Πύλη Ιάσωνος και Ρέας

  • Greek
  • English (United Kingdom)

Οι σπρίντερ της αρχαίας Μεσσήνης



Αποκαλύφθηκαν τα λίθινα ενεπίγραφα βάθρα πάνω στα οποία ήταν στημένοι χάλκινοι ανδριάντες αθλητών φωτίζοντας άγνωστες πλευρές της Ιστορίας.

Οι σπρίντερ της αρχαίας ΜεσσήνηςΟ αθλητής Κλεώνυμος Περφατίωνος θα ήταν παντελώς άγνωστος σήμερα αν η γενέτειρά του, η Μεσσήνη, δεν είχε μεριμνήσει ώστε να στηθεί ανδριάντας για να τιμηθεί ο άξιος ολυμπιονίκης της. Το ίδιο και ο παις με το παράξενο όνομα Χίονις Χιόνιος, ο οποίος διέπρεψε στο αγώνισμα της πυγμής στα Πύθια των Δελφών και στα Βασίλεια (προς τιμήν του Διός Βασιλέως) στη Λιβαδειά. Σε μια λαμπρή στοά της αρχαίας Μεσσήνης που άρχισε να αποκαλύπτεται από τις ανασκαφές τα βάθρα αυτών των ανδριάντων μιλούν μέσα από τις επιγραφές τους για πρόσωπα που έζησαν πριν από αιώνες, για τις ιστορίες και τα ανδραγαθήματά τους. Είναι η «Στοά με τους Ολυμπιονίκες», αφού εδώ καταγράφονται ήδη τα πρώτα ονόματα των αθλητών που πολλαπλώς υπήρξαν νικητές στα Ολύμπια ή σε άλλους πανελλήνιους αγώνες. Γιατί η ανάθεση ανδριάντα σε έναν τέτοιο αθλητή δεν ήταν απλώς υποχρέωση της πόλης αλλά τιμή και δόξα της, όπως αποδεικνύει άλλωστε και η περίοπτη θέση στην οποία τοποθετούνταν. Μπορεί λοιπόν τα χάλκινα αυτά αγάλματα να μην έχουν διασωθεί σήμερα, ακριβώς εξαιτίας του πολύτιμου υλικού κατασκευής τους, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αργότερα για άλλες ανάγκες, ωστόσο τα λίθινα ενεπίγραφα βάθρα τους είναι οι μάρτυρες της Ιστορίας.

«Χώρος αναψυχής και περιπάτου για τους αρχαίους Μεσσήνιους ήταν η Βόρεια Στοά της Αγοράς»,όπως λέει ο καθηγητής κ.Πέτρος Θέμελης , ανασκαφέας και αναστηλωτής της πόλης. Θα πρέπει να τη φανταστεί κανείς σήμερα ως δημόσιο εκθεσιακό χώρο γεμάτο με αγάλματα σημαντικών προσώπων- αθλητών, πολιτικών, ευεργετών-, τα οποία αναδείκνυαν την προσφορά τους ώστε να γίνονται παράδειγμα για τους νεότερους.

Ταυτόχρονα λειτουργούσαν ως υπενθύμιση προς τους εχθρούς για τις δυνατότητες αυτής της πόλης που έβγαζε τόσο άξιους άνδρες, ένα είδος προπαγάνδας δηλαδή, με εξαιρετικά αποτελέσματα. Τέλος, υπήρχε και το καλλιτεχνικό σκέλος της υπόθεσης καθώς οι περιπατητές, ντόπιοι ή επισκέπτες, μπορούσαν να θαυμάσουν τη δεινότητα των γλυπτών, να αξιολογήσουν και να συγκρίνουν τα έργα τους. Πολλώ δε μάλλον που οι αθλητές αναπαριστάνονταν σε κίνηση ανάλογη με το αγώνισμα στο οποίο διέπρεπαν.

Η ιστορία της πόλης, οι ημέρες της δόξας, αλλά και εκείνες των δεινών αντικατοπτρίζονται στην εκπροσώπηση και στην απόδοση των αθλητών της στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Αμέσως σχεδόν με την έναρξή τους (776 π.Χ.) εμφανίζονται οι πρώτοι μεσσήνιοι αθλητές στα Ολύμπια, το 768 π.Χ., σύμφωνα με τα αρχεία που κρατούνταν στο Μητρώον δίπλα στον ναό της Ηρας.

Η παρουσία τους διατηρείται σταθερή όλο τον 8ο αιώνα π.Χ., αλλά τους δύο επόμενους αιώνες δεν υπάρχει ούτε ένας μεσσήνιος αθλητής στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι η μακρά περίοδος των μεσσηνιακών πολέμων κατά την οποία η Μεσσήνη υποδουλώνεται, ενώ οι κάτοικοί της αναγκάζονται να εγκαταλείψουν την πόλη. Το 369 π.Χ. όμως απεσταλμένοι στην Ιταλία, στη Σικελία, στην Κυρηναϊκή και όπου αλλού είχαν καταφύγει οι μεσσήνιοι πρόσφυγες τους καλούν να επιστρέψουν για την ίδρυση της νέας πόλης. Και έτσι γίνεται, ενώ τον επόμενο χρόνο στα Ολύμπια του 468 π.Χ. ο Μεσσήνιος Δαμίσκος θα είναι νικητής στο αγώνισμα του σταδίου παίδων. Η ιστορία γράφεται από την αρχή και οι αθλητές της Μεσσήνης θα λαμβάνουν έκτοτε μέρος σε όλους τους αθλητικούς αγώνες, μεταξύ άλλων στα Λύκαια προς τιμήν του Λύκαιου Δία, στα Αλαίεα της Τεγέας προς τιμήν την Αλαίας Αθηνάς, στα Ημεράσια (Ημερήσια), αγώνες στο ιερό της Αρτέμιδος Ημερησίας στους Λουσούς Αρκαδίας, καθώς και σε ιερά της Μικράς Ασίας.

Στην περιοχή της Αγοράς, αλλά και στο Ασκληπιείο και στο Στάδιο της πόλης έχουν εντοπισθεί επιγραφές με ονόματα αθλητών, κάποιες μάλιστα εντοιχισμένες σε μεταγενέστερα μνημεία σε δεύτερη χρήση. Δίπλα στο θέατρο της πόλης, με ανοικτή μάλιστα πλευρά προς αυτό ώστε να υπάρχει οπτική επικοινωνία των θεατών με τη γλυπτοθήκη, ήταν η Στοά, το μήκος της οποίας φθάνει στα 186 μέτρα, ενώ το ύψος του τοίχου της φαίνεται ότι κυμαίνεται από τρία ως τέσσερα μέτρα. Αλλωστε, όπως λέει ο κ. Θέμελης, η Αγορά της Μεσσήνης ήταν μία από τις μεγαλύτερες της αρχαιότητας. Πάντως, παρ΄ ότι στο σύνολό της σχεδόν είναι ακόμη καλυμμένη με χώμα, εκτός από τα πρώτα βάθρα αγαλμάτων έχει έρθει στο φως και τμήμα τής μιας από τις τρεις κιονοστοιχίες της.

Μια σειρά από ιωνικούς κίονες στην πρόσοψη της Στοάς και άλλες δύο με κορινθιακούς κίονες στο μέσον συντελούσαν στην αίγλη αυτού του τρίκλητου οικοδομήματος. Στον τοίχο του διέθετε και κόγχες - εξέδρες, όπως αποκαλούνται-, όπου επίσης ήταν τοποθετημένα αγάλματα προσωπικοτήτων. Σύμφωνα με τα στοιχεία, εξάλλου, ήταν διώροφη και φυσικά στεγασμένη.

«Η ανασκαφή είναι πολλά υποσχόμενη για να βρούμε και άλλα βάθρα στη θέση τους με επιγραφές,δεν αποκλείεται μάλιστα να εντοπισθούν και αγάλματα»λέει ο κ. Θέμελης. Να σημειωθεί άλλωστε ότι η Μεσσήνη διέθετε έναν ονομαστό γλύπτη, τον Δαμοφώντα, στον οποίο, όπως προκύπτει από τις αρχαίες πηγές και κυρίως από τον Παυσανία, οφείλονταν τα περισσότερα αγάλματα που κοσμούσαν την πόλη.

Μεσσήνη-Ιταλία, συμμαχία

1.Ιωνικοί κίονες σε παράταξη που υποδηλώνουν την ύπαρξη της Στοάς
2.Ενεπίγραφη στήλη με το όνομα του ολυμπιονίκη της Μεσσήνης Κλεώνυμου Περφατίωνος
3.Τμήμα του αρχαιολογικού χώρου της Μεσσήνης με το θέατρο στο βάθος
4.Τμήμα της Αρχαίας Αγοράς με τη Στοά των Ολυμπιονικών Προς την Ιταλία ήταν προσανατολισμένη στην αρχαιότητα η Μεσσήνη και στους Ρωμαίους στήριζε τις ελπίδες της ώστε να αντιμετωπίσει την Αχαϊκή Συμπολιτεία και τη Σπάρτη.Αλλά και το εμπόριό της γινόταν κυρίως με την Ιταλία,όπου εξήγε μεταξύ των άλλων λάδι,σιτηρά,ακόμη και πολεμικά άλογα.

Ετσι, όταν οι Μεσσήνιοι κατακτήθηκαν από τους Σπαρτιάτες,οι οποίοι τους έδιωξαν και από τη Ναύπακτο όπου είχαν εγκατασταθεί,οι πιο εύποροι από αυτούς κατέφυγαν στη Δύση: στην Κεφαλλονιά, στην Κάτω Ιταλία όπου ίδρυσαν τη Μεσσήνη (σημερινή Μεσίνα),αλλά και στη Βόρεια Αφρική,στην Κυρηναϊκή συγκεκριμένα,με την αποικία Ευεσπερίδες (τα κατάλοιπά της ανασκάπτονται σήμερα από ξένους αρχαιολόγους).Είναι 5ος αιώνας π.Χ.και στην Ολυμπία εμφανίζονται τέσσερις δρομείς από τη Μεσσήνη της Κάτω Ιταλίας!

Μερικούς αιώνες αργότερα οι σχέσεις είναι εντονότερες: Ρωμαίοι από την Καμπανία εγκαθίστανται τον 1ο αιώνα π.Χ.στη Μεσσηνία όπου και εξελληνίζονται.Αντίστροφα,την ίδια εποχή μεσσήνιοι ευπατρίδες κατέχουν τεράστιες κτηματικές περιουσίες στην Καμπανία,όπως δείχνουν επιγραφές που έχουν εντοπισθεί στην περιοχή αυτή,κάποιοι μάλιστα φαίνεται ότι ανέρχονται και σε ανώτατα αξιώματα όπως του συγκλητικού.

Η Στοά με τους Ολυμπιονίκες
Ο καθηγητής κ. Πέτρος Θέμελης στην αρχαία Μεσσήνη (αριστερά) και ενεπίγραφο βάθρο αγάλματος του Πολυκλή Λυσάνδρου, νικητή στα Ολύμπια (δεξιά) Δρομείς ήταν στην συντριπτική πλειονότητά τους οι ολυμπιονίκες της Μεσσήνης,όπως μαρτυρούν οι κατάλογοι της Ολυμπίας. Η εξήγηση δεν έχει δοθεί ακόμη - ο κ.Θέμελης,ο οποίος προτίθεται να αφιερώσει μια μονογραφία στους μεσσήνιους αθλητές,ίσως βρει την απάντηση-, γεγονός όμως είναι ότι ως τον 1ο αιώνα π.Χ.από τους 16 ολυμπιονίκες οι 12 είχαν στεφθεί με κότινο για τις επιδόσεις τους σε αγωνίσματα δρόμου- στάδιον και δόλιχο.Η πάλη,η πυγμή και το παγκράτιο, καθώς και το πένταθλο ήταν τα άλλα αγωνίσματα των Μεσσηνίων.

Οι κατάλογοι της Ολυμπίας ωστόσο δεν ήταν πλήρεις, κάτι που αποδεικνύεται και στην περίπτωση της Μεσσήνης,όπου κατά τις ανασκαφές αποκαλύφθηκαν ανδριάντες αφιερωμένοι σε ολυμπιονίκες τα ονόματα των οποίων δεν μνημονεύονται αλλού.Μεταξύ αυτών, ο Αντισθένης Πολυστράτου, ολυμπιονίκης στην πάλη περί τα τέλη του 3ου- αρχές του 2ου αιώνα π.Χ., σύμφωνα με την επιγραφή βάθρου που βρέθηκε στη Μεσσηνία,αλλά και ο Κλεώνυμος που προαναφέρθηκε.


EΠΙΣΗΜΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΜΕΣΣΗΝΙΩΝ ΟΛΥΜΠΙΟΝΙΚΩΝ

768 π.Χ.Ανδροκλος,στάδιον

764 π.Χ.Πολυχάρης,στάδιον

752 π.Χ.Δαϊκλής (ή Διοκλής),στάδιον

748 π.Χ.Αντικλής,στάδιον

744 π.Χ.Ξενοδόκος (ή Ξενοκλής),στάδιον

740 π.Χ.Δωτάδας,στάδιον

736 π.Χ.Λεωχάρης,στάδιον

724 π.Χ.Φάνας,δόλιχος

428 και 424 π.Χ.Σύμμαχος,στάδιον (δις ολυμπιονίκης)

368 π.Χ.Δαμίσκος,στάδιον παίδων

344π.Χ.Δαμάρετος,πυγμή παίδων

340 π.Χ.Τελέστας,πυγμή παίδων

304 π.Χ.Σόφιος,στάδιον παίδων

232 π.Χ.Γόργος,ταθλον

220 π.Χ.Αγησίδαμος,παγκράτιον

48 και 44 π.Χ.Θεόδωρος,στάδιον (δις ολυμπιονίκης)

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=34&artId=317523&dt=28/02/2010#ixzz0hrbk4XEp



Σχόλια (2)
  • ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ  - '''SPRINTER'''
    ΜΑΣ ΛΕΓΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΕΛΛΗΝΕΣ ΟΤΙ ''ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ'' ΑΦΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΞΕΝΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ ΘΑΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΞΕΝΙΚΕΣ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ!! ΕΔΩ ΕΧΟΥΜΕ ΟΜΩΣ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!! ΣΤΗΝ ΟΛΥΜΠΙΑ ΥΠΗΡΧΟΝ ΑΘΛΗΤΑΙ ΚΑΙ ΑΘΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΟΝΟΜΑΣΙΕΣ-- ΜΟΝΟ ''ΣΠΡΙΝΤΕΡ'' ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΟΝ!!! ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ ΟΤΙ ΛΙΓΟ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΛΩΣΣΑ ΜΑΣ ΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΜE ΚΥΡΙΟ ΟΡΓΑΝΟ ΤΟΝ ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΤΥΠΟ!!!
  • Σταύρος Βασδέκης
    ΑΛΤΙΣ. ΤΟ ΜΕΓΙΣΤΟ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑ

    ΠΩΣ Η ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΛΑΙΛΑΠΑ ΣΤΕΡΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ
    ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΟΥΣΙΟΤΕΡΗ ΣΥΛΛΟΓΗ
    ΑΝΕΚΤΙΜΗΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΡΓΩΝ
    ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ


    Ο καθηγητής αρχαιολογίας του Εθνικού Πανεπιστημίου Α. Σ. Αρβανιτόπουλος (1930) – την εποχή εκείνη υπήρχαν ακόμη καθηγητές με ελληνική συνείδηση και αντίστοιχο ήθος, σ’ αντίθεση με τους σημερινούς, ανάξιους λόγου, χριστιανο-κατευθυνόμενους παπαδογλύφτες – σε άρθρο του στην «Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια», αφού περιγράφει τον αμύθητο θησαυρό των καλλιτεχνικών έργων του μουσείου της Άλτεως στην Ολυμπία (θα αναφερθούμε σ’ αυτόν στη συνέχεια), καταλήγει ως εξής:
    «Ταύτα περίπου εν μικρώ ποσοστώ (θα δούμε πόσο μικρό είναι) έφερεν η ιερά Άλτις ολίγον προ του τέρματος του δευτέρου μετά Χριστόν αιώνος. Και ήδη επέρχεται το ερώτημα: τι απέγινε το τεράστιο αυτό καλλιτεχνικό Μουσείον; Πάντες οι ανδριάντες ούτοι αφηρέθησαν υπό των Ρωμαίων, εθραύσθησαν υπό των Χριστιανών, εχωνεύθησαν (έγιναν ασβέστης) υπ’ αυτών ... εις τοιούτων βαθμόν ώστε να μη σωθεί μηδέ έν, πλην ασημάντων αριθμητικώς τεμαχίων».
    Θα παρακαλέσω τους αναγνώστες, στο σημείο αυτό, να διαβάσουν όλο το άρθρο του καθηγητή, διότι πρόκειται για ένα θέμα το οποίο παρέμεινε σχεδόν άγνωστο, αλλά το οποίο διαθέτει τεράστιο ειδικό ιστορικό και πολιτιστικό βάρος. Διότι, όπως φαίνεται, ο αριθμός και η καλλιτεχνική ποιότητα των έργων τέχνης που μετατράπηκαν σε ασβέστη στην Άλτη, από την χριστιανική βαρβαρότητα, είναι ανυπολόγιστος. Τηρουμένων των αναλογιών, πρόκειται για καταστροφή της ίδιας βαρύτητας με την πυρπόληση της βιβλιοθήκης της Αλεξάνδρειας.
    Ας κάνουμε λοιπόν τώρα υπομονή να δούμε περί τίνος πρόκειται. Γράφει ο καθηγητής:
    Άλτις. Ειδική λέξη των Ήλείων, πιθανώς από την ίδια ρίζα μ’ αυτήν του άλσους, με την οποία δηλώνονταν ο ιερός χώρος που περιελάμβανε τα κυριότερα ιερά, δηλαδή τον ναό και τον μεγάλο βωμό του Ολυμπίου Διός, το Ηραίο, το Πελόπιο, το μητρώο, τα λαμπρότερα αφιερώματα των πόλεων και τους ανδριάντες των ολυμπιονικών, την στοά της Ηχούς, τους θησαυρούς των πόλεων, το Πρυτανείο και κατόπιν – κατά κάποια παράβαση της παλιάς αρχαϊκής αυστηρότητας – το Φιλίππειο και την εξέδρα Ηρώδου του Αττικού...
    Περί του καθορισμού της Άλτεως λέγει ο Πίνδαρος (Ολυμπ. 10 στιχ. 44 κ. έ.) ότι πρώτος ο Ηρακλής καταμέτρησε και διαχώρισε και δια πασσάλων καθόρισε ως πανιερώτατο άλσος για τον πατέρα του Δία την Άλτη, τα δε έξω αυτής προσδιόρισε ως τόπο διαμονής και εστιάσεως των προσκυνητών, μέχρι την όχθη του Αλφειού, τον οποίο έταξε ως ένα των δώδεκα θεών, τον δε υπερκείμενο λόφο ως ιερό του παππού του Κρόνου...
    Έτσι η Άλτις τειχίστηκε και κοσμήθηκε με μεγαλοπρεπείς ναούς, ιερά και τους ανδριάντες των νικητών. Την μεγαλοπρέπεια του ιερού εκείνου χώρου μπορεί κανείς να σχηματίσει με την φαντασία του εάν αναλογιστεί ότι στους χρόνους της παρακμής (170 μ.Χ.), μετά τις τόσες συλήσεις και διαρπαγές, ο περιηγητής Παυσανίας αντίκρυσε μέσα στην ιερή αυτή Άλτη, εκτός από τους περίλαμπρους ναούς και τα εντός τους σπουδαιότατα καλλιτεχνήματα, ολόκληρο δάσος χάλκινων ανδριάντων και αγαλμάτων θεών, ηρώων και ανδρών, έργων των περισσότερων και άριστων ανδριαντοποιών.
    Για να λάβει κανείς ιδέα του πλούτου, αναγράφουμε ότι στο Ηραίο μόνο είδε ο Παυσανίας (Ε΄ 17, 1-20,6) αγάλματα της Ήρας και του Διός, των Ωρών, της Θέμιδος, των Εσπερίδων, της Αθηνάς, της Δήμητρας και κόρης, του Απόλλωνα και της Άρτεμης, της Λητούς, της Τύχης, του Διονύσου, της Νίκης – όλα χρυσελεφάντινα, έργα του Σμίλιδος, του Δορυκλείδου, του Θεοκλέους, του Μέντοδος και άλλων άγνωστων στον περιηγητή καλλιτεχνών.
    Επίσης στο Ηραίο είδε ο Παυσανίας τον Ερμή του Πραξιτέλους, την Αφροδίτη του Κλέωνος, τον Έρωτα του Βοήθου, την Ευρυδίκη και Ολυμπιάδα, τον μεν πρώτο μαρμάρινο, τις δύο τελευταίες χρυσελεφάντινες, τα δε λοιπά από χαλκό. Επίσης είδε στο Ηραίο την λάρνακα του Κυψέλου, κάποια κλίνη, τον δίσκο του Ιφίτου και την χρυσελεφάντινη τράπεζα του Κολώτου.
    Σημειωτέον ότι ο Παυσανίας δεν αναγράφει όλα τα αναθήματα και τους ανδριάντες τα οποία είδε στην Άλτη, αλλά μόνο τα «αξιολογώτατα αυτών» (Ε΄ 21, 1). Δίπλα στο Μητρώο είδε πάνω από 20 Ζάνες, δηλαδή χάλκινα αγάλματα του Διός, που έγιναν λόγω ποινών που επιβλήθηκαν για παραβιάσεις. Δύο απ’ αυτά ήταν έργα του Κλέωνος, πολλά δε άλλα όμοια αφιερώθηκαν από ιδιώτες και πόλεις προς τιμή του Διός.
    Παρακάτω αναγράφει πάμπολλα αναθήματα, όλα σχεδόν χάλκινα, μερικά κολοσσιαίου μεγέθους. Για λίγα απ’ αυτά αναφέρει τους καλλιτέχνες που τα έκαναν: Λύκιο, Αριστόνουν, Ψύλακον, Όναιθον, Αρίστωνα, Τελέσταν, Μούσον, Άσκαρον, Αριστοκλήν...
    Ανδριάντες ολυμπιονικών είδε και αναφέρει ο Παυσανίας μέγα πλήθος. Ήταν δε όλοι σχεδόν χάλκινοι. Μετά απ’ αυτούς βρίσκονταν άρματα με άλογα και ηνιόχους και άλλα πρόσωπα. Για μερικά απ’ αυτά αναφέρει τους καλλιτέχνες που τα δημιούργησαν και καταγράφει περίπου εκατό απ’ αυτούς.
    Όλων αυτών τα έργα αντιπροσωπεύουν μόλις το ένα τρίτο των ανδριάντων ολυμπιονικών, τους οποίους είδε και αναφέρει ο Παυσανίας. Για τ’ άλλα δύο τρίτα αναγράφει μεν τους ανδριάντες, όχι όμως και τους δημιουργούς καλλιτέχνες τους, ή διότι δεν έφεραν επιγραφή ή διότι δεν φαίνονταν αυτή ή για κάποιον άλλο λόγο.
    Απ’ όλα αυτά τα έργα δεν σώθηκε ούτε ένα, μόνο δε λίγα βάθρα και τμήματά τους βρέθηκαν, τα οποία επικυρώνουν δια των φερομένων υπογραφών την πλήρη αξιοπιστία του πολύτιμου περιηγητή. Και συνεχίζει ο καθηγητής:
    «Ταύτα περίπου εν μικρώ ποσοστώ (θα δούμε πόσο μικρό είναι) έφερεν η ιερά Άλτις ολίγον προ του τέρματος του δευτέρου μετά Χριστόν αιώνος. Και ήδη επέρχεται το ερώτημα: τι απέγινε το τεράστιο αυτό καλλιτεχνικό Μουσείον; Πάντες οι ανδριάντες ούτοι αφηρέθησαν υπό των Ρωμαίων, εθραύσθησαν υπό των Χριστιανών, εχωνεύθησαν (έγιναν ασβέστης) υπ’ αυτών ... εις τοιούτων βαθμόν ώστε να μη σωθεί μηδέ έν, πλην ασημάντων αριθμητικώς τεμαχίων»... (Τέλος από το άρθρο του καθηγητή).
    Τους Ρωμαίους μπορούμε να τους κατηγορήσουμε μόνο ως κλέφτες. Οι άνθρωποι δεν κατέστρεψαν αλλά έκλεψαν. Η συμπεριφορά όμως των χριστιανών καταστροφέων του ανεκτίμητου αυτού καλλιτεχνικού πλούτου είναι αδύνατο να περιγραφεί, ακόμα κι από την ελληνική γλώσσα. Ένα βαθύτατο αίσθημα σιχασιάς και αποτροπιασμού καταλαμβάνει αυτομάτως τον καθένα ο οποίος αποπειράται να χαρακτηρίσει και να περιγράψει το μέγιστο αυτό έγκλημα κατά του παγκόσμιου αυτού καλλιτεχνικού υπερπλούτου της Άλτεως.
    Τα χριστιανικά κτήνη που λέγονται Πατέρες της Εκκλησίας, όχι μόνον δεν ζήτησαν και ούτε πρόκειται να ζητήσουν συγνώμη από την παγκόσμια κοινότητα για το έγκλημά τους αυτό, αλλά απεναντίας υπερηφανεύονται για το αποτρόπαιο αυτό κατόρθωμά τους! Όπως εκείνος ο Βασίλειος ο οποίος τόνισε ότι καλώς ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή να ισοπεδωθεί η Ολυμπία («ες έδαφος φέρειν»), διότι μέσα στα αγάλματα εκείνα κατοικούσαν, λέει, δαίμονες και διάβολοι.
    Πρόσφατα η παγκόσμια κοινότητα έμεινε ενεή μπροστά στο θέαμα της καταστροφής, από τους Ταλιμπάν, των τεράστιων αγαλμάτων του Βούδα στο Αφγανιστάν. Εάν όμως οι Ταλιμπάν θεωρούνται στυγνοί εγκληματίες, γι’ αυτήν τους την πράξη, τότε οι χριστιανοί, οι οποίοι ευθύνονται για καταστροφές απείρως περισσότερες, απ’ ό,τι οι Ταλιμπάν, πώς θα πρέπει να χαρακτηριστούν;
    Κι όμως, η θρησκεία αυτή με τα τεράστια εγκλήματά της κατά της ανθρωπότητας είναι η επίσημη θρησκεία του ελληνικού κράτους! Κι όσο θα παραμένει αυτό το καθεστώς, ο ελληνικός λαός δεν πρόκειται να δει χαΐρι και προκοπή.
    Οι παπαδοκρατούμενοι καθηγητές της παιδείας θα εξακολουθούν να διδάσκουν στα ελληνόπουλα ότι όλος ο αρχαίος καλλιτεχνικός πλούτος καταστράφηκε από σεισμούς και πυρκαγιές. Κι άϊντε τώρα να προσδοκούμε την εμφάνιση καθηγητών του ήθους του Αρβανιτόπουλου και του Τωμαδάκη, από την γενιά των καθηγητών του επιπέδου της κυρίας Παναγιωταρέα και του ομολογητή της χριστιανικής πίστεως Μπαμπινιώτη, οι οποίοι μόλις αντικρύσουν κανέναν ιουδαιοχριστιανό ιερέα σπεύδουν να του φιλήσουν το βρόμικό του χέρι και να του ρίξουν στο φτερό μια ελεεινή ομολογία πίστεως.


Για την ανάρτηση σχολίων πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Ιστοχώρου.
Τα ήδη εγγεγραμμένα μέλη κάντε απλά την Είσοδο σας στον Ιστοχώρο.
Για την σωστή αναγραφή του πλήρους ονόματος σας επεξεργαστείτε το Προφίλ Χρήστη.
Τα σχόλια θα εξετάζονται από τον διαχειριστή πριν την δημοσίευση τους ως προς την τήρηση των Όρων Λειτουργίας του Ιστοχώρου.
comments
 

Newsletters

Κατάλογοι Ενημέρωσης με email (Newsletters):
Τα στοιχεία που δίνετε είναι για αποκλειστική χρήση του schizas.com και δεν δίνονται σε κανέναν άλλο φορέα ή πρόσωπο.

Στην ίδια Κατηγορία

Ελλάς

Συνδεθείτε Εύκολα!

Συνδεθείτε εύκολα με τα Κοινωνικά σας Δίκτυα:

Powered by OneAll Social Login

Ενισχύστε την Πύλη Ιάσωνος

Στηρίξτε τον Ιστοχώρο και Τηλεόραση schizas.com. Η δική σας ενίσχυση είναι απαραίτητη.

Δωρίστε:
Νόμισμα
 EUR
Ποσό