Πύλη Ιάσωνος και Ρέας

  • Greek
  • English (United Kingdom)

ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΗΘΗ ΤΗΣ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑΣ



Σε όλη την Ευρώπη καταρρέει η ιδεολογία της πολυπολιτισμικότητας--Ο μονοπολιτισμός σώζει τις κοινωνίες, διατηρεί τις ισορροπίες και απομακρύνει τη διάσπαση και την γκετοποίηση.

polypolitismikothta-20100801Με τη συνέντευξή της στην Κυριακάτικη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ της 30.5.2010 η κ. Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ έβαλε τα πράγματα στη θέση τους. Το Βυζάντιο, είπε, ήταν μεν πολυεθνικό, αλλά μονοπολιτισμικό, είχε μόνο τον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι η διαπρεπής βυζαντινολόγος μάς έδωσε και το μυστικό της επιβιώσεως ενός κράτους επί 1100 χρόνια. Τα μονοπολιτισμικά κράτη έχουν μέλλον, τα πολυπολιτισμικά διαλύονται είτε ειρηνικά είτε με τη βία των όπλων. Θυμηθείτε την περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας, παρατηρήστε τα διαλυτικά φαινόμενα στα Σκόπια (μουσουλμάνοι Αλβανοί κατά Χριστιανών Σλάβων), ακόμη και στο Βέλγιο (οι Ολλανδόφωνοι Φλαμανδοί θέλουν να αποσχισθούν από τους γαλλόφωνους Βαλλόνους). Μπορεί μία κοινωνία σήμερα να αντέξει ένα συγκεκριμένο -όχι απεριόριστο- αριθμό μεταναστών από άλλες χώρες, αλλά πρέπει να τους ενσωματώνει σε ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο. Ο μονοπολιτισμός σώζει τις κοινωνίες, διατηρεί τις ισορροπίες και απομακρύνει τη διάσπαση και την γκετοποίηση.

Στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν διδασκόμαστε από την Ιστορία. Αντί να θαυμάζουμε το μονοπολιτισμικό Βυζάντιο (Ρωμανία) έχουμε διδαχθεί από ξενόφερτες προπαγάνδες και από θορυβώδεις μειοψηφίες να υμνούμε την πολυπολιτισμικότητα. Κάποιοι θέλουν να μεταφέρουν άκριτα στη χώρα μας πρότυπα κοινωνιών που δεν έχουν καμμία σχέση με την ιστορία μας, την ψυχοσύνθεσή μας, τις κοινωνικές ανάγκες μας. Το πολυπολιτισμικό πρότυπο δοκιμάσθηκε στις ΗΠΑ που είναι εξ ολοκλήρου χώρα μεταναστών. Στην Ευρώπη οι σοβαρές χώρες καταπολεμούν την πολυπολιτισμικότητα και μιλούν για ένα και μοναδικό πολιτιστικό πρότυπο που οφείλουν όλοι να ακολουθούν. Απόρροια της πολυπολιτισμικής ψυχώσεως στην Ελλάδα είναι και η αδράνεια των ελληνικών αρχών κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια έναντι του προβλήματος της λαθρομετανάστευσης. Όποιος μιλούσε δημοσίως κατά του αλόγιστου και ανεξέλεγκτου αριθμού λαθρομεταναστών κινδύνευε να δεχθεί  τα γνωστά κοσμητικά επίθετα που χρησιμοποιούν οι δήθεν προοδευτικοί.

Ευτυχώς τα πράγματα αλλάζουν και σ' αυτό συντελεί και η συμμετοχή μας στην Ευρ. Ένωση. Μπορεί για άλλα θέματα να έχουμε παράπονα από την Ε.Ε., όμως στο θέμα των λαθρομεταναστών μας βοηθεί εμπράκτως. Η αστυνομική δύναμη ΦΡΟΝΤΕΞ της Ε.Ε. περιπολεί με πλοία και ελικόπτερα στα θαλάσσια σύνορά μας προς την Τουρκία και όπως μαθαίνουμε από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 12-6-2010 ήδη μειώθηκε κατά 70% η λαθραία είσοδος ασιατών μεταναστών, τους οποίους έστελναν  οι Τούρκοι δουλέμποροι. Αν δεν υπήρχε η ΦΡΟΝΤΕΞ και η πολιτική βούληση της Ευρ. Ενώσεως, θα πελαγοδρομούσαμε ακόμη σε ιδεολογικές συζητήσεις περί «ανοικτών συνόρων» και πολυπολιτισμικών παραδείσων.

Σε όλη την Ευρώπη καταρρέει η ιδεολογία της πολυπολιτισμικότητας. Οι λαοί τονώνουν την εθνική συνείδηση και θέτουν όρια στον αριθμό των μεταναστών που μπορούν  να αντέξουν. Όταν σε μία χώρα οι κυβερνώντες δεν λαμβάνουν μέτρα υπέρ της μονοπολιτισμικής κοινωνίας τότε διογκώνεται η Ακροδεξιά. Το είδαμε στις Ολλανδικές εκλογές του Ιουνίου. Όποιοι ειλικρινά δεν θέλουν να αφήσουν τη λύση των προβλημάτων σε ακραία πολιτικά κινήματα θα πρέπει να ωθήσουν τα κόμματα εξουσίας, κεντροδεξιά και κεντροαριστερά , να λάβουν καίρια μέτρα κατά των πολυπολιτισμικών μύθων. Ο ρατσισμός δεν κερδίζει έδαφος όταν προστατεύουμε τις εθνικές και θρησκευτικές αξίες της πλειοψηφίας του λαού μας. Αντιθέτως κερδίζει έδαφος όταν αγνοούμε τα δικαιώματα των πολλών στο όνομα ενός κίβδηλου ανθρωπισμού που αφήνει την Ελλάδα ξέφραγο αμπέλι και οδηγεί σε αύξηση της εγκληματικότητας και σε διάλυση του κοινωνικού ιστού.

Ως Ορθόδοξος Χριστιανός αντιτίθεμαι στα δύο άκρα. Και στον φυλετισμό-ρατσισμό, αλλά και στους πολυπολιτισμικούς και εθνομηδενιστικούς μύθους. Η ελληνική κοινωνία οφείλει να σταματήσει την κίνηση του εκκρεμούς από το ένα στο άλλο άκρο και να χαράξει τη μέση οδό της Αριστοτελικής λογικής. Ούτε μπορούμε να γίνουμε φρούριο με κλειστές πόρτες ούτε να μετατραπούμε σε παράδεισο του κάθε λαθρομετανάστη και δουλεμπόρου.

Η μονοπολιτισμικότητα της Αρχαίας Ελλάδος και του Βυζαντίου διέσωσαν τη συνέχεια του Ελληνισμού. Έχουμε χρέος απέναντι στους νέους μας να συνεχίσουμε αυτή την πορεία, αυτόν τον πολιτισμό. Η ελληνορθόδοξη ταυτότητα μας διδάσκει κατανόηση και ανεκτικότητα προς τους άλλους πολιτισμούς. Όχι όμως εις βάρος των εθνικών μας συμφερόντων και της ιστορικής μας αυτοσυνειδησίας.

Ας διδάξουμε λοιπόν στα παιδιά μας την ελληνορθόδοξη παράδοση και την Ιστορία του Έθνους μας και ας αξιοποιήσουμε την ευρωπαϊκή βοήθεια για τον περιορισμό της λαθρομεταναστεύσεως.

Κωνσταντίνος Χολέβας
Πολιτικός Επιστήμων

12.6.2010




Σχόλια (6)
  • Γεώργιος-Χαράλαμπος Κατρακίλης  - Απάντηση
    Το Ανατολικό Ρωμαϊκό Κράτος ήταν όχι "μονοπολιτιστικό" αλλά "μονοθρησκευτικό". Αποδεχόταν δηλαδή μόνον μία θρησκεία, αρχικώς τον χριστιανισμό καί αργότερα τον ορθόδοξο χριστιανισμό.
    Εμείς όμως, οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι πρέπει να εξοβελισθούν όλοι ανεξαιρέτως οι λαθρομετανάστες, έστω καί με σφαγές. Αυτό είναι θεμελίώδης πεποίθησή μου.
    Για μένα, ούτε καν οι έχοντες μεικτή καταγωγή με τον έναν εκ των δύο γονένων τους Έλληνα καί τον άλλον γονέα τους αλλοεθνή, δεν θα πρέπει να πολιτογραφούνται ως πολίτες της Ελλάδας. Για τέτοιαν αντίληψη ομιλώ.
    Για αυτό ακριβώς καί ομιλώ για εθνικισμό καί εθνικό κράτος.
    Σαφώς καί πιστεύω στην ισότητα καί στην ισονομία. Αλλά μεταξύ των Ελλήνων εν Ελλάδι. Οι ξένοι προφανώς θα είναι σε κατώτερη θέση.
    Καί μπορώ να το αναπτύξω.
    Δηλαδή πιστεύω στο καθεστώς της Αρχαίας Αθήνας για τους μετοίκους.
  • ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΣΥΚΙΩΤΗΣ  - ΙΕΡΗ ΕΛΛΑΣ-ΠΥΡΣΟΣ!!!!!!
    ΑΝΝΤΙΟΧΕ,ΟΙ ΜΕΤΙΚΟΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑ ΗΤΟ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΟΛΙΤΕΣ,ΕΧΟΝΤΑΣ ΦΥΣΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ,ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΕΚΛΕΓΕΙΝ ΚΑΙ ΕΚΛΕΓΕΣΘΕ!!!!!!ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΛΛΑΣ!!!!!!ΑΡΕΣ ΑΝΑΞ!!!!!!ΕΛΛΑΣ ΔΙΑΣ ΗΡΑ!!!!!!
  • Γεώργιος-Χαράλαμπος Κατρακίλης  - Απάντηση
    Φίλτατε Κωνσταντίνε, οι μέτοικοι στην Αρχαία Ελλάδα, δεν ήσαν αποκλειστικώς Έλληνες. Προέρχονταν από πλείστες περιοχές του τότε γνωστού κόσμου.
    Ωστόσο, η Αθηναϊκή νομοθεσία ήταν συγκεκριμένη καί σαφέστατη επί αυτού του θέματος, είτε αρέσει είτε δυσαρεστεί ορισμένους.
    Από μία παλαιότερη εργασία μου, την οποίαν είχα δημοσιεύσει σε κάποιο άλλο ανταλλακτήριο ιδεών, προ πολλού καιρού, παραθέτω τους σχετικούς νόμους, τους αναφερομένους επί του θέματος.

    Οι νόμοι της Αρχαίας Αθήνας για τα παιδιά, τις γυναίκες καί τους μετοίκους.

    Σε αυτήν την εργασία μου, παραθέτω την νομοθεσία της Αρχαίας Αθήνας για τα παιδιά, τις γυναίκες καί τους μετοίκους, ώστε να διαλυθούν οι μύθοι των αριστεριστών.

    Νόμοι της Αρχαίας Αθήνας

    Ως πηγή χρησιμοποιώ το βιβλίο ΣΟΛΩΝΟΣ ΝΟΜΟΙ σε
    εισαγωγή–επιμέλεια του Κλεάνθη Γρίβα καί Νεοελληνική απόδοση Γιάννη Χριστοδούλου ΒΙΒΛΙΟ…βάρδια,
    ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 2.002μ.α.χ.χ., ISBN 960–7318–84–6.
    Επίσης, ως πηγές χρησιμοποιώ καί τους Αρχαίους Έλληνες Συγγραφείς από τις εκδόσεις «Κάκτος», οι οποίοι μνημονεύονται εδώ, δηλαδή τους Παραλλήλους Βίους του Πλουτάρχου(Βίοι του Περικλή, του Σόλωνα, του Αλκιβιάδη) τον Αρεοπαγιτικό λόγο του Ισοκράτη καί τον λόγο του Αισχίνη Κατά Τιμάρχου, όπου παραθέτω τα σχετικά εδάφια του εκάστοτε κειμένου, ώστε να μπορεί κανείς να ελέγξει την αλήθεια των λεγομένων του συγκεκριμένου βιβλίου, του συγκεντρώσαντος τους νόμους του Σόλωνα. Μάλιστα, σε αυτά παραθέτω καί την μετάφραση των εκδόσεων «Κάκτος», ώστε να συγκριθούν οι δύο εκδοχές, διότι το θεωρώ χρήσιμο. Επίσης, όπου είναι εφικτό, παραθέτω καί την αρχική πηγή με το Αρχαίο κείμενο για την εξαγωγή των χρησίμων συμπερασμάτων.
    Στα υπόλοιπα κείμενα, απλώς παραθέτω την ακριβή πηγή, για όσους θέλουν να το βρουν.
    Τώρα ήλθε η ώρα να παραθέσω τους Αθηναϊκούς νόμους, ώστε να βγάλουν όλοι τα συμπεράσματά τους. Η αρίθμηση των νόμων ακολουθεί αυτή του βιβλίου. Στην αρχή παρατίθεται το αρχαίο κείμενο καί στην συνέχεια η μετάφραση.

    Α) Νόμοι περί παιδιών–γυναικών

    1) Η πρώτη ενότητα, είναι από το βιβλίο Α΄, το κεφάλαιο 4, Παιδιά(νόμιμα, νόθα καί υιοθετημένα) καί η Πατρική Εξουσία.

    31. Μόνους Αθηναίους είναι τούς εκ δυοίν Αθηναίοιν γεγονότας.

    31. Αθηναίοι είναι μόνο όσοι γεννήθηκαν από γονείς Αθηναίους.

    Πηγή: Νόμος του Περικλή, Πλούταρχος Περικλής, κεφάλαιο 37, εδάφιο 3(Πλουτάρχου Περικλής 37,3).

    Σχόλιο: Μάλιστα το πλήρες χωρίο του Πλουτάρχου στον Βίο του Περικλή, έχει ως εξής:

    είχε δ’ ούτω τά περί τόν νόμον. ακμάζων ο Περικλής εν τή πολιτεία πρό πάνυ πολλών χρόνων καί παίδας έχων ώσπερ είρηται γνησίους, νόμον έγραψεν, μόνους Αθηναίους είναι τούς εκ δυείν Αθηναίων γεγονότας.

    Μετάφραση "Κάκτου"

    Τα σχετικά με το νόμο αυτόν έχουν έτσι: όταν ο Περικλής βρισκόταν στην ακμή του στην πολιτεία πριν από πάρα πολλά χρόνια καί είχε, όπως το γράψαμε, γνήσια παιδιά, πρότεινε ένα νόμο, να είναι κανονικοί Αθηναίοι μόνο όσοι γεννιούνται από γονείς, καί τους δύο, Αθηναίους.

    Σημείωση: Εδώ παρατηρούμε μία γλωσσική διαφορά στα δύο κείμενα, των εκδόσεων «ΒΙΒΛΙΟ…βάρδια» καί των εκδόσεων «Κάκτος», αφού το δύο στον δυϊκό οι εκδόσεις «ΒΙΒΛΙΟ…βάρδια» το γράφουν ως «δυοίν» καί οι εκδόσεις «Κάκτος» ως «δυείν». Τώρα ποιός από τους δύο γραμματικούς τύπους του δυϊκού είναι ο ορθότερος, αυτό αφορά ειδικούς φιλολόγους καί δεν είναι της παρούσας στιγμής.

    32. Νόθον είναι τόν μή εξ αστής γεγονότα.

    32. Νόθος είναι αυτός που δεν γεννήθηκε από Αθηναία.

    Πηγή: Νόμος του ρήτορα Αριστοφώντα που δημοσιεύθηκε όταν ήταν άρχοντας ο Ευκλείδης. Καρύστιος.

    33. Μηδέ νόθω, μηδέ νόθη, αγχιστείαν είναι μηθ’ ιερών μηθ’ οσίων, απ’ Ευκλείδου άρχοντος.

    33. Ανάμεσα σε έναν νόθο καί σε μία νόθα δεν υπάρχει συγγένεια, ούτε έχουν δικαίωμα να κληρονομήσουν δημόσια ή ιερά πράγματα, από την ημέρα που ανέλαβε την εξουσία ο Ευκλείδης.

    Πηγή: Αριστοφάνης, Όρνιθες(Ο νόμος αυτός ήταν του Σόλωνα καί δεν αναγνώριζε τους νόθους ως συγγενείς).

    Να καί το αρχαίο κείμενο, όπως παρατίθεται στους στίχους
    1661-1665:

    Αρχαίο κείμενο

    Νόθω δέ μή, είναι αγχιστείαν παίδων όντων γνησίων'
    εάν δέ παίδες μή ώσι γνήσιοι, τοίς εγγυτάτω γένους
    μετείναι τών χρημάτων.

    Μετάφραση "Κάκτου"

    Ο νόθος δεν έχει κληρονομικά δικαιώματα, όταν υπάρχουν γνήσια παιδιά' αν δεν υπάρχουν, κληρονόμοι γίνονται οι πιο κοντινοί συγγενείς.

    34. Όταν τίς ών άπαις κύριος τών εαυτού ποιήσηται υιόν, τούτον κύριον είναι.

    34. Όταν ένας άκληρος που είναι κύριος της περιουσίας του, υιοθετήσει παιδί, αυτό καθίσταται κληρονόμος του.

    Πηγή: Ισαίος.

    Άρθρο 35. Τόν ζώντα ποιείσθαι παίδα.

    Άρθρο 35. Επιτρέπεται να υιοθετείται μόνο ζωντανό παιδί.

    Πηγή: Δημοσθένης, Προς Λεωχάρη.

    Άρθρο 36. Τώ ποιηθέντι ουκ εξείναι επανιέναι, εάν μή υιόν καταλίπη γνήσιον.

    Άρθρο 36. Ο υιοθετημένος δεν επιτρέπεται να επιστρέψει στη φυσική του οικογένεια, παρά μόνο αν αφήσει πίσω του γνήσιο παιδί.

    Πηγή: Ισαίος, Περί του Φιλοκτήμονος κλήρου. Σύμφωνα με τη νομοθεσία του Σόλωνα, αυτός που υιοθετήθηκε μπορούσε να επιστρέψει στη φυσική του οικογένεια,
    αρκεί πρώτα να άφηνε νόμιμο γιο σ’ αυτόν που τον υιοθέτησε. Έτσι, θα εκπληρωνόταν καί ο σκοπός της υιοθεσίας.

    Άρθρο 37. Τούς γονείς θέσθαι τούνομα εξ αρχής, καί πάλιν εξαλείψαι, εάν βούλωνται.

    Άρθρο 37. Οι γονείς δίνουν από την αρχή το όνομα στα παιδιά τους καί μπορούν να το ακυρώσουν, εάν θέλουν.

    Πηγή: Δημοσθένης, Προς Βοιωτόν περί του ονόματος. Οι Αθηναίοι συνήθιζαν, δέκα μέρες μετά τη γέννηση του παιδιού να του δίνουν το όνομά του. Συνήθως έδιναν το όνομα των συγγενών, για να διαιωνίζουν τη μνήμη τους.

    Άρθρο 38. Εάν τέ τινα φύσει γεγονότα εισαγάγη τίς, εάν τε ποιητόν επιτιθέναι πίστιν κατά τών ιερών, ή μήν εξ αστής εισάγειν καί γεγονότα ορθώς, καί τόν υπάρχοντα φύσει, καί τόν ποιητόν.

    Άρθρο 38. Εάν κάποιος καταγράψει στα ληξιαρχικά βιβλία το φυσικό ή το θετό του παιδί, πρέπει να ορκιστεί στα ιερά, ότι το παιδί το έχει με αστή καί γεννήθηκε νόμιμα καί ότι είναι το φυσικό ή θετό του παιδί.

    Πηγή: Ισαίος, Περί του Απολλοδώρου κλήρου.(Κάθε πατέρας ήταν υποχρεωμένος, μόλις έφθαναν τα παιδιά του στην εφηβική ηλικία, να τα οδηγήσει στους Φράτορες καί να τα καταγράψει στα ληξιαρχικά βιβλία του δήμου. Τα βιβλία αυτά ονομάζονταν «κοινόν Γραμματείον». Συγχρόνως έδινε όρκο ότι ήταν νόμιμα ή υιοθετημένα. Οι Φράτορες ήταν μέλη του δήμου καί είχαν το δικαίωμα ν’ απορρίψουν την καταγραφή, αν είχαν αμφιβολίες για τη νομιμότητα ή την υιοθέτηση του παιδιού).

    Άρθρο 39. Τό ιερείον μή μείον εισάγειν ωρισμένου σταθμού. αίγα μέν πεντήκοντα μνών, δύο δέ πρόβατα τετταράκοντα καί οκτώ μνών.

    Άρθρο 39. Την ημέρα της καταγραφής των παιδιών πρέπει να θυσιάζονται στους θεούς ζώα ενός ορισμένου βάρους, μία κατσίκα βάρους 50 μνών καί δύο πρόβατα βάρους 48 μνών.

    Σημείωση βιβλίου: Η μνα ζύγιζε 1 καί 2/3 της Ρωμαϊκής λίτρας.

    Άρθρο 41. Τούς γονέας κυρίους είναι αποκηρύξαι.

    Άρθρο 41. Οι γονείς μπορούν να αποκηρύξουν τα παιδιά τους.

    Πηγή: Πλάτων Περί Νόμων. Λουκιανός.(Αν τα παιδιά έκαναν σφάλματα, που μπορούσαν να προσβάλουν το όνομα της οικογένειας, οι γονείς είχαν το δικαίωμα να τα αποκηρύξουν καί στο εξής να μην τα αναγνωρίσουν ως παιδιά τους. Για να ισχύει, όμως, η αποκήρυξη, θα ’πρεπε πρώτα να δικαστεί η υπόθεση.)

    Άρθρο 42. Μή εξείναι θυγατέρας πωλείν, μήτ’ αδελφάς πλήν άν λάβη παρθένον ανδρί συγγεγενημένην.

    Άρθρο 42. Δεν επιτρέπεται να πουλά κάποιος τις κόρες του ή τις αδελφές του, εκτός εάν συλλάβει να συνευρίσκεται με άνδρα κάποια απ’ αυτές που είναι παρθένα.

    Πηγή: Πλούταρχος Σόλων 23, 2, σειρές 1–3.

    Άρθρο 43. Τούς παίδας διδάσκεσθαι πρώτον νείν τε καί γράμματα καί τούς μέν υποδεέστερον πράττοντας, έπειτα περί τάς γεωργίας, καί τάς εμπορίας, καί τήν τέχνην. τούς δέ βίον ικανόν κεκτημένους περί τε μουσικήν, καί ιππικήν καί τά γυμνάσια, καί τά κυνηγέσια καί τήν φιλοσοφίαν διατρίβειν.

    Άρθρο 43. Τα παιδιά πρέπει πρώτα να διδάσκονται το κολύμπι καί τα γράμματα. Καί έπειτα, οι φτωχοί πρέπει να διδάσκουν στα παιδιά τους τη γεωργία, το εμπόριο καί τεχνικές δεξιότητες, ενώ οι πλούσιοι πρέπει να ασχολούνται με τη μουσική, την ιππασία, τη γυμναστική, το κυνήγι καί τη φιλοσοφία.

    Πηγή: Ισοκράτης Αρεοπαγιτικός, 44,4–45,7.

    Ωστόσο, κατά τον «Κάκτο» το συγκεκριμένο κείμενο έχει ως εξής.

    Αρχαίο κείμενο

    Τούς μέν γάρ υποδεέστερον πράττοντας επί τάς γεωργίας καί τάς εμπορίας έτρεπον, ειδότες τάς απορίας μέν διά τάς αργίας γιγνομένας, τάς δέ κακουργίας διά τάς απορίας. αναιρούντες ούν τήν αρχήν τών κακών απαλλάξειν ώοντο καί τών άλλων αμαρτημάτων τών μετ’ εκείνην γιγνομένων. Τούς δέ βίον ικανόν κεκτημένους περί τε τήν ιππικήν καί τά γυμνάσια καί τά κυνηγέσια καί τήν φιλοσοφίαν ηνάγκασαν διατρίβειν.

    Μετάφραση «Κάκτου»

    Γι’ αυτό, όσους είχαν μικρότερη περιουσία τους έστρεφαν προς τη γεωργία καί το εμπόριο, γιατί ήξεραν πως η φτώχεια είναι συνέπεια της ανεργίας καί οι κακές πράξεις συνέπεια της φτώχειας. Πίστευαν λοιπόν ότι, αν εξάλειφαν την αιτία του κακού, θ’ απομάκρυναν καί τα υπόλοιπα κακά που συνδέονται με αυτή. Εκείνους που διέθεταν αρκετή περιουσία ανάγκασαν ν’ ασχολούνται με την ιππασία, τη γυμναστική, το κυνήγι καί τη φιλοσοφία.

    Άρθρο 44. Ο τούς γονέας τύπτων ή μή τρέφων ή μή παρέχων οίκησιν, καί τά επιτήδεια άτιμος έστω.

    Άρθρο 44. Αυτός που χτυπά τους γονείς του ή δεν τους τρέφει ή δεν τους παρέχει κατοικία καί τα αναγκαία προς το ζην, τιμωρείται με το επιτίμιο της ατιμίας.

    Πηγή: Ισαίος, Κύφωνος κλήρου.(Το επιτίμιο της ατιμίας συνεπαγόταν τον αποκλεισμό από όλες τις δημόσιες υπηρεσίες καί πανηγύρεις).

    Άρθρο 45. Εάν δέ τις απαχθή τών γονέων κακώσεως ηλωκώς, εισιών όπη μή χρή, δησάντων αυτόν οι ένδεκα, καί εισαγόντων αυτόν εις τήν Ηλιαίαν. κατηγορείτω δέ ο βουλόμενος οίς έξεστιν. Εάν δέ αλώ, τιμάτω η Ηλιαία, ό,τι χρή παθείν αυτόν ή αποτίσαι. εάν δέ αργυρίου τιμηθή, δεδέσθω τέως έως άν εκτίση.

    Άρθρο 45. Αν κάποιος κατηγορηθεί ότι κακομεταχειρίστηκε τους γονείς του ή ότι μπήκε σε μέρος που απαγορεύεται, πρέπει να συλλαμβάνεται από τους Έντεκα καί να οδηγείται στο δικαστήριο της Ηλιαίας. Καί, όποιος θέλει ας τον κατηγορήσει γι’ αυτά που μπορεί. Σε περίπτωση που καταδικαστεί, το δικαστήριο της Ηλιαίας ορίζει ως τιμωρία του κάποια σωματική ή χρηματική ποινή. Αν η ποινή είναι χρηματική, φυλακίζεται μέχρι να πληρώσει.

    Πηγή: Δημοσθένης, Κατά Τιμοκράτους.(Οι Έντεκα αποτελούνταν από πολίτες–ένας από κάθε φυλή–επιτηρούσαν τις φυλακές καί οδηγούσαν τους κατάδικους στον τόπο της εκτέλεσης. Σ’ αυτούς προστίθεται καί ο γραμματέας.).

    Άρθρο 46. Υιώ τρέφειν τόν πατέρα μή διδαξάμενον τέχνην επάναγκες μή είναι.

    Άρθρο 46. Ο γιος δεν είναι υποχρεωμένος να γηροκομεί τον πατέρα του, εάν ο πατέρας του δεν του έχει διδάξει κάποια τέχνη.

    Πηγή: Γαληνός.

    Πηγή Γαληνού: Πλουτάρχου Σόλωνας 22,1(σειρές 5–6). Από εκεί αντλεί ο Γαληνός.

    Άρθρο 47. Μηδέ τοίς εξ εταίρας γενομένοις επάναγκες είναι τούς πατέρας τρέφειν.

    Άρθρο 47. Αυτοί που γεννήθηκαν από εταίρα, δεν είναι υποχρεωμένοι να γηροκομήσουν τους γονείς τους.

    Πηγή: Συνέσιος.

    Άρθρο 48. Υπέρ τού πατρός τόν υιόν πίστιν δούναι, εάν τις τεθνεώτι επικαλών δικάζηται τώ κληρονόμω.

    Άρθρο 48. Αν κάποιος προσάγει στο δικαστήριο έναν κληρονόμο κατηγορώντας το νεκρό γονιό του, ο γιος οφείλει ν’ αποδείξει την τιμιότητα του πατέρα του.

    Πηγή: Δημοσθένης, Προς Κάλλιππον

    Άρθρο 49. Τούς γονείς τιμάν. εάν τις γονέας μή θεραπεύη, τούτω δίκην τε επιτιθέναι καί ουκ εάν άρχειν.

    Άρθρο 49. Τα παιδιά οφείλουν να τιμούν τους γονείς τους. Εάν κάποιος δεν φροντίζει τους γονείς του, προσάγεται στο δικαστήριο καί δεν του ανατίθεται κανένα δημόσιο αξίωμα.

    Πηγή: Ξενοφώντος Απομνημονεύματα Β΄ 2,13

    Να καί το σχετικό κείμενο, όπως ακριβώς παρατίθεται στα Απομνημονεύματα του Ξενοφώντα, στον συγκεκριμένο διάλογο του Σωκράτη με τον γιο του Λαμπροκλή. Ομιλεί ο Σωκράτης.

    Αρχαίο κείμενο

    ουκ οίσθ’ ότι καί η πόλις άλλης μέν αχαριστίας ουδεμιάς επιμελείται ουδέ δικάζει, αλλά περιορά τούς εύ πεπονθότας χάριν ουκ αποδόντας, εάν δέ τις γονέας μή θεραπεύη, τούτω δίκην τε επιτίθησι καί αποδοκιμάζουσα ουκ εά άρχειν τούτον, ως ούτε άν τά ιερά ευσεβώς θυόμενα υπέρ τής πόλεως τούτου θύοντος ούτε άλλο καλώς καί δικαίως ουδέν άν τούτου πράξαντος; καί νή Δία εάν τις τών γονέων τελευτησάντων τούς τάφους μή κοσμή, καί τούτο εξετάζει η πόλις εν ταίς τών αρχόντων δοκιμασίαις.

    Μετάφραση "Κάκτου"

    Δεν ξέρεις ότι καί η πόλη δεν φροντίζει ούτε καί δικάζει καμιά άλλη αχαριστία, αλλά αδιαφορεί για όσους ευεργετήθηκαν καί δεν ανταποδίδουν την ευεργεσία, αν όμως κάποιος δεν φροντίζει τους γονείς του, τον καταδικάζει καί αποδοκιμάζοντάς τον δεν του επιτρέπει να πάρει εξουσία, έχοντας τη γνώμη ότι ούτε καί οι θυσίες που προσφέρονται από αυτόν για την πόλη δεν προσφέρονται με ευσέβεια ούτε καί τίποτε άλλο δεν θα γινόταν από αυτόν καλά καί δίκαια; Επίσης, μα τον Δία, αν κάποιος δεν στολίσει τους τάφους των γονιών του, όταν πεθάνουν, καί αυτό το εξετάζει η πόλη κατά τις δοκιμασίες των αρχόντων.

    Άρθρο 50. Υιώ τόν πατέρα υπό νόσων ή γήρως διατιθέμενον αισχρώς, εξείναι παρανοίας γράφεσθαι. παρανοίας δέ ελόντι τόν πατέρα εξείναι καί δήσαι.

    Άρθρο 50. Ο γιος μπορεί να κατηγορήσει τον πατέρα του ως τρελό από αρρώστιες ή γηρατειά, εάν ο πατέρας φέρεται με άσχημο τρόπο. Καί εάν αποδείξει ότι ο πατέρας είναι παράφρων, μπορεί καί να τον φυλακίσει.

    Πηγή: Πλάτων, Περί Νόμων, Βιβλίο ΙΑ΄.

    2) Η δεύτερη ενότητα, είναι από το Δεύτερο βιβλίο, κεφάλαιο 7, οι νόμοι για Διδασκαλεία καί Γυμνάσια. Είναι οι νόμοι 149 – 150.

    Άρθρο 149. Οι δέ τών παίδων διδάσκαλοι ανοιγέτωσαν μέν τά διδασκαλεία μή πρότερον ηλίου ανιόντος, κλειέτωσαν δέ πρό ηλίου δύνοντος καί μή εξέστω τοίς υπέρ τήν τών παίδων ηλικίαν ούσιν εισιέναι των παίδων ένδον όντων, εάν μή υιός διδασκάλου, ή αδελφού, ή θυγατρός ανήρ. Εάν δέ τις παρά ταύτ’ εισίη, θανάτω ζημιούσθω. Καί οι Γυμνασιάρχαι τοίς Ερμαίοις μή εάτωσαν συγκαθιέναι μηδένα τών εν ηλικία τρόπω μηδενί. Εάν δέ επιτρέπη, καί μή εξείργη τού Γυμνασίου, ένοχος έστω ο Γυμνασιάρχης τώ τής ελευθέρων φθοράς νόμω. Οι δέ χορηγοί οι καθιστάμενοι υπό τού δήμου έστωσαν τήν ηλικίαν υπέρ τετταράκοντα έτη.

    Άρθρο 149. Οι διδάσκαλοι των παιδιών δεν πρέπει να ανοίγουν τα διδασκαλεία πριν την ανατολή του ήλιου ούτε να τα κλείνουν πριν τη δύση του. Όσο βρίσκονται μέσα σ’ αυτά τα παιδιά, δεν επιτρέπεται η είσοδος σε όσους έχουν υπερβεί την παιδική ηλικία, εκτός αν πρόκειται για το γιο ή τον ανεψιό ή το γαμπρό του δασκάλου. Αν όμως κάποιος, παρόλα αυτά, μπει μέσα, να τιμωρείται με θάνατο. Οι Γυμνασιάρχες να μην αφήνουν με κανένα τρόπο κάποιο από τα παιδιά να μπει στις αίθουσες του Ερμή. Αν ο Γυμνασιάρχης επιτρέψει ή δεν εμποδίσει το παιδί να μπει στο Γυμνάσιο, είναι ένοχος καί τιμωρείται σύμφωνα με το νόμο για τη διαφθορά των ελεύθερων παιδιών. Οι χορηγοί, που έχουν οριστεί από το λαό, πρέπει να υπερβαίνουν την ηλικία των 40 ετών.

    Πηγή: Αισχίνης, Κατά Τιμάρχου 12,1–12.

    Αλλά επειδή μπορεί ορισμένοι να πουν ότι δεν είναι δυνατόν να ισχύουν αυτά τα πράγματα, ας παραθέσω καί την μετάφραση των εκδόσεων «Κάκτος», από τον τόμο 235 της σειράς των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων «Οι Έλληνες» καί ταυτοχρόνως πρώτο των Απάντων του Αισχίνη.

    Μετάφραση «Κάκτου»

    Οι δάσκαλοι των παιδιών να μην ανοίγουν τα διδασκαλεία πριν από την ανατολή του ήλιου καί να τα κλείνουν πριν από τη δύση. Δεν επιτρέπεται σ’ όποιον έχει υπερβεί την παιδική ηλικία να μπαίνει στα διδασκαλεία, όταν μέσα βρίσκονται παιδιά, εκτός αν αυτός είναι γιος, αδερφός ή γαμπρός του δασκάλου. Αν κάποιος παραβαίνοντας αυτή τη διαταγή μπει μέσα, τιμωρείται με την ποινή του θανάτου. Κι οι γυμναστές οφείλουν στις γιορτές του Ερμή να μην αφήνουν κανέναν ενήλικο καί με κανένα τρόπο να κάθεται μαζί με τα παιδιά. Ο γυμναστής εκείνος που επιτρέπει κάτι τέτοιο καί δεν διώχνει από το γυμναστήριο τον παραβάτη θα είναι ένοχος για παράβαση του νόμου περί διαφθοράς ελευθέρων παιδιών. Οι χορηγοί που ορίζει ο δήμος πρέπει να έχουν συμπληρώσει το τεσσαρακοστό έτος της ηλικίας του.

    Σχόλιο: Η μόνη διαφωνία μεταξύ των δύο μεταφράσεων, είναι ότι οι εκδόσεις «ΒΙΒΛΙΟ…βάρδια» αποδίδουν το «Ερμαίοις» ως «αίθουσες του Ερμή», ενώ οι εκδόσεις «Κάκτος» τον αποδίδουν ως «γιορτές του Ερμή». Σωστοί μεταφραστικώς είναι καί οι δύο όροι, αλλά το θέμα είναι πως κατ’ εμέ πρέπει να προτιμηθεί η μετάφραση του «Κάκτου», επειδή η Αρχαία Αθήνα όντως οργάνωνε εορτές προς τιμήν του Ερμή, στις οποίες ορίζονταν χορηγοί σε παιδικές χορωδίες κ.λ.π.

    3) Η τρίτη ενότητα, είναι Πέμπτο βιβλίο, κεφάλαιο 1, οι νόμοι για τον Γάμο καί είναι οι νόμοι 291–311.

    Άρθρο 291. Ένα άνδρα μιάς γυναικός τυχείν.

    Άρθρο 291. Ο κάθε άνδρας πρέπει να νυμφεύεται μία μόνο γυναίκα.

    Πηγή: Ιερώνυμος Ρόδιος.

    Άρθρο 292. Γαμείν αστήν μίαν.

    Άρθρο 292. Ο πολίτης πρέπει να μυφεύεται με μία αστή.

    Πηγή: Αριστοτέλη Πολιτικά Η' 1335a 27-29.
    Παραθέτω το συγκεκριμένο κείμενο του Αριστοέλη, προς έναν χρήσιμο προβληματισμό, για να δούμε τί θα πουν οι διάφοροι.

    Αρχαίο κείμενο

    διό τάς μέν αρμόττει περί τήν τών οκτωκαίδεκα ετών ηλικίαν συζευγνύναι, τούς δ' επτά καί τριάκοντα [ή μικρόν].

    Μετάφραση "Κάκτου"

    Γιατί καί γι' αυτό χρειάζεται ορισμένος χρόνος, η υπέρβαση του οποίου δεν το αυξάνει. Έτσι για τις γυναίκες είναι καλό να παντρεύονται στα δεκαοχτώ τους χρόνια, ενώ για τους άντρες όταν φτάσουν τα τριανταεπτά ή λίγο νωρίτερα.

    Άρθρο 293. Επ’ αρότρω παίδων.

    Άρθρο 293. Σκοπός του γάμου είναι η τεκνοποιΐα.

    Πηγή: Ισίδωρος Πηλουσιώτης.

    Άρθρο 294. Ήν άν εγγυήση επί δικαίοις δάμαρτα είναι, ή πατήρ, ή αδελφός ομοπάτωρ, ή πάππος ο πρός πατρός, εκ ταύτης είναι παίδας γνησίους. Εάν δέ μηδείς ή τούτων, εάν μέν επίκληρός τις ή, τόν κύριον έχειν, εάν δέ μή ή, ότω άν επιτρέψη, τούτον κύριον είναι.

    Άρθρο 294. Τα παιδιά που θα γεννηθούν από τη γυναίκα, που την πάντρεψε νόμιμα ο πατέρας της ή ο ομοπάτριος αδερφός της ή ο παππούς απ’ τη μεριά του πατέρα της, είναι γνήσια. Αν η γυναίκα είναι ορφανή καί δεν υπάρχει κανείς από τους παραπάνω συγγενείς, για να την παντρέψει, πρέπει να τη νυμφευθεί ο κηδεμόνας της. Καί αν δεν υπάρχει ούτε κηδεμόνας, τότε η γυναίκα μπορεί να διαλέξει για σύζυγο όποιον θέλει.

    Άρθρο 295. Εάν δέ τις εκδιδώ ξένην γυναίκα ανδρί Αθηναίω ως εαυτώ προσήκουσαν, άτιμος έστω, καί η ουσία αυτού δημοσία έστω καί τού ελόντος τό τρίτον μέρος. γραφέσθω δέ πρός τούς Θεσμοθέτας οίς έξεστι, καθάπερ τής ξενίας.

    Άρθρο 295. Αν κάποιος παντρέψει με άνδρα Αθηναίο, ξένη γυναίκα, ως κόρη του, να τιμωρείται με την ποινή της ατιμίας, να δημεύεται η περιουσία του καί το ένα τρίτο αυτής να δίνεται στον κατήγορό του. Ο καθένας μπορεί να τον καταγγείλει ενώπιον των θεσμοθετών, οι οποίοι δικάζουν σύμφωνα με τους νόμους που αναφέρονται στην ξενία.

    Πηγή: Δημοσθένης, Κατά Νεαίρας 52.

    Παραθέτω το αρχαίο κείμενο καί κατά τον "Κάκτο", όπως καί την αντίστοιχη μετάφραση.

    Αρχαίο κείμενο

    Εάν δέ τις εκδώ ξένην γυναίκα ανδρί Αθηναίω ως εαυτώ προσήκουσαν, άτιμος έστω, καί η ουσία αυτού δημοσία έστω, καί τού ελόντος τό τρίτον μέρος. γραφέσθων δέ πρός τούς θεσμοθέτας οίς έξεστιν, καθάπερ τής ξενίας.

    Μετάφραση "Κάκτου"

    Εάν κάποιος παντρέψει ξένη με Αθηναίο πολίτη, σαν να είναι συγγενής του, χάνει τα πολιτικά του δικαιώματα καί η περιουσία του δημεύεται, ενώ το ένα τρίτο της περιέρχεται σε αυτόν που έκανε την καταγγελία. Η καταγγελία πρέπει να γίνεται ενώπιον των θεσμοθετών, από εκείνους που έχουν το σχετικό δικαίωμα, όπως στις περιπτώσεις δίκης ξενίας.

    Σχόλιο: αν εφαρμοζόταν αυτός ο νόμος σήμερα ξέρετε τί θα συνεπαγόταν; Ότι δεν θα θεωρούνταν νόμιμα παιδιά, τα προερχόμενα από μεικτούς γάμους. Θα ερωτήσει κάποιος μα πώς είμαστε βέβαιοι για αυτό το πράγμα;
    Ας αναφέρω μία χαρακτηριστική περίπτωση.
    Ο Αλκιβιάδης, κατά τον Πλούταρχο(Πλουτάρχου Αλκιβιάδης 39, 5 – 9) είχε αποκτήσει από την Κορίνθια εταίρα Τιμάνδρα μία κόρη την Λαΐδα.
    Αν λοιπόν ο Αλκιβιάδης ζούσε μερικά έτη παραπάνω καί ήθελε να βρει γαμπρό για την κόρη του την Λαΐδα, από την Αθήνα, με βάση αυτόν τον νόμο, οι Αθηναίοι θα τον τιμωρούσαν με δήμευση της περιουσίας του καί μάλιστα το ένα τρίτο θα το έπαιρνε ο κατήγορος. Καί αυτό, επειδή η κόρη του Αλκιβιάδη προερχόταν από μη Αθηναία γυναίκα(!!!!).
    Σκεφθείτε λοιπόν τί θα έπρεπε να ισχύει σήμερα κατά την Αθηναϊκή αντίληψη.

    Άρθρο 296. Εάν δέ ξένος αστή συνοική τέχνη, ή μηχανή ητινιούν, γραφέσθω πρός τούς Θεσμοθέτας Αθηναίων, ο βουλόμενος οίς έξεστιν. Εάν δέ αλώ, πεπράσθω καί αυτός καί η ουσία αυτού, καί τό τρίτον μέρος έστω τού ελόντος. Ωσαύτως δέ καί εάν η ξένη τώ αστώ συνοική, κατά ταύτα καί ο συνοικών τή ξένη αλούση οφειλέτω χιλίας δραχμάς.

    Άρθρο 296. Κάθε Αθηναίος πολίτης μπορεί να κατηγορήσει ενώπιον των θεσμοθετών τον ξένο που θα χρησιμοποιήσει οποιοδήποτε τέχνασμα, για να νυμφευθεί αστή. Καί αν ο ξένος καταδικαστεί, να πουληθεί ως δούλος, να δημευθεί η περιουσία του καί το τρίτο μέρος αυτής να το πάρει ο κατήγορός του. Το ίδιο ισχύει καί για το αν κάποια ξένη παντρευτεί Αθηναίο. Καί αφού καταδικαστεί η ξένη, ο πολίτης, τον οποίο παντρεύτηκε, πρέπει να πληρώσει πρόστιμο χιλίων δραχμών.

    Πηγή: Δημοσθένης, Κατά Νεαίρας 16.

    Ακριβώς το ίδιο κείμενο παραθέτει καί ο "Κάκτος", αλλά το παραθέτω άλλη μία φορά για σύγκριση με την μετάφραση του "Κάκτου".

    Αρχαίο κείμενο.

    Εάν δέ ξένος αστή συνοική τέχνη ή μηχανή ητινιούν, γραφέσθω πρός τούς θεσμοθέτας Αθηναίων ο βουλόμενος οίς έξεστιν. εάν δέ
    αλώ, πεπράσθω καί αυτός καί η ουσία αυτού, καί τό τρίτον μέρος
    έστω τού ελόντος. έστω δέ καί εάν η ξένη τώ αστώ συνοική κατά ταυτά, καί ο συνοικών τή ξένη τή αλούση οφειλέτω χιλίας δραχμάς.

    ΝΟΜΟΣ

    Εάν ξένος συζεί με Αθηναία, με οποιοδήποτε πρόσχημα ή τέχνασμα, μπορεί να τον καταγγείλει στους θεσμοτέτες όποιος Αθηναίος έχει το σχετικό δικαίωμα. Εάν καταδικαστεί, πουλιέται ως δούλος, δημεύεται η περιουσία του καί το ένα τρίτο της περιέρχεται σε αυτόν που τον κατήγγειλε. Το ίδιο συμβαίνει καί στην περίπτωση που Αθηναίος πατνρεύτηκε ξένη' εάν η ξένη καταδικαστεί, ο σύζυγός της τιμωρείται επιπροσθέτως με πρόστιμο χιλίων δραχμών.

    Σχόλιο: Ο προηγούμενος νόμος αφορούσε την περίπτωση που κάποιος Αθηναίος προξένευε ξένη γυναίκα σε άλλον Αθηναίο. Ο συγκεκριμένος νόμος, αφορά τις νομικές συνέπειες για την πλευρά των συναψάντων αυτόν τον γάμο. Οι συνέπειες καί σε αυτήν την περίπτωση ήταν ολέθριες για όσους έπρατταν κάτι τέτοιο. Όσο για το πρόστιμο των χιλίων δραχμών, ας μην το υποτιμά κάποιος, διότι τότε το μέσο ημερομίσθιο ήταν τρείς οβολοί(=μισή δραχμή). Άρα, με βάση αυτό, συμπεραίνουμε ότι ένα πρόστιμο χιλίων δραχμών ισοδυναμούσε τότε με δύο χιλιάδες(2.000) ημερομίσθια(!!!!).

    Άρθρο 297. Επί ξένης μή εκδίδοσθαι αστήν ούσαν.

    Άρθρο 297. Δεν επιτρέπεται να παντρευτεί κάποια αστή Αθηναία σε ξένο τόπο.

    Πηγή: Δημοσθένης, Κατά Τιμοκράτους.

    4) Η τέταρτη ενότητα είναι από το Πέμπτο βιβλίο, κεφάλαιο 5, Εξώθηση στην Πορνεία, ενώ είναι οι νόμοι 328 – 334.

    Άρθρο 328. Δούλον ελευθέρου παιδός μή εράν, μητ’ επακολουθείν, ή τύπτεσθαι τή δημοσία μάστιγι πεντήκοντα πληγάς.

    Άρθρο 328. Ο δούλος απαγορεύεται να αγαπά κόρη ελεύθερου άνδρα, καθώς επίσης καί να την παρακολουθεί. Αν το κάνει, τιμωρείται με πενήντα μαστιγώματα.

    Πηγή: Αισχίνη Κατά Τιμάρχου 140,1–3

    Άρθρο 329. Εάν τινα εκμισθώση εταιρείν πατήρ, ή αδελφός, ή θείος, ή επίτροπος ή όλως τών κυρίων τις, κατ’ αυτού μέν τού παιδός γραφήν εταιρήσεως ουκ είναι, κατά δέ τού μισθώσαντος καί τού μισθωσαμένου. τού μέν, ότι εξεμίσθωσε, τού δέ, ότι εμισθώσατο. καί ίσα τά επιτίμια εκατέρω είναι. καί μή επάναγκες είναι τώ παιδί ηβήσαντι τρέφειν τόν πατέρα, μηδέ οίκησιν παρέχειν, ός άν εκμισθωθή εταιρείν, αποθανόντα δέ θαπτέτω, καί τ’ άλλα ποιείτω τά νομιζόμενα.

    Άρθρο 329. Αν ο πατέρας ή ο αδερφός ή ο θείος ή ο κηδεμόνας ή όποιος έχει στην εξουσία του κάποιο παιδί καί πάρει χρήματα, για να το εξωθήσει στην πορνεία, αλλά
    αυτός που τον εκμίσθωσε, καθώς καί αυτός που εκμισθώθηκε. Ο ένας, γιατί πλήρωσε
    γι’ αυτό το σκοπό καί ο άλλος γιατί δέχτηκε τα λεφτά. Καί η ποινή είναι καί για τους δύο η ίδια. Καί όταν το παιδί φτάσει στο δέκατο τέταρτο έτος της ηλικίας του, δεν είναι υποχρεωμένο να τρέφει καί να παρέχει κατοικία στον πατέρα που εκμισθώθηκε, για να το εξωθήσει στην πορνεία. Οφείλει μόνο, κατά τη συνήθεια, να φροντίζει για την ταφή μετά το θάνατο του πατέρα του.

    Πηγή: Αισχίνης Κατά Τιμάρχου, 13, σειρές 4–12.

    Αλλά κατά τις εκδόσεις «Κάκτος», το αρχαίο κείμενο καί η μετάφρασή του έχουν ως εξής:

    Εάν τινα εκμισθώση εταιρείν πατήρ ή αδελφός ή θείος ή επίτροπος ή όλως τών κυρίων τις, κατ’ αυτού μέν τού παιδός ουκ εά γραφήν είναι, κατά δέ τού μισθώσαντος καί τού μισθωσαμένου, τού μέν ότι εξεμίσθωσε, τού δέ ότι, φησιν, εμισθώσατο. Καί ίσα τά επιτίμια εκατέρω πεποίηκε, καί μή επάναγκες είναι τώ παιδί ηβήσαντι τρέφειν τόν πατέρα μηδέ οίκησιν παρέχειν, ός άν εκμισθωθή εταιρείν. αποθανόντα δέ θαπτέτω καί τάλλα ποιείτω τά νομιζόμενα.

    Μετάφραση «Κάκτου»

    Εάν κάποιος, είτε πατέρας είτε αδερφός ή θείος ή κηδεμόνας ή κάποιος τέλος πάντων που να έχει εξουσία πάνω σε ελεύθερο παιδί, το παραδώσει για χρήματα σε παιδεραστή, ασκείται ποινική δίωξη όχι εναντίον του παιδιού, αλλά εναντίον του παιδεραστή που πλήρωσε καί εναντίον εκείνου που το παρέδωσε επί πληρωμή. Ο ένας διώκεται, γιατί παρέδωσε το παιδί καί ο άλλος γιατί το πήρε στην υπηρεσία του. Όρισε μάλιστα την ίδια τιμωρία καί για τους δύο. Ακόμη το παιδί που θα παραδοθεί σε παιδεραστή, όταν ενηλικιωθεί, δεν έχει καμμία υποχρέωση να εξασφαλίσει την τροφή καί τη στέγη του πατέρα. Μόνο όταν πεθάνει ο πατέρας του, είναι υποχρεωμένο να τον κηδεύσει καί να του αποδώσει τις μεταθανάτιες τιμές.

    Απάντηση: Οι διαφορές στα δύο κείμενα όπως παρατίθενται ουσιαστικώς είναι γλωσσικές( στην πρώτη παράθεση κειμένου διαχωρίζονται οι έχοντες εξουσία επί του παιδός με κόμματα, στην δεύτερη όχι, στην πρώτη παράθεση κειμένου παραλείπεται ένα «εά», στην δεύτερη αναφέρεται, στην πρώτη παράθεση στο μισθωσαμένου έχει άνω τελεία, στην δεύτερη παράθεση κειμένου έχουμε κόμμα, στην πρώτη παράθεση κειμένου αναφέρει «εκατέρω είναι» με άνω τελεία, ενώ στην δεύτερη παράθεση «εκατέρω πεποίηκε» με κόμμα, στην πρώτη παράθεση αναφέρει «εκμισθωθή εταιρείν» με άνω τελεία καί στην δεύτερη με κόμμα, ενώ τέλος στην πρώτη παράθεση ο τύπος είναι «τ’ άλλα» ενώ στην δεύτερη «τάλλα»).
    Αυτές είναι οι διαφορές, αλλά ουσιαστικώς το νόημα είναι το ίδιο.

    Άρθρο 330. Εάν τις ελεύθερον παίδα ή γυναίκα προαγάγη, τόν προαγωγόν γράφεσθαι. κάν αλώ, θανάτω ζημιούσθαι.

    Άρθρο 330. Όποιος εξωθήσει στην πορνεία ελεύθερο παιδί ή γυναίκα καταδιώκεται. Καί αν καταδικαστεί, τιμωρείται με θάνατο.

    Πηγή: Αισχίνης Κατά Τιμάρχου 14, σειρές 7–9.

    Αλλά κατά τον «Κάκτο» το κείμενο έχει ως εξής:

    τόν τής προαγωγείας, τά μέγιστα επιτίμια επιγράψας, εάν τις ελεύθερον παίδα ή γυναίκα προαγωγεύη.

    Μετάφραση «Κάκτου»

    Τον νόμο περί προαγωγείας που ορίζει τις βαρύτερες ποινές γι’ αυτόν που εκδίδει έναντι χρημάτων παιδί ή γυναίκα.

    Β) Περί μετοίκων

    Προέρχονται από το Πρώτο βιβλίο του Σόλωνα, από το κεφάλαιο 5. Είναι οι νόμοι 51–55.

    Άρθρο 51. Τών μετοίκων έκαστον ένα τών αστών νέμειν προστάτην. καί δι’ αυτού τό, τε μετοίκιον τίθεσθαι κατ’ έτος, καί τά άλλα διοικείσθαι.

    Άρθρο 51. Καθένας από τους μετοίκους, πρέπει να έχει έναν πολίτη ως προστάτη του, που θα πληρώνει τον ετήσιο φόρο για λογαριασμό του μέτοικου καί θα χειρίζεται τις υπόλοιπες υποθέσεις του.

    Σημείωση: Μέτοικοι ονομάζονταν αυτοί που έρχονταν από ξένη πόλη μαζί με τις οικογένειές τους, με σκοπό να μείνουν στην Αθήνα. Αυτοί αποτελούσαν ιδιαίτερη τάξη των κατοίκων της Αθήνας, η οποία είχε περισσότερα δικαιώματα από τους ξένους καί λιγότερα από τους πολίτες. Οι μέτοικοι όφειλαν να εκλέξουν έναν εγγυητή Αθηναίο, που τον ονόμαζαν προστάτη καί που πλήρωνε γι’ αυτόν τον ετήσιο φόρο, το λεγόμενο μετοίκιο, το οποίο ήταν δώδεκα δραχμές για τους άνδρες, έξι για τις γυναίκες καί τρεις οβολοί για τον γραμματέα.

    Άρθρο 52. Απροστασίου δίκη.

    Άρθρο 52. Ο μέτοικος που δεν έχει επιλέξει κάποιον για προστάτη του, προσάγεται στο δικαστήριο.

    Άρθρο 53. Μή εξείναι διαμαρτυρείν τοίς ξένοις επί ταίς γραφαίς ταίς τού Απροστασίου.

    Άρθρο 53. Δεν επιτρέπεται στους ξένους να παρουσιαστούν ως μάρτυρες στη δίκη του Απροστασίου.

    Σημείωση: Όταν κάποιος μέτοικος δεν έχει προστάτη, ούτε πληρώνει το φόρο, οδηγείται σε δίκη, η οποία ονομάζεται Απροστασίου δίκη.

    Άρθρο 54. Τούς τε ξενίας γραφθέντας εν τώ οικήματι πρό τής κρίσεως μένειν, καί μή εξείναι εγγυητάς καταστήσαι. κάν μέν αλώσι καί παρά τώ δικαστηρίω πεπράσθαι.

    Άρθρο 54. Αυτοί που κατηγορήθηκαν ως ξένοι, πρέπει να μένουν στη φυλακή, μέχρι να διεξαχθεί η δίκη καί δεν έχουν το δικαίωμα να διορίσουν εγγυητές για την έξοδό τους. Εάν το δικαστήριο αποφασίσει την καταδίκη τους, πρέπει να πουλιούνται ως δούλοι.

    Πηγή: Δημοσθένης, Κατά Τιμοκράτους.( Όταν κάποιος μέτοικος σφετεριζόταν το δικαίωμα του πολίτη παραβαίνοντας τις αρχές, κατηγορούνταν με την αγωγή που ονομαζόταν ξενία καί φυλακιζόταν αμέσως, χωρίς να του επιτρέπεται να δώσει εγγύηση).

    Άρθρο 55. Τούς αποφυγόντας ξενίας εξείναι τώ βουλομένω πάλιν γράψασθαι δωροξενίας.

    Άρθρο 55. Με την αγωγή που ονομάζεται Δωροξενία, μπορεί κάποιος να οδηγήσει στο δικαστήριο τους ξένους που αθωώθηκαν.

    Σημείωση: Δωροξενία ονομαζόταν ειδική αγωγή με την οποία κάποιος οδηγούσε στο δικαστήριο έναν άλλο, όταν μπορούσε να αποδείξει ότι είχε κατηγορηθεί για ξενία καί είχε αθωωθεί επειδή διέφθειρε τους δικαστές με δώρα. Αυτό το σημειώνει ο Αριστοτέλης στην Αθηναίων Πολιτεία. Παραθέτω καί το σχετικό κείμενο, προς ενημέρωση.
    Κατ' αρχάς, ας δούμε τα οριζόμενα κατά την Αθηναϊκή νομοθεσία, όπως τα παραθέτει ο Αριστοτέλης στην "Αθηναίων Πολιτεία".

    Αρχαίο κείμενο

    Έχει δ' η νύν κατάστασις τής πολιτείας τόνδε τόν τρόπον. μετέχουσιν μέν τής πολιτείας οι εξ αμφοτέρων γεγονότες αστών, εγγράφονται δ' εις τούς δημότας οκτωκαίδεκα έτη γεγονότες. όταν δ' εγγράφωνται, διαψηφίζονται περί αυτών ομόσαντες οι δημόται, πρώτον μέν ει δοκούσι γεγονέναι τήν ηλικίαν τήν εκ τού νόμου, κάν μή δόξωσι, απέρχονται πάλιν εις παίδας, δεύτερον δ' ει ελέύθερός εστι καί γέγονε κατά τούς νόμους. έπειτ' άν μέν αποψηφίσωνται μή είναι ελεύθερον, ο μέν εφίησιν εις τό δικαστήριον, οι δέ δημόται κατηγόρους αιρούνται πέντε άνδρας εξ αυτών κάν μέν μή δόξη δικαίως εγγράφεσθαι, πωλεί τούτον η πόλις' εάν δέ νικήση, τοίς δημόταις επάναγκες εγγράφειν.

    Μετάφραση "Κάκτου"

    Η σημερινή μορφή του πολιτεύματος είναι η εξής. Στο σώμα των πολιτών ανήκουν εκείνοι που καί οι δύο γονείς τους είναι Αθηναίοι πολίτες. Γράφονται στον κατάλογο των δημοτών σε ηλικία δεκαοκτώ ετών. Όταν εγγράφονται, οι ήδη δημότες ψηφίζουν ενόρκως για αυτούς, πρώτα αν θεωρούν ότι έχουν την απαραίτητη από το νόμο ηλικία καί αν κρίνουν ότι δεν την έχουν, οι υποψήφιοι επιστρέφουν στις τάξεις των παίδων, καί δεύτερον αν είναι γεννημένοι ελεύθεροι, όπως προβλέπεται από το νόμο. Μετά αν απορρίψουν κάποιον ως μη ελεύθερο, αυτός κάνει έφεση στο δικαστήριο καί οι δημότες επιλέγουν πέντε από αυτούς ως κατηγόρους' αν βρουν ότι κάποιος δεν έχει το δικαίωμα να εγγραφεί πολίτης, η πόλη τον πουλά για δούλο. Αν κερδίσει την υπόθεση, οι δημότες είναι υποχρεωμένοι να τον εγγράψουν.

    Πηγή: Αριστοέλη "Αθηναίων Πολιτεία", 42,1.

    Εν συνεχεία, ας δούμε τα οριζόμενα κατά την Αθηναϊκή νομοθεσία, στην ενδεχόμενη περίπτωση, κατά την οποίαν ένας μέτοικος δωροδοκούσε ώστε να πολιτογραφηθεί ως "Αθηναίος πολίτης".

    Αρχαίο κείμενο

    Οι δέ θεσμοθέται πρώτον μέν τού προγράψαι τά δικαστήριά εισι κύριοι, τίσιν ημέρας δεί δικάζειν, έπειτα τού δούναι ταίς αρχαίς' καθότι γάρ άν ούτοι δώσιν, κατά τούτο χρώνται. έτι δέ τάς εισαγγελίας εισαγγέλουσιν εις τόν δήμον, καί τάς καταχειροτονίας καί τάς προβολάς απάσας εισάγουσιν ούτοι, καί γραφάς παρανόμων, καί νόμον μή επιτήδειον θείναι, καί προεδρικήν καί επιστατικήν καί στρατηγοίς ευθύνας. εισί δέ καί γραφαί πρός αυτούς ών παράστασις τίθεται, ξενίας καί δωροξενίας, άν τις δώρα δούς αποφύγη τήν ξενίαν, καί συκοφαντίας καί δώρων καί ψευδεγγραφής καί ψευδοκλητείας καί βουλεύσεως καί αγραφίου καί μοιχείας.

    Μετάφραση "Κάκτου"

    Οι θεσμοθέτες έχουν την εξουσία πρώτα να καθορίσουν τις μέρες κατά τις οποίες θα συγκαλούνται τα δικαστήρια καί ύστερα να παραδίδουν το πρόγραμμά τους στις αρχές, οι οποίες τηρούν το πρόγραμμα ανάθεσης των δικαστηρίων. Λειτουργούν ως εισαγωγείς μηνύσεων για όλα τα εγκλήματα που γίνονται εναντίον του λαού, εγκλήσεων εναντίον αρχόντων καί συκοφαντών, καταγγελιών, πρόταση νόμου καί για τη θέσπιση ενός ασύμφορου νόμου, για κατηγορίες εναντίον της προεδρεύουσας επιτροπής, κατηγοριών εναντίον προέδρων καί στρατηγών για να λογοδοτήσουν. Απ' τις μηνύσεις για έγκλημα εναντίον του λαού ανατίθενται σ' αυτούς οι καταγγελίες για κατάχρηση πολιτικών δικαιωμάτων από ξένο καί η απόκτησή τους με δωροδοκία, αν κάποιος αποφύγει τις υποχρεώσεις ξενίας δωροδοκώντας καί οι καταγγελίες για συκοφαντία καί δωροδοκία, για ψευδή καταχώρηση κάποιου ως χρεώστη, για ψευδή παρουσία κάποιου ως μάρτυρα σε δίκη, για σβήσιμο από τους φορολογικούς καταλόγους καί για μοιχεία.

    Πηγή: Αριστοτέλη "Αθηναίων Πολιτεία" 59,1-3.

    Σύνοψη

    Αυτά λοιπόν ορίζουν οι Αθηναϊκοί νόμοι, τους οποίους θα πρέπει να γνωρίζουν όσοι ασχολούνται με αυτά τα θέματα. Τα συμπεράσματα είναι δικά σας.

    Με εξαίρετη τιμή

    Αντίοχος Αχαρνεύς

    Καί τώρα, περιμένω φίλτατοι τις σαφέστατες απαντήσεις σας επί του θέματος. Π'άντως, σημειώνω ότι σαφώς καί είμαι θιασώτης του Αθηναϊκού Δημοκρατικού Πολιτεύματος, στο σύνολό του, άρα καί σε αυτά.
  • Πυθαγόρας Πυθαγορίδης
    Προς ΑΝΤΙΟΧΟ και Κ. ΣΥΚΙΩΤΗ :

    Στείλτε μου ένα μειλ στο ecovill@otenet.gr
  • Γεώργιος-Χαράλαμπος Κατρακίλης  - Απάντηση
    Εφόσον το επιθυμείς φίλτατε Πυθαγόρα Πυθαγορίδη, θα σου αποστείλω μήνυμα για επικοινωνία όπως το ζήτησες.

Για την ανάρτηση σχολίων πρέπει να είστε εγγεγραμμένο μέλος του Ιστοχώρου.
Τα ήδη εγγεγραμμένα μέλη κάντε απλά την Είσοδο σας στον Ιστοχώρο.
Για την σωστή αναγραφή του πλήρους ονόματος σας επεξεργαστείτε το Προφίλ Χρήστη.
Τα σχόλια θα εξετάζονται από τον διαχειριστή πριν την δημοσίευση τους ως προς την τήρηση των Όρων Λειτουργίας του Ιστοχώρου.
comments
 

Τελευταίες Συζητήσεις στο Βουλευτήριο "ΠΝΥΞ"

Newsletters

Κατάλογοι Ενημέρωσης με email (Newsletters):
Τα στοιχεία που δίνετε είναι για αποκλειστική χρήση του schizas.com και δεν δίνονται σε κανέναν άλλο φορέα ή πρόσωπο.

Στην ίδια Κατηγορία

Γιαχβέγονοι

Συνδεθείτε Εύκολα!

Συνδεθείτε εύκολα με τα Κοινωνικά σας Δίκτυα:

Powered by OneAll Social Login

Ενισχύστε την Πύλη Ιάσωνος

Στηρίξτε τον Ιστοχώρο και Τηλεόραση schizas.com. Η δική σας ενίσχυση είναι απαραίτητη.

Δωρίστε:
Νόμισμα
 EUR
Ποσό