«Ψυχανεμίζουμαι πως κι η μαχόμενη ουσία πολεμάει πίσω από τα φαινόμενα να σμίξει με την καρδιά μου. Μα το σώμα στέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει. Ο νους στέκεται ανάμεσα και μας χωρίζει. Ποιο είναι το χρέος μου; Να συντρίψω το
Κατηγορία: Τέχνες
«Ποιος είναι;»
Κάποιος πήγε στην πόρτα του Αγαπημένου και χτύπησε. Μια φωνή ρώτησε «Ποιός είναι;» Αυτός απάντησε, «Εγώ είμαι» Η φωνή είπε, «Δεν υπάρχει χώρος για Μένα και Σένα» Η πόρτα ασφαλίστηκε. Μετά από ένα χρόνο απομόνωσης και στερήσεων, επέστρεψε και
Μάνος Χατζιδάκις: Αναρχικός, ένας μύθος σύγχρονης καταδίωξης
Ένα άρθρο δημοσιευμένο μερικές δεκαετίες πριν, που όμως παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, αντικατοπτρίζοντας την εν γένει πραγματικότητα μέσα στην απλότητά του και τον δικό του ανάγλυφο τρόπο με τον οποίο ο συγγραφέας/μουσικοσυνθέτης μιλά για τα κακώς κείμενα μιας κοινωνίας που
ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΕ ΠΛΗΓΩΝΕΙ
Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει Στο Πήλιο μέσα στις καστανιές το πουκάμισο του Κενταύρου γλιστρούσε μέσα στα φύλλα για να τυλιχτεί στο κορμί μου καθώς ανέβαινα την ανηφόρα κι η θάλασσα μ’ ακολουθούσε ανεβαίνοντας κι αυτή
ΕΡΩΤΑΣ νυν και αεί
Έρως ανίκατε μάχαν, Έρως, ος εν κτήμασι πίπτεις, ος εν μαλακαις παριαιίς νεάνιδος εννυχεύεις, φοιτάς δ’ υπερπόντιος εν τ’ αγρονόμοις αυλαίς και σ’ ουτ’ αθανάτων φύξιμος ουδείς ουθ’ αμερίων σε γ’ ανθρω- πων, ο δ΄έχων μέμηνεν. συ και δικαίους αδίκους
Ευτυχισμένοι
(Περικοπές από ένα απόκρυφο ευαγγέλιο του Χόρχε Λουίς Μπόρχες) Μακάριοι όσοι ξέρουν πως ο πόνος δεν είναι στεφάνι δόξας. Ευτυχισμένος όποιος δεν επιμένει πως έχει δίκιο, γιατί κανείς δεν έχει ή έχουν όλοι. Ευτυχισμένος όποιος συγχωρεί τους άλλους καθώς κι
Πρόσφυγες (Ποίημα της Κενυάτισσας ποιήτριας Ουαρσάν Σάιρ)
«Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα, είναι το στόμα ενός καρχαρία. Τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη. Οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την
«Μετά την ήττα»
Ύστερ’ απ’ την πανωλεθρία των Αθηναίων στους Αιγός Ποταμούς, και λίγο αργότερα μετά την τελική μας ήττα, πάνε πια οι ελεύθερες κουβέντες μας, πάει κι η Περίκλεια αίγλη, η άνθηση των Τεχνών, τα Γυμναστήρια και τα Συμπόσιατων σοφών μας. Τώρα βαριά σιωπή
ROCKANIZONTAS ΤΗΝ ΜΟΝΑΞΙΑ
Ξεχασμένες στα ράφια των εποχών οι γαλήνιες μέρες,σε βαζάκια του γλυκού χαμόγελου με σιρόπι ευτυχίας σφραγισμένες. Ήρθε γράμμα από το μέτωπο του πολέμου των εισοδημάτων,ο γιός μου στα σύνορα της ανάπτυξης παλεύει με σθένος τον εχθρό της καριέρας του,την Δικτατορία
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωποςδεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν΄αγωνίζεσαι για την ειρήνη καιγια το δίκαιο.Θα βγείς στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θαματώσουν απ΄τις φωνέςτο πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες – μα ούτε βήμα πίσω.Κάθε
ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
Αν ανάψεις ένα σπίρτο στην Επίδαυρο Η ανάφλεξη ακούγεται στις πρώτες κερκίδες, Και στις άλλες, πιο πάνω Και στις τελευταίες, εκεί που απ’ την απόσταση Οι άνθρωποι μοιάζουν ασαφείς πιθανότητες. Αν χτυπήσεις στην Επίδαυρο Ο χτύπος ακούγεται πιο ψηλά,
Ἱερὰ Ὁδός
Ἀπὸ τὴ νέα πληγὴ ποὺ μ᾿ ἄνοιξεν ἡ μοίρα ἔμπαιν᾿ ὁ ἥλιος, θαρροῦσα, στὴν καρδιά μου μὲ τόση ὁρμή, καθὼς βασίλευε, ὅπως ἀπὸ ραγισματιὰν αἰφνίδια μπαίνει τὸ κύμα σὲ καράβι π᾿ ὁλοένα βουλιάζει. Γιὰ ἐκεῖνο πιὰ τὸ δείλι, σὰν