ύβρεων κ.λ.π. καί την διατήρηση μόνον των χρησίμων στοιχείων από τους διαφόρους σχολιαστές.
Καλό είναι να εξετασθεί λοιπόν το θέμα καί σε αυτήν την πρακτική βάση.